Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

31 Μαρτίου 2013 - Κυριακή Β΄ τῶν Νηστειῶν/ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ


31 Μαρτίου 2013 - Κυριακή Β΄ τῶν Νηστειῶν/ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ 

E-mailΕκτύπωσηPDF
ApostolosΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Ἀριθμός 11
Κυριακή Β΄τῶν Νηστειῶν
31 Μαρτίου 2013
(Ἑβρ. α΄10-14, β΄1-3)
*
«Ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί...
ὡσεί περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καί ἀλλαγήσονται»
Μέ μεγάλη καί αἰνιγματική περιέργεια στέκεται πάντοτε ὁ ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μπροστά στό μυστηριῶδες σύμπαν. Ὁ κόσμος μέ τούς ἀναρίθμητους «γαλαξίες» καί τά «νεφελώματα», τούς «ἡλίους», τά «ἄστρα» κ.λ.π., ἀλλά καί τό πλανητικό σύστημα, στό ὁποῖο ἀνήκει ἡ Γῆ, ἡ Σελήνη καί οἱ γνωστοί μας πλανῆτες συγκεντρώνουν τό μεγάλο ἐνδιαφέρον τοῦ συγχρόνου ἰδίως ἀνθρώπου, πού ζῆ στή λεγόμενη «ἐποχή τοῦ διαστήματος».
Ποιά ἄραγε εἶναι ἡ προέλευση τοῦ σύμπαντος; Μήπως ὑπῆρχε πάντοτε (αἰωνιότης τῆς ὕλης) ἤ μήπως εἶναι προϊόν τυχαίων συνδυασμῶν καί συμπτώσεων πού εἶναι ἄγνωστοι σέ μᾶς; Τίποτε ἀπ’ ὅλα αὐτά, ἀπαντᾶ ὁ Ἀπόστολος. Καί ἀναπτύσσοντας τή χριστιανική διδασκαλία περί τοῦ κόσμου διακηρύττει: «Ὁ Θεός ἐδημιούργησε τόν κόσμο. Αὐτός ἐδημιούργησε καί «στερέωσε» τή Γῆ μέσα στό ἀχανές διάστημα καί ἀπό τά δημιουργικά του χέρια προῆλθαν τά ἑκατομμύρια ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ.
Ἡ ἀπάντηση, λοιπόν, τῆς χριστιανικῆς κοσμολογίας στό ἐρώτημα περί τοῦ κόσμου εἶναι ὅτι ἡ ὕλη καί τό οὐράνιο σύμπαν προῆλθαν «ἐκ τοῦ μηδενός», χάρις στή δημιουργική ἐπέμβαση τοῦ Παντοδύναμου Δημιουργοῦ. Εἶναι δέ χαρακτηριστικό, ὅτι καί μεγάλοι ἀστρονόμοι, παλαιότεροι καί νεώτεροι, ἀποδέχονται τή βιβλική θέσι περί «δημιουργίας» τοῦ κόσμου.
Ἡ σημερινή ὅμως μορφή καί τό σχῆμα τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος δέν εἶναι μόνιμα καί αἰώνια. Εἶναι προσωρινά. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἐπαναλαμβάνοντας τά λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς, διδάσκει ὅτι «τό οὐράνιο σύμπαν κάποτε θά παλιώσει, ὅπως παλιώνουν τά ροῦχα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Θεός ὅμως μέ μιά νέα δημιουργική του ἐπέμβαση θά ἀλλάξει, θά μεταμορφώσει καί θά ἀνακαινίσει τόν κόσμο».
Ἡ χριστιανική κοσμολογία, λοιπόν, δέχεται τήν πρωσωρινότητα τῆς Γῆς καί τοῦ σύμπαντος κόσμου. Ὅπως δέχεται, ὅτι ὁ κόσμος εἶχε ἀρχή, ἔτσι διδάσκει, ὅτι ὁ κόσμος αὐτός θά ἔχει καί τέλος.
Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν οὐράνια Ἀποκάλυψι πού τοῦ ἔκανε ὁ Θεός γιά τή συντέλεια τοῦ κόσμου καί τό τέρμα τῆς ἱστορίας γράφει, ὅτι «εἶδε ἕναν καινούργιο οὐράνιο κόσμο καί μιά καινούργια Γῆ». Σημειώνει μάλιστα, ὅτι «ἡ ἀρχική μορφή τοῦ κόσμου, τῆς Γῆς καί τῆς θαλάσσης δέν ὑπῆρχε. Γιατί ὅλα εἶχαν ἀλλάξει. Ὅλα τά παλαιά εἶχαν γίνει καινούργια»(Ἀποκ. κα΄ 1).
Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀπεκάλυψε, ὅτι ἡ ἀλλαγή καί ἀνακαίνιση τοῦ σύμπαντος θά γίνῃ κατά τήν Δευτέρα Παρουσία Του (Ματθ. κδ΄ 29).
Ὅταν οἱ ἄνθρωποι θά ἀναστηθοῦν, κατά τήν κοινή Ἀνάστασι, θά δοῦν ἕναν καινούργιο καί ὄμορφο κόσμο. Μεταμορφωμένοι καί αὐτοί θά ζήσουν σ’ ἕνα μεταμορφωμένο, ἀνακαινισμένο κόσμο, ἀπείρως καλύτερο καί τελειότερο ἀπό τό σημερινό! Τό καινούργιο αὐτό φυσικό περιβάλλον τοῦ ἀνθρώπου θά βρίσκεται σέ τέλεια ἁρμονία μέ τόν ἄνθρωπο, χωρίς νά τοῦ δημιουργεῖ πιά κανένα πρόβλημα. Τό φυσικό περιβάλλον τοῦ ἀνθρώπου θά ἔχει πιά γίνει πραγματικός «κόσμος», στολίδι δηλαδή καί κόσμημα, χαρά καί ἀπόλαυση του ἀνθρώπου.
Ἡ στάση ἑπομένως τοῦ χριστιανοῦ ἔναντι τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος εἶναι θετική. Ὁ χριστιανός βλέπει τή φύσι καί τόν κόσμο μέ τά μάτια τοῦ «σήμερα» καί τοῦ «αὔριο». Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ χριστιανός, πού πιστεύει ὅτι ὁ κόσμος εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, πρωτοστατεῖ στίς σύγχρονες προσπάθειες γιά τή διατήρηση καί διάσωση τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Ὁ χριστιανός πού γνωρίζει ὅτι ἡ πρώτη ἐντολή τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο ἦταν «νά ἐργάζεται καί νά φυλάει» (Γεν. β΄, 15) τό φυσικό περιβάλλον, θά κάνει ὅ,τι μπορεῖ, ὥστε ὁ κόσμος νά θεωρῆται ὄχι πιά «ὑλικό ἐκμετάλλευσης», ἀλλά ἔργο τῶν χειρῶν τοῦ Θεοῦ, πού ἀξίζει κάθε σεβασμό καί κάθε προστασία. ΑΜΗΝ!

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

25η Μαρτίου. Ομιλία της Θεολόγου κ. Ευαγγελίας Μελαχροινούδη στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου (25 Μαρτίου 2013) ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

25η Μαρτίου. Ομιλία της Θεολόγου κ. Ευαγγελίας Μελαχροινούδη στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου (25 Μαρτίου 2013) ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ


E-mailΕκτύπωση PDF

100_years25η Μαρτίου
Ευαγγελία Μελαχροινούδη, καθηγήτρια θεολόγος
Μητροπολιτικός ναός Χίου 25/03/2013
Ανήκουμε σε μια χώρα που είναι μικρή στο χώρο, αλλά απέραντη στο χρόνο. Είναι μια φλούδα γης και όπως την προσδιόρισε ο Γεώργιος Σεφέρης, είναι ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τη θάλασσα, το φως του ήλιου και τον αγώνα του λαού[1].
Συγκεντρωθήκαμε λοιπόν σήμερα εδώ, όπως κάθε χρόνο, για τιμήσουμε ευλαβικά αυτούς που θυσιάστηκαν στο μεγάλο αγώνα του 1821. Είναι μέρα μνήμης ιστορικής αλλά και διπλής γιορτής, της προσωπικής και συνάμα εθνικής μας παλιγγενεσίας, Τη μέρα αυτή που διαλέχτηκε για να εξαγγελθεί στην ανθρωπότητα το μήνυμα της έλευσης του θεανθρώπου, την ίδια μέρα η ελευθερία έκανε τα πρώτα αποφασιστικά βήματα για να επιστρέψει στην πατρίδα μας.
Ο λαός μας επέλεξε να ζεύξει την επέτειο της εθνικής του παλιγγενεσίας με την εορτή του Ευαγγελισμού, ταυτίζοντας στη συλλογική συνείδηση την απαρχή της σωτηρίας και ανάστασης του γένους των Ελλήνων με την απαρχή της σωτηρίας και ανάστασης του γένους των ανθρώπων. Από τη μια η μνήμη τού Ευαγγελισμού της υπεραγίας Θεοτόκου και από την άλλη η έναρξη τής Εθνικής Παλιγγενεσίας του Γένους, που ― όχι τυχαία ― ξεκίνησε την 25η Μαρτίου του 1821. Kοινός παρονομαστής των δύο αυτών γεγονότων είναι η ανυπολόγιστη αξία τής ελευθερίας. ακούσαμε στο απολυτίκιο «Σήμερον της σωτηρίας ημών το Κεφάλαιον, και του απ’αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις». Έκλεισε το κεφάλαιο της σκλαβιάς στην αμαρτία, το κεφάλαιο της φθοράς, της απελπισίας των ανθρώπινων ψυχών που για πεντέμισι χιλιάδες χρόνια τυραννούσε το ανθρώπινο γένος και το οποίο κεφάλαιο ξεκίνησε με την παρακοή μας και την έξωσή μας από τον Παράδεισο. Και άνοιξε με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, το κεφάλαιο της λύτρωσης , της ελευθερίας, της χαράς, της αιώνιας Ζωής. Η ελευθερία σαρκώνεται στη συγκατάθεση της Παναγίας με τα λόγια «Iδού η δούλη Kυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου[2]», στο χαρμόσυνο μήνυμα τού Αρχαγγέλου, που αναγγέλλει τη σωτηρία των ανθρώπων και προσκαλεί τη Mαριάμ να αναλάβει τη ξεχωριστή και μοναδική ευθύνη της. Στο 1821 η ελευθερία σαρκώνεται στην απόφαση των Ελλήνων να αποτινάξουν την τυραννία της μακρόχρονης σκλαβιάς και να διεκδικήσουν το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου και λαού για αυτοδιάθεση.
Αλήθεια, ποιος λαός και ποια φυλή στον κόσμο, ύστερα από τόσους αιώνες μακροχρόνιας σκλαβιάς, θα μπορούσε να κρατήσει άφθαρτα και αμείωτα τα εθνικά του ιδανικά μέσα από τους κατατρεγμούς και τις καταπιέσεις, στην ακατάσχετη ροή των αιώνων; Μέσα από τη δουλεία οι Έλληνες όχι μόνο διατήρησαν τη συνείδηση της εθνικής τους υπόστασης αλλά συγκέντρωσαν μέσα τους ηθικές και πνευματικές δυνάμεις ανυπολόγιστες κρατώντας «πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής τους[3]».
Επιζώντας μέσα στην καταιγίδα της μακραίωνης σκλαβιάς των τετρακοσίων χρόνων, γιατί είχε δουλωθεί μόνο η γη και όχι το φρόνημα που παρέμεινε αδούλωτο και ανυπόταχτο πάντα, οι παράγοντες που βοήθησαν ώστε ο λαός της Ελλάδας παρά την ακατάσχετη αιμορραγία και τις αντίξοες περιστάσεις όχι μόνο να κρατηθεί στη ζωή αλλά όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να κηρύξει με τη σπάθα και το καρυοφύλλι μπροστά στο θεό και τους ανθρώπους την πολιτική του ύπαρξη και ανεξαρτησία, ήταν της ελευθερίας το πάθος, του ιστορικού παρελθόντος η μνήμη, η θρησκευτική πίστη, του μετανάστη ο δεσμός με τα πάτρια χώματα και τους βασανιζόμενους αδελφούς και τέλος μιας ανάστασης η ακοίμητη προσδοκία. Μιας ανάστασης που προστάτευε το γένος από τον αφανισμό και την αλλοίωση της εθνικής του υπόστασης.
Σε αυτό συνέβαλε στο μέγιστο βαθμό η Ορθόδοξη Εκκλησία[4], η οποία, αν και ήταν ο μόνος μεγάλος θεσμός του Βυζαντίου που διατηρήθηκε από τον Μωάμεθ τον Πορθητή για τις δικές του σκοπιμότητες, εν τούτοις ήταν αυτή που υφίσταται και τις πιο ανίερες αυθαιρεσίες από την πλευρά των Οθωμανών. Παρ’ όλα αυτά η Εκκλησία είναι παρούσα σε όλες τις τουρκοκρατούμενες ελληνικές κοινότητες, συντηρεί σχολεία, μπολιάζει τους υπόδουλους με κοινές πεποιθήσεις περί της εθνικής τους ταυτότητας, υπαγορεύει κοινούς κανόνες ζωής και –κυρίως- μαθαίνει στους σκλαβωμένους την ελληνική γλώσσα, με αποτέλεσμα να εξασφαλιστεί, μέσα στους 4 αιώνες της σκλαβιάς, η ενότητα, η αλληλεγγύη και η ελπίδα της λευτεριάς. Συγχρόνως η ψυχή των Ρωμιών θερμαινόταν από τα εθνικο-απελευθερωτικά κηρύγματα των Ελλήνων Διαφωτιστών: του Ρήγα Φεραίου, του Αδαμάντιου Κοραή, του Πατρο – Κοσμά του Αιτωλού
Αν και ο Οθωμανικός δεσποτισμός, έφερε τους Έλληνες σε δεινότατη θέση με αποκορύφωμα την ερήμωση των περιουσιών τους, το παιδομάζωμα, τη μετατροπή των εκκλησιών σε τζαμιά και τους οδήγησε στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Πολλές γενιές Ελλήνων γεννήθηκαν και πέθαναν με το όνειρο της ελευθερίας.
«Κι αν πέσαμε σε πέσιμο πρωτάκουστο
Και σε γκρεμό κατρακυλήσαμε
Που πιο βαθύ καμιά φυλή δεν ειδ ως τώρα
Είναι γιατί με των καιρών το πλήρωμα όμοια βαθύ εν ανέβασμα μας μέλλεται
Προς ύψη ουρανοφόρα» [5]
Γιατί: «Η ώρα της σκλαβιάς δεν αρχίζει από τη στιγμή που ένας τύραννος ντόπιος ή ξένος, υποδουλώνει κάποιο λαό. Αρχίζει από τη στιγμή που ο λαός αυτός παύει να λογαριάζει για υπέρτατο αγαθό τη λευτεριά. Και η ώρα της λευτεριάς δεν αρχίζει από τη στιγμή που ο λαός ξεσηκώνεται για να συντρίψει τους τυράννους του, μα από τη στιγμή που παίρνει την απόφαση πως η ζωή δεν έχει αξία δίχως τη Λευτεριά .[6]»
Σε προκήρυξή τους οι Έλληνες της Πελοποννήσου έγραφαν: «Ομοφώνως αποφασίσαμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνωμεν. Εστερημένοι από όλα τα δίκαιά μας αποφασίσαμεν να λάβωμεν τα άρματα και να ορμήσωμεν κατά του τυράννου[7]».
Στο έργο του «Ελληνική Νομαρχία» ο ανώνυμος Έλληνας προτρέποντας τους συμπατριώτες του να αγωνισθούν για την απελευθέρωσή τους γράφει: «Η ελευθερία λοιπόν, ω Έλληνες, εις ημάς είναι ως η όρασις εις τους οφθαλμούς. Αν ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος, δεν είναι δυνατόν να γνωρίσει την διαφοράν του από τον δούλον, και εξακολούθως είναι αναγκαίον πράγμα εις τον δούλον να γνωρίσει την ελευθερία, δια να μισήσει την δουλείαν και να την αποστραφείν[8]».
«Όταν αποφασίσαμε να κάμουμε την Επανάσταση, λέει ο Θεοδ. Κολοκοτρώνης , δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με τα σιταροκάραβα βατσέλια». Αλλά, ως μια βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας και όλοι και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση[9]».
Η επανάσταση του 1821 υπήρξε μια πανεθνική εξέγερση, ένας πανελλήνιος αγώνας στον όποιο πήραν μέρος όλοι οι Έλληνες, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, επαγγέλματος, μορφώσεως και κοινωνικής θέσεως. Όλοι οι Έλληνες έδωσαν τα πάντα σ΄αυτόν τον υπέρ των πάντων αγώνα. Από τα ανθοντυμένα κορφοβούνια, στα ηλιοφίλητα πελάγη το γένος ανταποκρίθηκε σύσσωμο.
Η ελληνική επανάσταση δεν ήταν μια τυχαία εξέγερση λόγω ευνοϊκών συμπτώσεων ούτε στόχευε στην εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων. Ο αγώνας του 21 δεν ξέσπασε και δεν διαδόθηκε διότι βρήκε πρόσφορο έδαφος λόγω της επικρατούσας τότε οικονομικής ευπραγίας των ανωτέρων τάξεων του ελληνισμού ούτε λόγω του επικρατούντος στη Ευρώπη πνεύματος επηρεασμένου από τη γαλλική επανάσταση εφόσον μάλιστα καμία από τις μεγάλες δυνάμεις δεν πρόστρεξε από την αρχή για βοήθεια. Ήταν βασικά το φρόνημα του έθνους και ο ακοίμητος πόθος του Έλληνα για την ελευθερία τα οποία δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες για τον αγώνα ώστε να έχουν έντονη απήχηση στη συνείδηση του πολεμιστή και να τον κεντρίζουν τα ποιήματα του Ρήγα και οι φλογισμένοι λόγοι του ατρόμητου αρχιμανδρίτη Γρηγορίου Δικαίου Φλέσσα.
Τα ευρωπαϊκά έθνη δεν έδωσαν στην αρχή καμιά σημασία στον αγώνα αυτόν, άλλωστε επαναστάσεις την ίδια σχεδόν εποχή είχαν γίνει και αλλού και στην Ευρώπη και στην Αμερική, πολλά μάλιστα κατάτρεξαν τον αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία. Οι αντιπρόσωποι της Ιεράς Συμμαχίας βρίσκονταν στο Λάυμπαχ για το διακανονισμό της τύχης της Ισπανικής επανάστασης, όταν ξέσπασε η Ελληνική. Φυσικά, η επανάσταση καταδικάστηκε ομόφωνα[10]. Κι όμως οι Έλληνες αδιαφόρησαν ολότελα για τη γνώμη των ισχυρών, ως που ανάγκασαν τα ευρωπαϊκά έθνη να προσέξουν την υπόθεσή τους.
Οι Έλληνες ήταν φλογισμένες ψυχές που ζητούσαν το αδύνατο. Βρίσκοντας απόλυτη ανταπόκριση στην συνείδηση τους η ευαγγελική έκφραση:»πάντα δυνατά τω πιστεύοντι[11]»
Όμως η αξία του ανθρώπου είναι αυτή: Να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο και να ‘ναι σίγουρος πως θα το φτάσει και να πολεμά γι’ αυτό, πέρα από κάθε λογική, με πίστη και με πείσμα. Τότε γίνεται το θαύμα, το αδύνατο γίνεται δυνατό. Έτσι από τη φλόγα της 25ης Μαρτίου άναψε μια τεράστια πυρκαγιά η οποία φώτισε με τα ο μέγα φως της όχι μόνο το υπόδουλο γένος των Ελλήνων αλλά και όλους τους υπόδουλους λαούς εκείνης της εποχής.
Ακόμα και αν λόγω της φυσικής ατέλειας των ανθρώπων αναζητούμε τα ιδανικά ενός λαού περισσότερο στις μορφές των μύθων του και λιγότερο ίσως στην πραγματική ζωή του παρόλα αυτά δε λείπουν οι εκλεκτοί της μοίρας απλοί συχνά άνθρωποι που κατορθώνουν κάποτε να ενσαρκώσουν τα ιδανικά της φυλής στον πιο ψηλό που γίνεται για άνθρωπο βαθμό[12]. Κολοκοτρώνης, Διάκος, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Μακρυγιάννης, Μπότσαρης, Νικηταράς, Μπουμπουλίνα, Μιαούλης, Κανάρης και τόσοι άλλοι πρωτοστατούν και συντρίβουν τον εχθρό.
Πολλοί έχασαν τη ζωή τους σε μάχες για την ελευθερία γράφει ο Έριχ Φρομ[13] πιστεύοντας πως ο θάνατος στην πάλη κατά της καταπίεσης ήταν προτιμότερος από το να ζεις δίχως ελευθερία. Αυτήν ακριβώς την πιστή στη ζωή και την αυτοτέλεια της προσωπικότητας απέδειξαν οι ελεύθεροι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, οι γυναίκες του Σουλίου χορεύοντας στο Ζάλογγο το χορό του θανάτου, το Κούγκι, τα Ψαρά, το Αρκάδι γίνονται ολοκαυτώματα. Η Αλαμάνα, η Γραβιά, το Βαλτέτσι, το Μανιάκι, τα Δερβενάκια, η Χαλκιδική, έγιναν βωμός για να μαρτυρούν πως η θέληση ενός λαού είναι ικανή να διδάξει πώς να ζει κανείς λεύτερος.
«Η τύχη μας, λέει ο Μακρυγιάννης, έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Παλαιόθεν ως τώρα, όλα τα θηρία πολεμούν να μας φάνε και δε μπορούνε. Τρώνε, τρώνε, μα μένει πάντα μαγιά. Αυτή η μαγιά είναι η σπίθα που έφερε το θάμα».
Οι Έλληνες απέδειξαν ότι μόνο η ηθική οντότητα αποφασίζει για το δικαίωμα της ζωής και όχι αν ένας λαός είναι μεγάλος ή μικρός στον όγκο του πληθυσμού του. Ελευθερία σώματος, ψυχής και πνεύματος, αυτή ήταν πάντα το σύμβολο του ελληνισμού. Αυτήν ζήτησαν οι Έλληνες με το αίμα τους το 1821, αυτήν εξαγόρασαν και στους άλλους πολέμους. Η Ελλάδα δεν είναι μονάχα παλιά δόξα, αλλά αδιάκοπη ζωή και δράση δική μας πάνω σ’ αυτή τη γη που τόσοι πόνοι των πατέρων μας και τόσο αίμα την ποτίζει. Η Ελλάδα είναι κάτι που δεν πεθαίνει, είναι ο αιώνιος έρωτας των Ελλήνων για τη ζωή, τη δράση και την ελευθερία.
Ο ποιητής Βασίλης Μιχαηλίδης από την Κύπρο, στο εξαίσιο ποίημα που έγραψε για το μαρτύριο του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού κατά την επανάσταση του ’21 βάζει στο στόμα του Κυπριανού τούτα τα λόγια που λέγει στον Τούρκο πασά που τον δίκασε «η Ρωμιοσύνη ειν φυλή συνόκαιρη του κόσμου, κανένας δεν ευρέθηκε για να την εξαλίψει, κανένας γιατί σκέπη την από τα ύψη ο Θεός μου. Η Ρωμιοσύνη θα χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει[14]»
Ο αγώνας που άρχισε στο Μοριά έμελλε να διαρκέσει μια δεκαετία και να είναι νικηφόρος. Μα όταν κάποια στιγμή η Επανάσταση κινδυνεύει, όχι από τους υπέρτερους αριθμητικά εχθρούς, αλλά από τα δόρατα της διχόνοιας που αποτελούν μια από τις αδυναμίες του ελληνισμού, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης διδάσκει: «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάξομεν και όλοι μαζί. Και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκιάση ή χαλάση, να λέγη «εγώ». Όταν όμως αγωνίζωνται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέη «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» και όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί[15]».
Όλοι ανεξαιρέτως είχαν συνηδειτοποιήσει ότι αντίθετα από την ισότητα που κάποιος μπορει να σου τη δώσει την ελευθερία δεν μπορει να σου την χαρίζει . κερδίζεται μετά ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΑΛΛΑ ΓΙΝΟΜΑΙ , ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΟΣΟ γίνομαι[16].
«τη λευτεριά μας τούτη δεν την ήβραμε στο δρόμο και δε θα μπούμε εύκολα στου αυγού το τσόφλι γιατί δεν είμαστε κλωσσόπουλα σ΄αυτό να ξαναμπούμε πίσω μα γίναμε πουλιά, και τώρα πια στο τσόφλι μέσα δε χωρούμε[17]»
Τελικά ο αγώνας για την εθνική παλιγγενεσία των Ελλήνων είναι η αποθέωση του παράτολμου ηρωισμού αντίθετα προς κάθε λογική πρόβλεψη. Η λογική αδυνατεί να πλησιάσει, δε μπορεί να αισθανθεί, να νιώσει την εσωτερική ύφη και το δημιουργικό μεγαλείο μιας ιερής παραφροσύνης μιας μεγαλουργού θαυματουργού παραφροσύνης που δεν είναι γέννημα των υπολογισμών. Αλλά της πίστης… Το ολιγάριθμο γένος των ελλήνων έδειξε το μέγα θαύμα στην ανθρωπότητα όταν την 25η Μαρτίου κατέθεσε τη ζωή του ως ενέχυρο της ελευθερίας. Πάνω και πέρα απ’ όλα δείχνει την αγάπη για μια λεύτερη ανεξάρτητη ζωή, δείχνει σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Σήμερα, που η ιστορία φαίνεται ότι γράφεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς στην περιοχή μας. σήμερα, που η χώρα βιώνει μια οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση. Σήμερα, που με την κρίση ξαναπληρώνουμε σαν χώρα και σαν λαός την άγνοια της ιστορίας μας. Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου είναι σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ! Μας καλεί να ακούσουμε, έστω και την ύστατη στιγμή, τις θεϊκές συμβουλές και να αγαπήσουμε αληθινά το συνάνθρωπό μας, βάζοντας το συμφέρον του συνόλου πάνω από το ατομικό.
Μας καλεί να επαναστατήσουμε ενάντια σε όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα που με κάθε τρόπο εισβάλλουν στη ζωή μας και μας οδηγούν στην κοινωνική αδιαφορία και την ηθική κατάπτωση.
Μας καλεί να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να επαναστατήσουμε ενάντια στον κακό μας εαυτό! Να βελτιωθούμε και ως άτομα και ως πολίτες!
Σήμερα δεν μας προσφέρουν οι αγωνιστές τα όπλα τους. Αυτά είναι απαρχαιωμένα και η θέση τους είναι στο μουσείο. Μας προσφέρουν το αειθαλές μήνυμα ότι ο άνθρωπος νοείται άνθρωπος μόνο ως ελεύθερος, ότι η ανθρώπινη ζωή νοείται μόνο μέσα σε συνθήκες ελευθερίας. Και αυτό το μήνυμα δεν είναι για το μουσείο, παραμένει ενεργό όσο οι δυνάμεις της τυραννίας παραμένουν επίσης ενεργές μέσα στις διαδικασίες της ιστορίας.
Τι θα γίνει όμως στο μέλλον; Την απάντηση δίνει και ο Κολοκοτρώνης που είπε: «Σε μας μένει να ισιάξουμε και να στολίσουμε τον τόπο με θεμέλια της πολιτείας, την ομόνοιαν, τη θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερίαν[18]».
Σήμερα βρισκόμαστε εδώ για να τιμήσουμε αυτούς που θυσιάστηκαν και μας παρέδωσαν την ελευθερία με την ιερή υποχρέωση να τη διαφυλάξουμε και με τη σειρά μας να την παραδώσουμε από γενιά σε γενιά σαν ιερή παρακαταθήκη. Το χρέος μας –μια λέξη ειπωμένη συχνά αλλά κάθε φορά με ξεχωριστή χροιά –δεν είναι παρά να διδαχθούμε από τις αρετές των προγόνων μας και ως ελεύθεροι ηθικά πολίτες να κλείσουμε στις καρδιές μας μια για πάντα τους στίχους από τις ωδές του Ανδρέα Κάλβου: « όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσιν. ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ[19]».
Τούτη την ώρα ας τους διαβεβαιώσουμε πως το παράδειγμα τους θα μας εμπνέει και θα μας καθοδηγεί πάντα στον εθνικό μας δρόμο και ότι θα φάνουμε άξιοι απόγονοι αξίων προγόνων. Όλοι μαζί ας προσπαθήσουμε «να στήσουμε και πάλι μες στο ουράνιο θειο φως , μια Ελλάδα τρισμεγάλη[20]»

[1]Γιώργος Σεφέρης, «Ομιλία στη Στοκχόλμη», Δοκιμές, δεύτερος τόμος (1948-1971), Αθήνα, εκδόσεις Ίκαρος, α' εκδ. 1974.
[2]Λουκ. 1, 38
[3]Διονύσιος Σολωμός, Άπαντα εκδόσεις Μέρμυγκα (1976), Β τόμος, Ελεύθεροι πολιορκημένοι , σχεδίασμα Β΄,
[4]Περισσότερα για το θέμα Μουστάκης Βασιλ. , Η εκκλησία και το 21, Ε.Δ. τ27, Αθήνα 1949
[5]Κωστή Παλαμά, Δωδεκάλογος του γύφτου, Αθήνα, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 1950
Αθαν. Βλαχάβα, 25η Μαρτίου 1821: πολιτικοκοινωνικές συνθήκες στην επαναστατημένη Ελλάδα, http://blogs.sch.gr/members/vlachavas/activity/32270
[7]Β. Π. Παναγιωτόπουλος, «Η προκήρυξις της Μεσσηνιακής Γερουσίας, προς τας ευρωπαϊκάς αυλάς», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας, 12 (1957-1958) 149-150.
[8]ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ , ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΗΤΟΙ ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΜΝΗΜΕΙΩΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟ - ΣΧΟΛΙΑ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ Γ. ΒΑΛΕΤΑΣ, ΑΘΗΝΑ
ΒΙΒΛΙΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, 19573
[9]Ο Λόγος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων
[10]Κ. Μαρξ – Φ. Εγκελς, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό ζήτημα, Αθήνα, εκδ. Γνώση
[11] Μαρκ. Θ 23
[12] Ι.Θ. Κακριδής, στρατηγός Μακρυγιάννης μια ελληνική καρδιά, Θεσσαλονίκη 1965
[13] Έριχ Φρομ, Οφόβος μπροστά στην ελευθερία, Αθήνα 1971, εκδ. Μπουκουμάνη
Β. Μιχαηλίδη, 9η Ιουλίου 1821, εν Λευκωσία (Κύπρου), http://www.snhell.gr/references/quotes/writer.asp?id=215
[15] Ι. Μακρυγιάννη, Απομνημονεύματα, Αθήνα, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 2010
[16] Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλος, Ελληνισμός και ελευθερία, Αθήνα, 1957
[17] Α. Σικελιανός, «Μακρυγιάννης», 18-22. Λυρικός Βίος, Ε΄. Αθήνα, 1968, εκδ. Ίκαρος
[18] Θ. Κολοκοτρώνη, όπου παραπάνω
[19] Ανδ. Κάλβου, Ωδαί , Δ΄Εις σάμον, Αθήνα, 1970 εκδ. Ικαρος

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Γεύμα αγάπης εις μνήμην του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Ιακώβου /ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Γεύμα αγάπης εις μνήμην του μακαριστού Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Ιακώβου /ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ


E-mailΕκτύπωση PDF

Με απόφαση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου κ. Μάρκου το φαγητό της Πέμπτης 28 Μαρτίου 2013 των γευμάτων αγάπης της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου θα προσφερθεί εις μνήμην του μακαριστού γέροντός του Μητροπολίτου Αργολίδος κυρού Ιακώβου.
Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως.

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ & ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ - ПАЛОМНИЧЕСТВА Священной Митрополии ХИОСА ПСАРОН и ИНУССЕС - PILGRIMAGES OF HOLY METROPOLIS OF CHIOS PSARA AND INOUSSES


ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ & ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ - ПАЛОМНИЧЕСТВА Священной Митрополии ХИОСА ПСАРОН и ИНУССЕС - PILGRIMAGES OF HOLY METROPOLIS OF CHIOS PSARA AND INOUSSES




E-mailΕκτύπωση PDF

GreeceRussian_FederationUnited_Kingdom
ΠΗΓΗ :ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 676/191/11-3-2013 Ἐπέτειος τοῦ μεγάλου καί φοβεροῦ σεισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἔπληξε τό Νησί μας τήν 22αν Μαρτίου 1881ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ 676/191/11-3-2013 Ἐπέτειος τοῦ μεγάλου καί φοβεροῦ σεισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἔπληξε τό Νησί μας τήν 22αν Μαρτίου 1881


E-mail Εκτύπωση PDF

Ἀρ. Πρωτ.: 676
Ἀρ. Διεκπ.: 191
Ἐν Χίῳ τῇ 11ῃ Μαρτίου 2013

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Π ρ ό ς
τόν Ἱερόν Κλῆρον
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Διά τοῦ παρόντος, γνωρίζομεν ὑμῖν, ὅτι τήν Παρασκευήν 22αν Μαρτἰου ἐ. ἔ., Ἐπέτειον τοῦ μεγάλου καί φοβεροῦ σεισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἔπληξε τό Νησί μας τήν 22αν Μαρτίου 1881, μέ συνέπειαν χιλιάδας θυμάτων καί πλῆθος ἐρειπίων, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κ. Μᾶρκος θά τελέσῃ πρωινήν Προηγιασμένην Θ. Λειτουργίαν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Παναγίας Ρουχουνίου, ὡς περιοχήν μεγάλως πληγεῖσαν, καί θά ἀναπέμψῃ Δέησιν.
Ὅθεν, παρακαλοῦμεν ὑμᾶς, ὅπως ἀφ’ ἑνός μέν γνωρίσητε τοῦτο εἰς τόν εὐσεβῆ λαόν κατά τήν Θ. Λειτουργίαν τῆς 17ης Μαρτίου ἐ. ἔ. ὡς καί κατά τήν Προηγιασμένην Θ. Λειτουργίαν τῆς 20ῆς Μαρτίου ἐ. ἔ., ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀναπέμψητε εἰς τόν καθ’ ὑμᾶς Ἱερόν Ναόν τήν κατωτέρω Δέησιν, μετά τήν ὡς «ὀπισθάμβωνον Εὐχήν» τῆς Προηγιασμένης Θ. Λειτουργίας τῆς 22ας Μαρτίου ἐ. ἔ.
Δ Ε Η Σ Ι Σ
Ἀπολυτίκιον
« Ὁ ἐπιβλέπων ἐπί τήν γῆν καί ποιῶν αὐτήν τρέμειν, ῥῦσαι ἡμᾶς τῆς φοβερᾶς τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῆς καί κατάπεμψον ἡμῖν πλούσια τά ἐλέη σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε».
Ἐκτενής
«Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου, δεόμεθά σου ἐπάκουσον καί ἐλέησον.
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τῶν εὐσεβῶν καί ὀρθοδόξων χριστιανῶν.
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν Μάρκου καί πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος.
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ διαφυλαχθῆναι τήν ἁγίαν ἐκκλησίαν, τήν νῆσον, πόλιν καί ἐνορίαν ταύτην καί πᾶσαν πόλιν καί χώραν ἀπό ὀργῆς, λιμοῦ, λοιμοῦ, σεισμοῦ, καταποντισμοῦ, πυρός, μαχαίρας, ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων, ἐμφυλίου πολέμου καί αἰφνιδίου θανάτου καί ὑπέρ τοῦ ἵλεων, εὐμενῆ καί εὐδιάλλακτον γενέσθαι τόν ἀγαθόν καί φιλάνθρωπον Θεόν ἡμῶν τοῦ ἀποστρέψαι καί διασκεδάσαι πᾶσαν ὀργήν καί νόσον τήν καθ’ ἡμῶν κινουμένην καί ῥύσασθαι ἡμᾶς ἐκ τῆς ἐπικειμένης δικαίας αὐτοῦ ἀπειλῆς καί ἐλεήσαι ἡμᾶς.
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως πάντων τῶν θυμάτων τοῦ μεγάλου καί φοβεροῦ σεισμοῦ τῆς νήσου ταύτης καί ὑπέρ τοῦ σγχωρηθήναι αὐτοῖς πᾶν πλημέλλημα ἑκούσιόν τε καί ἀκούσιον.
Ὅτι ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος Θεός ὑπάρχεις καί Σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.»
Ε Υ Χ Η
Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν
Ὁ Θεός, ὁ μέγας, καί φοβερός, καί θαυμαστός, ὁ μόνος ἀληθινός, ὁ ποιῶν πάντα, καί μετασκευάζων¨ ὁ ἐπιβλέπων ἐπί τήν γῆν, καί ποιῶν αὐτήν τρέμειν¨ ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καί καπνίζονται¨ ὁ σείων τήν ὑπ’οὐρανόν ἐκ θεμελίων, οἱ δέ στύλοι αὐτῆς οὐ σαλεύονται¨ ὁ τά θεμέλια τῆς γῆς σαλεύων, ἥδρασται δέ τῷ σῷ νεύματι¨ ὅν πάντα φρίσσει καί τρέμει ἀπό προσώπου τῆς δυνάμεώς σου¨ ὅτι ἀνυπόστατος ἡ ὀργή τῆς ἐπί ἡμᾶς τούς ἁμαρτωλούς ἀπειλῆς σου, ἀμέτρητόν τε καί ἀνεξιχνίαστον τό ἔλεος τῆς ἐπαγγελίας σου¨ αὐτός μνήσθητι τῶν οἰκτιρμῶν σου, Κύριε, καί τά ἐλέη σου παράσχου ἡμῖν, ὅτι ἀπό τοῦ αἰῶνός εἰσι¨ στήριξον τήν κτίσιν, στερέωσον τήν γῆν, παῦσον τόν κλόνον αὐτῆς, ἕδρασον τήν δονηθεῖσαν οἰκουμένην, καί μή συναπολέσῃς ἡμᾶς ταῖς ἀνομίαις ἡμῶν, μηδέ καταδικάσῃς ἡμᾶς ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν, ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς.
Ὅτι σύ εἶ ὁ Θεός ἡμῶν, Θεός τοῦ ἐλεεῖν καί σώζειν, καί σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί, καί τῷ Υἱῷ, καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς ἀῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ἐντολῇ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου
Ὁ Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος
+Πρωτοπρ. Δημήτριος Κ. Γεόμελος

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Η ενορία της Παναγίας της Λατομίτισσας, στους λαθρομετανάστες.ΠΗΓΗ: Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Χίου Ψαρών και Οινουσσών

Η ενορία της Παναγίας της Λατομίτισσας, στους λαθρομετανάστες.

ΠΗΓΗ: Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Χίου Ψαρών και Οινουσσών

E-mailΕκτύπωση PDF
Την προηγούμενη εβδομάδα η ενορία της Παναγίας Λατομιτίσσης, έκανε την καθιερωμένη ετήσια σύναξη (τσάι) της. Μετά την ολοκλήρωση της όμορφης αυτής βραδιάς, η σκέψη τόσο του εφημερίου πατρός Βασιλείου Φιλιππάκη όσο και των μελών του εκκλησιαστικού συμβουλίου, στράφηκε προς τους πάσχοντες λαθρομετανάστες. Μετά από σχετική επικοινωνία με τους πατέρες της ιματιοθήκης, δοθήκαν οι ανάλογες πληροφορίες και έτσι, αφού συγκεντρώθηκαν όλα τα εδέσματα, παραδόθηκαν από τον εφημέριο και την επιτροπή στον χώρο που φιλοξενούνται οι λαθρομετανάστες.
Εκ της ιματιοθήκης.
Π. Αντώνιος & π. Μιχαήλ.

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Θείο Κήρυγμα στην εορτή του Αγίου Ανθίμου (15 Φεβρουαρίου 2013) ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Θείο Κήρυγμα στην εορτή του Αγίου Ανθίμου (15 Φεβρουαρίου 2013) ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ


E-mailΕκτύπωση PDF

AgAnthimosXiou3Σεβασμιότατε, σεβαστοί πατέρες, σεβάσμια ηγουμένη, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Κάποιοι από εσάς έχετε ζωντανή στη μνήμη σας τη μορφή του Αγίου Ανθίμου. Όμως κι εμείς οι νεώτεροι που δεν τον ζήσαμε από κοντά, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι όταν θελήσουμε να προσεγγίσουμε με το νου και την καρδιά μας την προσωπικότητα και την αγία βιωτή του, κι εμείς τότε τον αισθανόμαστε ζωντανό δίπλα μας.
Σήμερα τιμούμε τον Άγιο Άνθιμο. Βρισκόμαστε σ’ αυτόν τον περικαλλή ναό και σε τούτο το ήσυχο μοναστήρι που ο ίδιος έχτισε. Από εδώ καθοδήγησε χιλιάδες άλλους ανθρώπους με τις συμβουλές του και το παράδειγμά του και τους έδειξε το δρόμο προς τη Βασιλεία του Θεού. Ιδιαιτέρως έμεινε γνωστός στους περισσότερους επειδή, χωρίς να υπολογίζει τη ζωή του, την υγεία του, την καλοπέρασή του, υπηρέτησε τους λεπρούς στο Λωβοκομείο της Χίου. Υπέμεινε αγόγγυστα την χρόνια σωματική του ασθένεια. Επιδόθηκε με ισχυρό πόθο στη νηστεία και την προσευχή. Θέλησε με τη ζωή του να υπηρετήσει το Χριστό στα πρόσωπα των αδελφών του.
Στη ζωή του Αγίου Ανθίμου, βρήκε πλήρη την εφαρμογή του ο μακαρισμός που ακούσαμε στο ιερό Ευαγγέλιο «Μακάριοι οπτωχοί, τι μετέρα στν βασιλεία το Θεοῦ». Δηλαδή: πανευτυχείς και μακάριοι είστε εσείς οι πτωχοί, που δεν επαίρεσθε από τα πλούτη, αλλά εξαρτάτε ταπεινά τον εαυτό σας από τον Θεόν και έχετε στηριγμένη την ελπίδα σας στην πρόνοιά Του. Και είστε μακάριοι, διότι είναι δική σας Βασιλεία του Θεού.
Ο Χριστός με το λόγο Του αυτό επαινεί και μακαρίζει τους πτωχούς που είναι απαλλαγμένοι από την υπερηφάνεια που φέρνει ο πλούτος και αφήνουν τα πάντα στην πρόνοια του Θεού. Άρα οι πτωχοί αυτοί για να είναι μακάριοι πρέπει να είναι ταπεινοί. Χωρίς την ταπείνωση εξομοιώνονται με τους πλούσιους αφού σκέπτονται και ενεργούν με τον ίδιο τρόπο κι ας στερούνται τα υλικά μέσα. Η φτώχεια δεν οδηγεί αυτόματα τον άνθρωπο στη Βασιλεία του Θεού. Όμως δημιουργεί κατάλληλες προϋποθέσεις για την καλλιέργεια των αρετών και κυρίως της ταπεινοφροσύνης. Τότε πραγματικά ανοίγει η πόρτα του Παραδείσου.
Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ταπείνωσης; Η χριστιανική ταπείνωση δεν είναι μια παράλογη και αφύσικη περιφρόνηση του εαυτού μας, όπως νομίζουν όσοι δεν γνώρισαν πραγματικά αυτή την αρετή. Δεν είναι ένας ανόητος εξευτελισμός της αξίας μας, μια κατάπνιξη της ικανότητάς μας και απάρνηση των προσόντων μας. Δεν είναι θεληματική μετάπτωση σε μια κατάσταση υποταγής. Ούτε πάλι ταπεινολογία, με την οποία μερικοί υποβιβάζουν και καταγγέλλουν τον εαυτό τους με τα λόγια τη στιγμή που μέσα τους έχουν άλλη ιδέα. Αλλά εντελώς το αντίθετο: επιστροφή στην πραγματική μας αξία και αποκατάσταση της αλήθειας. Είναι η αναγνώριση της αληθινής μας καταστάσεως και η ειλικρινής εξέταση του εαυτού μας. Είναι το περίφημο «γνθι σατόν». Είναι η πνευματική συνείδηση και αυτογνωσία του ανθρώπου.
Έτσι, ο ταπεινός γνωρίζει πρώτα την πνευματική του κατάσταση. Έχει πεισθεί ότι είναι αμαρτωλός με όλη τη σημασία της λέξης, όπως το κατάλαβε ο τελώνης που, απευθυνόμενος στο Θεό, έλεγε: « Θεός, λάσθητί μοι τμαρτωλῷ». Ο ταπεινός δεν εξετάζει μόνο μια φορά τον εαυτό του. Αλλά και στο παρελθόν και στο παρόν βλέπει το πλήθος των αμαρτιών του και παραδέχεται ότι του ταιριάζει περισσότερο από κάθε άλλον ο τίτλος του «αμαρτωλού». Διαπιστώνει ότι ακόμα κι αν προσπάθησε πολύ, δεν κατάφερε ακόμα να γίνει άγιος γιατί διατηρεί, δυστυχώς, μέσα του τον παλαιό άνθρωπο. Συγκρίνοντας την εσωτερική του ζωή -σκέψεις, επιθυμίες, θελήματα, διαθέσεις- και την εξωτερική του ζωή -λόγια, πράξεις, ενέργειες- με το νόμο του Θεού αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν ακόμη πολλές ανοιχτές πληγές στον εαυτό του. Βλέπει τις ελλείψεις του. Γνωρίζει ότι δεν μπορεί να κρυφτεί μπροστά στο Θεό. Καταλαβαίνει πόσο πολύ απέχει από το πρότυπό μας, τον Ιησού Χριστό. Αισθάνεται την πάλη με τον εσωτερικό παλαιό άνθρωπο που αντιστρατεύεται το νόμο του Θεού. Από όλα αυτά οδηγείται στο μυστήριο της μετανοίας. Ζητά συγχώρεση από τον Θεό και δικαιώνεται.
Ο ταπεινός γνωρίζει καλά ποιες είναι οι διανοητικές του δυνάμεις, οι γνώσεις του, οι ικανότητές του. Εργάζεται στη θέση που τον έταξε ο Θεός ανάλογα με τις δυνάμεις του. Στις δουλειές του συνήθως πηγαίνει καλά διότι δεν στηρίζεται στις δικές του ελλιπείς δυνάμεις αλλά ζητάει από το Θεό να τον βοηθήσει και εξαρτά την ύπαρξή του από τον Θεό, που τον νιώθει ως το μοναδικό που μπορεί να ανταμείψει τους κόπους του. Δεν υπερεκτιμά τις ικανότητές του και δοξολογεί συνεχώς το Θεό για όλα τα δημιουργήματά Του.
Επίσης, ο ταπεινός γνωρίζει ότι η όποια περιουσία έχει, του έχει παραχωρηθεί από τον Θεό για να τη διαχειριστεί προς δόξαν Του. Κι αν δεν έχει περιουσία, δεν στεναχωριέται που δεν έγινε πλούσιος. Αρκείται στην πρόνοια του Θεού, εργάζεται και δοξολογεί.
Η ταπεινοφροσύνη εκδηλώνεται και εφαρμόζεται ως υπακοή. Υπακοή στο νόμο του Θεού, υποταγή σο θέλημά Του. Αλλά και στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους ο ταπεινός είναι εύχρηστος εις διακονία, εξυπηρετικός και καταδεχτικός. Δεν ζητάει να υψώσει το άτομά του στα μάτια των άλλων. Κι αν έχει θέση ανώτερη στην κοινωνία, δεν αποφεύγει τη συναναστροφή με τους κατώτερούς του, ούτε χρησιμοποιεί την εξουσία του για ιδιοτελείς σκοπούς. Ακόμα, αναγνωρίζει πρόθυμα την ανωτερότητα των άλλων όπου αυτή υπάρχει και τους αποδίδει τις οφειλόμενες τιμές.
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι ο ταπεινός ακολουθεί ακριβώς το πρότυπο που μας άφησε με τη ζωή του ο Κύριός μας, Ιησούς Χριστός.
Ο Άγιος Άνθιμος με τους πνευματικούς αγώνες του, κατόρθωσε να ελκύσει τη χάρη του Θεού και να γευτεί τη μακαριότητα που υποσχέθηκε ο Χριστός σε όσους Τον ακολουθούν.
Ευχηθείτε, σεβασμιότατε, δια πρεσβειών του Αγίου Ανθίμου, να γίνει η σημερινή ημέρα, η αρχή εντονότερου πνευματικού αγώνα, ώστε να ζήσουμε κι εμείς με τη χάρη του Θεού να ζήσουμε κι εμείς με τη χάρη του Θεού την ταπείνωση και συνεπώς και τη μακαριότητα των ταπεινών. Γένοιτο.
Πηγές :
1) Η Καινή Διαθήκη (με σύντομη ερμηνεία) †Π.Ν.Τρεμπέλα, Αδελφότης Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» Αθηναι 2011
2) Αρχιμανδρίτου Σεραφείμ Γ. Παπακώστα « Ἡ ἐπί τοῦ ὂρους ὀμιλία», Αδελφότης Θεολόγων «ἡ Ζωή» έκδοσις Πέμπτη Αθήναι 1972.
[Η ομιλία του Διακόνου Εμμανουήλ Γ. Τζιώτη εκφωνήθηκε κατά τη διάρκεια της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας επί τη μνήμη του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Ανθίμου του Χίου στην Ιερά Μονή Παναγίας Βοηθείας Χίου (15 Φεβρουαρίου 2013)]