Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Τό θαῦμα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς σέ μένα


Φίλοι μου, μέσα ἀπό αὐτό τό κείμενο θά ἤθελα νά μοιραστῶ μαζί σας τό θαῦμα ἐκεῖνο, πού ἔζησα στά ὀκτώ μου χρόνια καί πού τό ἀποτέλεσμα καί ἡ χάρη πού πῆρα ἀπό αὐτό διατηρεῖται, χάρη στίς δεήσεις τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς ὑπέρ ἐμοῦ, ἕως σήμερα.

Ἀπό δύο ἐτῶν ἔπασχα ἀπό στραβισμό ἰδιαίτερα σοβαρᾶς μορφῆς καί , ὅπως ἔλεγαν οἱ γιατροί μου μέ εἶχαν ἐξετάσει σέ Ἀθήνα καί Κόρινθο, θά ἔπρεπε νά φοράω τά γυαλιά γιά ὅλη μου τή ζωή.
Οἱ γονεῖς μου συνήθιζαν νά μέ πηγαίνουν κάθε χρόνο, παραμονή τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, σέ ἕνα μικρό ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς πού βρίσκεται στήν Ἀρχαία Κόρινθο. Ἐκεῖ, ἀπό τρίων σχεδόν χρονῶν ἔκανα τήν μικρή μου ἀλλά τόσο περιεκτική σέ παράκληση προσευχούλα μου : " Ἁγία μου Παρασκευή, κᾶνε μου καλά τα ματάκια μου " . Ἄναβα λοιπόν τή λαμπάδα μου καί ἤλπιζα πολύ σέ αὐτήν.

Καί τελικά, στά ὀκτώ μου χρόνια, ἡ Ἁγία Παρασκευή,ἔκανε τό θαῦμα της, ἔξω ἀπό τό μικρό αὐτό ἐκκλησάκι. Μιά ξαφνική σκέψη μέσα μου, σάν ἀστραπή, μέ ὤθησε νά βγάλω τά γυαλιά μου καί μέ διαβεβαίωσε ὅτι πλέον δέ θά μοῦ χρειάζονταν ἄλλο! Ἔβγαλα λοιπόν τά γυαλιά μου καί διαπίστωσα ὅτι πράγματι, δέν εἶχα τό παραμικρό πρόβλημα! Ἔβλεπα πάρα πολύ καλά, χωρίς τό παραμικρό ἴχνος στραβισμοῦ! Αὐτόματα, τά ἔδωσα στή μητέρα μου καί τῆς εἶπα ὅτι δέ θά τά ξαναφοροῦσα πιά! Οἱ δικοί μου, στήν ἀρχή νόμιζαν πώς ἐπρόκειτο γιά παιδικό ἐνθουσιασμό ὅμως δέν ἄργησαν κι αὐτοί τίς ἑπόμενες ἡμέρες νά πιστέψουν πώς ἐπρόκειτο στά ἀλήθεια περί θαύματος.

Σήμερα εἶμαι μία ὥριμη γυναίκα μέ ἄριστη ὅραση. Ποτέ δέν ἔπαψα νά ἐπισκέπτομαι ἐκεῖνο τό ἐκκλησάκι κάθε χρόνο καί νά εὐχαριστῶ τήν Ἁγία Παρασκευή γιά τή θαυματουργή της παρέμβαση καί γιά τό ὅτι εἰσάκουσε τίς ταπεινές, παιδικές προσευχές μου! Οἱ Ἅγιοι εἶναι πάντα κοντά μας. Ἀρκεῖ νά τούς ἐπικαλεστοῦμε μέ πίστη καί εἶναι ἕτοιμοι νά σπεύσουν καί νά μᾶς βοηθήσουν...

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ : agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο γιὰ νὰ κάμει τὸν ἄνθρωπο δεκτικό τῆς θεότητος


Ἀρχ. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος

Ὅταν ὁ πιστὸς σκέπτεται καὶ συνειδητοποιεῖ, ὅσο τὸ δυνατὸν τὸ γεγονὸς τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, χαίρει, ἀλλὰ καὶ συγκλονίζεται. Εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο καὶ ἡ πλέον τολμηρὰ φαντασία, ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβει. Μπροστὰ λοιπὸν σ' αὐτὸ μυστήριο τῆς Θεϊκῆς συγκατάβασης καὶ ἀγάπης, τὸ καλύτερο ποὺ ἔχει νὰ κάνει ὁ μικρὸς ἄνθρωπος, εἶναι νὰ ταπεινωθεῖ καὶ νὰ προσαρμοσθεῖ στὸ πανάγιο καὶ σωστικὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Κι ὅταν λέμε αὐτό, δὲν ἐννοοῦμε ἡ κίνηση αὐτὴ τῆς ὑποταγῆς νὰ πραγματοποιεῖται «δουλικὰ» καὶ ἐξ ἀνάγκης. Νὰ μὴ γίνεται μὲ μία στάση ἀνάγκης καὶ μὲ στενὴ καρδιά, διότι σὲ μία τέτοια κατάσταση δὲν ἀναπαύεται οὔτε ὁ ἄνθρωπος, οὔτε βεβαίως καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἡ ὑπακοή μας καὶ ἡ ἀφιέρωσή μας πρὸς τὸν «τεχθέντα Βασιλέα», γίνεται, πρέπει νὰ γίνεται μὲ ἀρχοντιά. Μὲ καρδιὰ ποὺ θὰ πάλλεται ἀπὸ οὐράνια χαρὰ καὶ συγκίνηση, διότι ἀξιωνόμαστε νὰ γίνουμε καὶ πάλι τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, λαμβάνοντας τὴν «Υἱοθεσίαν»!
Αὐτὸ ἀκριβῶς βλέπουμε νὰ συμβαίνει καὶ....
μὲ τὸν Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν, ὁ ὁποῖος καταγράφει τὴν ζωὴ τοῦ πρό, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἐπιστροφή του στὸν Χριστό.

Βεβαίως ἡ προσωπικότητα τοῦ Ἀποστόλου εἶναι κάτι τὸ ἐξαιρετικὸ καὶ τὸ μοναδικὸ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Ὅμως, παρόμοιες περιπτώσεις, γνωριμίας καὶ ἀποδοχῆς ὁλοκληρωτικῆς του Προσώπου τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε καὶ βλέπουμε πάρα πολλές.

Πραγματικά, οἱ ἐπιστροφὲς αὐτὲς στὸν «σαρκωθέντα Θεόν», ποὺ βλέπουμε γύρω μας, ἀποτελοῦν τὰ σύγχρονα μεγάλα θαύματα ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Κύριος καὶ τὰ ὁποία ἀποδεικνύουν ὅτι εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ζῶντος. Ὁ παντοδύναμος. Ὁ Θεὸς ὁ ἀληθινός!

Δὲν χρειάζεται καὶ πολλὴ ἔρευνα γιὰ νὰ διαπιστώσουμε τὴν πραγματικότητα. Λίγο ἂν ψάξουμε γύρω μας καὶ στὸ περιβάλλον μας, θὰ συναντήσουμε τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ποὺ τοὺς κέρδισε ὁ Χριστὸς καὶ ποὺ παραδόθηκαν στὴν ἀγάπη Του, μὲ ὅλη τὴ θέληση τῆς ὑπάρξεώς τους. Καὶ φυσικά, στὶς ἀντίθετες τῶν περιπτώσεων, στὴν ἄρνηση δηλ. τῆς ἀποδοχῆς τῆς κλήσεως καὶ τέλος στὸν διωγμὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας του, αὐτὸς ποὺ εὐθύνεται γιὰ τὴν κατάσταση εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ μέσα στὸ πλαίσιο τῆς ἐλευθερίας του, ἐπιλέγει τὴν ἀρνητικὴ χρήση αὐτῆς καὶ χάνει αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχει δημιουργηθεῖ. Ἔτσι, ἔχουμε μπροστά μας καὶ στὴν προσωπική μας ἐπιλογή, εἴτε τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Ἰησοῦ, πραγματώνοντας τὴ Χριστοποίησή μας, εἴτε τὴν ἄρνηση, τὴν ἄρνηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Στὴν δεύτερη περίπτωση, τὰ πράγματα καταντοῦν περισσότερο τραγικὰ ἀπ' ὅσο μπορεῖ κανεὶς νὰ φανταστεῖ, ἀφοῦ οἱ συνέπειες τῆς ἀρνητικῆς ἐπιλογῆς, δὲν παύουν μπροστὰ σ' ἕναν ψυχρὸ τάφο, ἀλλὰ περνοῦν στὸν χῶρο αὐτῆς τῆς αἰωνιότητας.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀλλὰ καὶ ὁ κάθε ἅγιος της Ἐκκλησίας μας, βιώνουν τόσο ἔντονα αὐτὴ τὴν πραγματικότητα, τόσο στὸ ἐπίπεδό της εὐχαριστιακῆς συνάξεως τῶν μελῶν τοῦ Σώματος, ὅσο καὶ ἐκτὸς αὐτῆς, στὴν πεζὴ καθημερινότητα, ὥστε εἶναι πράγματι ἕτοιμοι νὰ θυσιάσουν τὰ πάντα γι' αὐτὴ τοὺς τὴν κλήση.

Ἡ Ἀποστολικὴ φράση «ἡγοῦμαι σκύβαλα πάντα εἶναι ἴνα Χριστὸν κερδίσω» (Φίλ. Γ' 8), ἀποτελεῖ τὸ σῆμα κατατεθὲν τοῦ εὐλογημένου ἀγώνα τῶν ἁγίων καὶ τῶν συνειδητῶν πιστῶν «ἕως οὐ μορφωθεῖ Χριστὸς» στὶς καρδιές.

Γνωρίζουν πλέον ὅσοι ποθοῦν τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δὲν ἀρκεῖ ἡ ἁπλὴ ἀποδοχή, ἀφοῦ «ὁ λέγων ἐν ἐαυτῶ μένειν, ὀφείλει, καθὼς Ἐκεῖνος περιπάτησε, καὶ αὐτὸς οὕτω περιπατεῖν» (Ἃ' Ἰωὰν Β' 6). Ἐκεῖνος δηλ. ποῦ λέει ὅτι μένει καὶ ζεῖ μὲ τὸν Χριστὸ μέσα στὴν πνευματική του παρουσία, ἔχει ὑποχρέωση, ὅπως Ἐκεῖνος ἔζησε καὶ συμπεριφέρθηκε, ἔτσι κι αὐτὸς νὰ συμπεριφέρεται καὶ νὰ ζεῖ.

Καὶ αὐτὴ τὴν πραγματικότητα τὴν βλέπουμε καὶ στὸν Ἅγιο Ἰάκωβο τὸν ἀδελφόθεο, τὸν ὁποῖον καὶ συνάντησε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπως ἀναφέρει στὸ κλείσιμο τὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα καὶ τοῦ ὁποίου ἡ Ἐκκλησία μας, ἑορτάζει καὶ σήμερα τὴ μνήμη του.

Ἐξ' αἰτίας δὲ τῆς ἑορτῆς αὐτῆς, εἶναι τοποθετημένο καὶ τὸ Ἀποστολικὸ αὐτὸ ἀνάγνωσμα στὴ λατρευτική μας σύναξη.

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος, ἔζησε μὲ τὸν Χριστὸ στὴ Ναζαρέτ. Μετὰ δὲ τὴν Ἀνάστασή Του, ὁ Κύριος φανερώθηκε σ' αὐτὸν ἰδιαιτέρως. Ἦταν ἄνθρωπος μεγάλης ἀρετῆς καὶ ἁγιότητας. Γιὰ τοῦτο καὶ στὸ περιβάλλον τῆς νεοϊδρυθείσης Ἐκκλησίας, ὀνομαζόταν «ὁ Δίκαιος». Ἕνα ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικά του ἦταν ὅτι προσευχόταν συνεχῶς γιὰ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ στὴν ἀληθινὴ πίστη.

Τόσο πολὺ μάλιστα εἶχε ἐπιδοθεῖ στὴ ζωὴ τῆς προσευχῆς, ὥστε, κατὰ τὴν παράδοση, τὰ γόνατά του εἶχαν σκληρύνει καὶ εἶχαν γίνει σὰν τὰ γόνατα τῆς καμήλας.

Ἔγινε ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος τῶν Ἱεροσολύμων καὶ θεωρεῖτο μαζὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο καὶ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, ὡς στύλος τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ δὲ τέλος τοῦ ὑπῆρξε μαρτυρικό.

Τὰ ἱερὰ συναξάρια μᾶς ἀναφέρουν ὅτι ὀλίγον πρὸ τῆς πολιορκίας τῶν Ἱεροσολύμων ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους καὶ τὴν πρωτόγνωρη καταστροφὴ τῆς Ἁγίας Πόλεως, οἱ φανατικοὶ Ἑβραῖοι, ποὺ ἀρνοῦνταν τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ πολιορκοῦσαν τὴν Ἐκκλησία, τὸν ἐλιθοβόλησαν.

Ἐπισημαίνεται ἐπίσης τὸ γεγονός, ὅτι ἐπειδὴ δὲν πέθανε ἀμέσως, ἕνας γναφεὺς τὸν κτύπησε δυνατὰ στὸ κεφάλι μὲ ξύλο καὶ τὸν ἀποτελείωσε.

Ὁ Ἅγιος ἀδερφόθεος Ἰάκωβος, ἔγραψε καὶ μία ἐκ τῶν ἑπτὰ καθολικῶν ἐπιστολῶν, πολὺ νωρίς, πρὸ τοῦ 50 μ.Χ., καὶ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πρῶτα βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Εἶναι ἐπιστολὴ ἡ ὁποία περιέχει πολὺ πρακτικὲς ὁδηγίες, γιὰ τὴ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν. Ὁδηγίες θεόπνευστές της ὁποίας ἡ μελέτη ὁδηγεῖ στὴν αὐθεντικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὴν ὀρθὴ σχέση καὶ ἐπικοινωνία μεταξὺ τῶν πιστῶν καὶ τοῦ κόσμου.

Στὸ κείμενο αὐτὸ ἀποκαλύπτεται ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ ἁγιότητα τοῦ ἀποστόλου Ἰακώβου. Ἐπίσης, ἔχουμε τὴν ἐπ' ὀνόματί του Θεία Λειτουργία, ἡ ὁποία τελεῖται τὴν 23η Ὀκτωβρίου, ὅπου ἑορτάζεται καὶ ἡ μνήμη του.

Τόσο λοιπὸν ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, ὅσο καὶ ὁ Ἄπ. Παῦλος, ἔζησαν καὶ βίωσαν καὶ μετέδωσαν καὶ μέσω τῶν ἱερῶν τους κειμένων, συνεχίζουν νὰ μεταδίδουν τὴν χάρη τοῦ Σαρκωθέντος Θεοῦ.

Καὶ ἐπειδὴ ζοῦμε αὐτὲς τὶς ἅγιες ἡμέρες μέσα στὴν Ἱερὴ ἀτμόσφαιρα τῶν Χριστουγέννων, ἂς δώσουμε τὸν λόγο στὸν ρωμαλέο ἀγωνιστὴ τῆς πίστεώς μας, στὸν πατέρα καὶ διδάσκαλο, τὸν Μέγα Ἀθανάσιο.

Γεμάτος δέος καὶ ἐνθουσιασμό, μπροστὰ στὸ μυστήριο τῆς Γεννήσεως, ἀναφέρει τὰ ἑξῆς στὸ περίφημο ἔργο τοῦ «περὶ ἐνανθρωπήσεως»: «Ὁ Θεός, ὄχι μόνο μᾶς ἔπλασε ἀπὸ τὸ μηδέν, ἀλλὰ μὲ τὴν χάρη τοῦ Λόγου, μᾶς ἀνέπλασε, γιὰ νὰ ζοῦμε κοντά Του. Οἱ ἄνθρωποι ὅμως, ἀπεστράφησαν τὰ αἰώνια καὶ μὲ τὴ συμβουλὴ τοῦ διαβόλου ἐπέστρεψαν στὰ φθαρτὰ καὶ ἔγιναν οἱ ἴδιοι αἴτιοι νὰ καταστραφοῦν. Ἔτσι ἡ φθορὰ κατέκτησε τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὁ λογικὸς καὶ κατ' εἰκόνα Θεοῦ πλασμένος ἄνθρωπος, ἐχάνετο...

Γι' αὐτὸ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ πετύχει, νὰ ἀναδημιουργήσει, τὸν κατ' εἰκόνα ἄνθρωπο, Αὐτὸς ποὺ ἦταν ἡ εἰκόνα τοῦ Πατρός... Γι' αὐτὸ ἀκριβῶς ἦλθε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, γιὰ νὰ δώσει στὴν φθαρμένη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ τὴν πρώτη της ὀμορφιά».

Καὶ συνεχίζει στὸ καταπληκτικὸ νόημα τοῦ μεγάλου γεγονότος: «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, γιὰ νὰ κάμει τὸν ἄνθρωπο δεκτικό της Θεότητος... Αὐτὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ γίνουμε ἐμεῖς θεοί. Ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ μᾶς θεοποιήσει διὰ τοῦ Ἑαυτοῦ του καὶ γεννήθηκε ἀπὸ γυναίκα Παρθένο, γιὰ νὰ ὁδηγήσει τὴν πλανεμένη δική μας γέννηση στὸν Ἑαυτό Του καὶ γίνουμε κι ἐμεῖς γένος ἅγιον καὶ «κοινωνοὶ θείας φύσεως», ὅπως ἔγραφε ὁ μακάριος Πέτρος»!

Εἴθε ἀδερφοί μου, τὸ μεγάλο αὐτὸ γεγονός, νὰ τὸ συνειδητοποιοῦμε ὁλοένα καὶ περισσότερο στὴ ζωή μας.

Ἀμὴν

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ : agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Εορτή Παναγίας Οδηγήτριας στον Ι. Ναό Παναγίας Λατομίτισσας.

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από την εορτή Παναγίας της Οδηγήτριας στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Λατομιτίσσης. Τη Θεία Λειτουργία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκος, ο οποίος χειροθέτησε Πνευματικό τον Εφημέριο π. Βασίλειο Φιλιππάκη και χειροθέτησε Αναγνώστη τον τεταρτοετή φοιτητή Ιατρικής Άγγελο Ελευθ. Ανταράκη.

Το φωτογραφικό υλικό είναι του κ. Γιάννη Μαρουκάκη. Δείτε το εδώ.
ΠΗΓΗ : ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Χριστούγεννα: τὸ «πῶς» καὶ τὸ «τί»


Χρῆστος Γιανναρᾶς

Καταλαβαίνουμε τί θὰ πεῖ ἔρωτας, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι γνωρίζουμε τὸν ἔρωτα. H κατανόηση συνάγεται ἀπὸ ἐξηγήσεις, ἀκούσματα, πολλὰ διαβάσματα καὶ θεάματα. Τὴ γνώση τὴ γεννάει ἡ ἐμπειρία. Γνωρίζουμε τὸν ἔρωτα μόνο μὲ τὴν ἐμπειρία μετοχῆς στὸν «τρόπο» τοῦ ἔρωτα.

H λέξη «τρόπος» σημαίνει ἕνα «πῶς», ὄχι ἕνα «τί». Τὸ «τί» τὸ γνωρίζουμε μὲ τὴν αἰσθητὴ πιστοποίηση ἢ μὲ μόνη τὴν κατανόησή του. Τὸ «πῶς» τὸ γνωρίζουμε μόνο μετέχοντας στὴν πραγμάτωσή του. Ὄχι μὲ τὸν νοῦ μόνο, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς πραγμάτωσης.

Διαβάζω τοὺς κανόνες τῆς κολύμβησης, τῆς ποδηλασίας. Τοὺς κατανοῶ, τοὺς ἀποστηθίζω, τοὺς κατέχω. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι γνωρίζω κολύμβηση καὶ ποδηλασία. Θὰ ἔχω τὴ γνώση, μόνο ἂν ἀποκτήσω ἐμπειρία τοῦ «τρόπου» νὰ κολυμπῶ καὶ νὰ ποδηλατῶ. Εἶναι κοινὴ ἡ πιστοποίηση: ὅτι γιὰ τὴ γνώση τοῦ «τρόπου», τὴ γνώση του «πῶς», δὲν ἀρκοῦν οἱ λειτουργίες τοῦ νοῦ, χρειάζεται ἡ ἐμπειρία μετοχῆς στὸ συγκεκριμένο ἐνέργημα. Γεννιέται ἡ γνώση ἀπὸ τὸ γεγονὸς καὶ τὴ δυναμική της μετοχῆς.

Μιλᾶμε γιὰ τὴ «δυναμική» της ἐμπειρικῆς γνώσης, ἐπειδὴ εἶναι μὲν μιὰ ὁλοκληρωμένη γνώση, ἀλλὰ ποτὲ ὁριστικὰ καὶ τελεσίδικα συντελεσμένη. Κατακτᾶται, χωρὶς ποτὲ νὰ ἐξαντλεῖται ἡ κατάκτηση, νὰ περατοῦται τελειωτικά. H ἐμπειρία τοῦ «τρόπου» εἶναι γνώση ὁλόκληρη καὶ πάντοτε ἀνολοκλήρωτη, τέλεια καὶ συνεχῶς τελειούμενη. Ποιὰ μάνα μπορεῖ νὰ νιώσει ὅτι ἐξάντλησε καὶ ὁλοκλήρωσε τὸν «τρόπο» τῆς μητρικῆς ἀγάπης, ποιὸς ἐρωτευμένος νὰ πιστέψει ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἄλλα περιθώρια καινούργιων ἐκπλήξεων στὸν ὁλόκληρο ἔρωτά του;

Καταλαβαίνουμε τί σημαίνει ἡ λέξη «ἔρωτας», καθόλου βέβαιο ὅτι γνωρίζουμε τὸν ἔρωτα. Οὔτε οἱ συναισθηματικὲς συναρπαγὲς οὔτε ἡ αἰσθησιακὴ μέθη ἐγγυῶνται γνώση τοῦ ἔρωτα. Θεωρητικὲς ἀναλύσεις, συμβουλές, διδαχές, μαρτυρίες τῆς ἐμπειρίας ἄλλων, μποροῦν ἴσως νὰ μᾶς ὑποψιάσουν γιὰ τὴ διαφορὰ τοῦ ἔρωτα ἀπὸ τὶς εὐφραντικὲς ψευδαισθήσεις τῆς ἡδυπάθειας. Τόσο μόνο. Δὲν ἀρκοῦν γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὸν ἔρωτα, ἡ μετοχὴ στὸν «τρόπο», ἡ ἐμπειρία του «πῶς», δὲν ὑπαγορεύεται, δὲν διδάσκεται. Χαρίζεται ἢ κερδίζεται.

Μόνο νὰ ὁριοθετηθεῖ μπορεῖ, ἴσως, ἡ ἐμπειρικὴ μετοχὴ στὸν «τρόπο» – νὰ ὑποδηλωθεῖ, νὰ σημανθεῖ μὲ ὅρους - ὅρια λεκτικά, προκειμένου νὰ ἀποτραπεῖ στρεβλὴ κατανόηση.

Λέμε: ὁ ἔρωτας εἶναι αὐθυπέρβαση, αὐτοπροσφορά, ἐλευθερία ἀπὸ τὸ ἐγώ, ἀπὸ τὶς ἀναγκαιότητες τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ. Ἔρωτας σημαίνει νὰ μοιράζεσαι τὴ ζωή σου, τὸ θέλημά σου, τὶς προτιμήσεις σου, τοὺς στόχους τῆς ὕπαρξής σου, μέσα ἀπὸ τὴν πρακτική της καθημερινότητας. Ὄχι ἐπειδὴ «πρέπει» ἢ βολεύει ἢ ὑπαγορεύεται ἀπὸ τὴν ἀνάγκη, ἀλλὰ μόνο γιατί σου δίνει χαρὰ νὰ χαρίζεσαι στὸν ἄλλον, ὁ ἄλλος εἶναι ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς σου.

Τὰ Χριστούγεννα σημαίνουν ἐπίσης «τρόπο»: Ἀδύνατο νὰ γνωρίσει κανεὶς τὰ σημαινόμενα τῆς λέξης μόνο μὲ διδαχές, κηρύγματα, ἐπίσημα διαγγέλματα, συναισθηματικὲς ὡραιολογίες. Δυσκολοτατη ἡ πρόσβαση στὸν «τρόπο», δηλαδὴ στὸ γεγονός, σήμερα ποὺ λέμε «ἐκκλησία» καὶ καταλαβαίνουμε ἕνα «τί» ἰδεολογίας, ποὺ λέμε «ἔρωτας» καὶ καταλαβαίνουμε ἕνα «τί» σεξουαλικότητας.

Ἔχουν πάντως διασωθεῖ ὡς τὶς μέρες μᾶς τὰ γλωσσικὰ συμαίνοντα ποὺ ὁριοθετοῦν τὸν «τρόπο», τὸν διακρίνουν ἀπὸ τὸ ἀντὶ-κείμενο (καὶ αὐτονομημένο ἀπὸ τὴν ἐμπειρία) μὲν νόημα:

Μιλᾶμε ἀκόμα γιὰ «ἐνανθρώπηση» τοῦ Θεοῦ. Ὄχι γιὰ φαινομενική, φαντασιώδη ἢ ἀποκρυφιστικὴ μαγγανεία, ἀλλὰ γιὰ πέρασμα ἀπὸ ἕναν «τρόπο» ὕπαρξης σὲ ἄλλον.

«Θεὸς» εἶναι ἡ λέξη γιὰ νὰ σημάνουμε τὸ «τί» τῆς αἰτίας (αἰτιώδους ἀρχῆς) τῶν ὑπαρκτῶν, τοῦ ὑπάρχειν. Τὸ μυαλὸ μᾶς εἶναι φτιαγμένο νὰ κατανοεῖ τὴν πραγματικότητα μὲ τοὺς ὅρους τῆς αἰτίας καὶ τοῦ σκοποῦ, τῆς ἀρχῆς καὶ τοῦ τέλους, τοῦ ὅλου καὶ τοὺς μέρους – εἶναι ἡ ἱκανότητα τῶν «συνθετικῶν κρίσεων», ποὺ τὴν ὅριζε ὁ Κὰντ προϋποθετικὴ κάθε κατανόησης. Συλλαμβάνουμε μὲ τὴ διάνοια τὸ «τί», ὄχι τὸ «πῶς» τῆς Θεότητας: Εἶναι ἡ αἰτία τοῦ ὑπάρχειν, ἑπομένως καὶ αὐτοαιτία. Μὲ τὴ λογική της γλώσσας μᾶς (αὐτὴν ἔχουμε ποὺ συγκροτεῖ τὴ σκέψη καὶ τὴν κρίση μᾶς) «αὐτοαιτία» πρέπει νὰ σημαίνει τὴν ἀπόλυτη (ἀπολελυμένη ἀπὸ κάθε ἀναγκαιότητα καὶ προκαθορισμὸ) ὑπαρκτικὴ ἐλευθερία. Οἱ ἄνθρωποι, ὅπως καὶ κάθε ἄλλο ὑπαρκτό, ἔχουμε δεδομένη, ἀναγκαστικὴ τὴν ὕπαρξη – δὲν ἐπιλέξαμε, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ὑπάρχουμε. O Θεὸς δὲν ἔχει προϋπάρχουσα αἰτία τῆς ὕπαρξής του: ὑπάρχει, ἐπειδὴ ἐλεύθερα θέλει νὰ ὑπάρχει.

Αὐτοὶ οἱ συλλογισμοὶ ἀφοροῦν στὴν κατανόηση τῆς ἔννοιας «Θεός», στὸ «τί» τοῦ Θεοῦ – δὲν συνιστοῦν «γνώση» τοῦ Θεοῦ. Γνώση θὰ μποροῦσε νὰ συστήσει μόνο ἡ μετοχὴ στὸν «τρόπο» τῆς αὐτοαιτίας, μία λογικὰ ἀποκλειόμενη μετοχὴ ἀσύμβατη μὲ τὸν «τρόπο» τοῦ αἰτιατοῦ. Τὰ Χριστούγεννα τὰ θέσπισε ὡς Γιορτὴ ἡ χαρὰ ὅσων ἐμπιστεύθηκαν τὴν ἱστορικὴ ἐμπειρία καὶ μαρτυρία γιὰ τὴ «γνώση» τοῦ Θεοῦ κάποιων ποιμένων – καταγραμμένη μετὰ καὶ διακηρυγμένη ἀπὸ ἁπλοϊκοὺς ψαράδες: Ὅτι σὲ ἐντελῶς συγκεκριμένες χρονολογικὲς συντεταγμένες, σὲ σταῦλο τῆς πολίχνης Βηθλεέμ, γεννήθηκε βρέφος μὲ καταργημένες τὶς ἀναγκαιότητες ποὺ διέπουν τὰ αἰτιατὰ ὄντα, τὰ κτίσματα. Αὐτὴ ἡ γέννα πραγμάτωσε τὸν «τρόπο» τοῦ Ἀκτίστου μὲ τὶς ὑπαρκτικὲς δυνατότητες τοῦ κτιστοῦ, ἔκανε προσιτὴ στὸ αἰτιατὸ τὴ μετοχὴ στὴν ὑπαρκτικὴ ἐλευθερία τῆς Αὐτοαιτίας. H λέξη γιὰ νὰ ποῦμε στὴ γλώσσα μᾶς (τὴν περιορισμένη στὰ ὅρια τοῦ αἰτιατοῦ κόσμου μᾶς) αὐτὴ τὴν πραγμάτωση, εἶναι ὁ ἔρωτας: ἡ ἐρωτικὴ αὐθυπέρβαση καὶ αὐτοπροσφορά. O «μανικὸς ἔρωτας» εἶναι ὁ «τρόπος» τῆς ἐλευθερίας τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ θεότητά του, ὁ «τρόπος» τῆς σάρκωσης, τῆς ἐνανθρώπησης τοῦ Θεοῦ. O ἴδιος «τρόπος» προσφέρεται γιὰ νὰ πραγματώσει καὶ ὁ ἄνθρωπος τὴν ὑπαρκτικὴ ἐλευθερία ἀπὸ τὴν κτιστότητά του. Ὄχι μὲ ἀτομικὲς προσπάθειες, ἀτομικὲς ἀξιομισθίες. Μόνο μὲ τὸ ναί, τὴν ἐρωτική του συγκατάθεση στὸν ἔρωτα τοῦ Θεοῦ γιὰ κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο.

H ἀγάπη ὡς «τρόπος» ποὺ ὑποστασιάζει (κάνει ὑπόσταση, συγκεκριμένη ὕπαρξη) τὸ εἶναι, μᾶς ἐπιτρέπει νὰ σημαίνουμε τὴν Αὐτοαιτία ὡς γεγονὸς ὑπαρκτικῆς ἀλληλοπεριχώρησης τριῶν ὑποστάσεων – ἡ ὕπαρξη κάθε ὑπόστασης. Εἶναι γεγονὸς ἀναφορᾶς, σχέσης, αὐτοπροσφορᾶς: ἡ ἀγάπη τὴ συνιστᾶ, τὴν πραγματώνει ὡς ὕπαρξη. Τὴ δυνατότητα ποὺ ἱδρύεται γιὰ τὸν ἄνθρωπο στὴ φάτνη τῆς Βηθλεέμ, τὴ σημαίνουμε ὡς «ἐκκλησία»: γεγονὸς ἀλληλοπεριχώρησης τῆς «σωτηρίας»: τοῦ δώρου νὰ ὑπάρχεις ἐπειδὴ σὲ ἀγαποῦν καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ σώματος, τῆς «κεφαλῆς» καὶ τῶν «μελῶν» του, μὲ τὸ «ναὶ» τῆς δικῆς σου ἐλευθερίας, σὲ ἐγκεντρίζει στὸν «τρόπο» τοῦ Ἀκτίστου: Νὰ ὑπάρχεις, ἐπειδὴ ἐλεύθερα θέλεις νὰ ὑπάρχεις, καὶ νὰ θέλεις νὰ ὑπάρχεις ἐπειδὴ ἀγαπᾶς.

Τὰ Χριστούγεννα σημαίνουν εἴσοδο στὸν «τρόπο» τοῦ ἔρωτα.

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ : agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013


---ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ  ΑΛΙΒΑΝΟΓΛΟΥ---

ΜΝΗΜΗ  ΕΝΟΣ  ΑΓΑΘΟΥ  ΚΗΡΥΚΑ  ΤΟΥ  ΘΕΙΟΥ  ΛΟΓΟΥ

Του  Γεωργίου  Φ.  Παπαδόπουλου – Κήρυκα  του  Θείου  Λόγου

 

            Τις  ημέρες  αυτές  συμπληρώνονται  έξι  χρόνια  από  την  προς  Κύριον  εκδημία  του  μακαριστού  θεολόγου  και  Ιεροκήρυκα  της  Ιεράς  Μητροπόλεως  Χίου,  της  Αδελφότητος  ΄΄ΖΩΗ΄΄  και  της  Πνευματικής  Εστίας Χίου <<Αλέξανδρος  Γκιάλας>>,  αδελφού  Ευάγγελου  Αλιβάνογλου.  Στη  μνήμη  του,  παραθέτουμε  το  κατωτέρω  κείμενο  το  οποίο  συγγράψαμε  και  δημοσιεύσαμε  λίγο  μετά  την  εκδημία  του.  Οι  ευχές  και  προσευχές  μας  τον  συνοδεύουν  πάντοτε  στην  Βασιλεία  των  Ουρανών  όπου  είμαστε  βέβαιοι  ότι  χαίρει,  ομού  μετά  των  μακαρίων  πιστών,  κηρύττοντας  κι  εκεί  τον  λόγο  του  Θεού.         Γ.Φ.Π.

 

Τον – αείμνηστο  πλέον  σήμερα – Θεολόγο  Ευάγγελο  Αλιβάνογλου  γνώρισα  το  1988  όταν  ως  μαθητής  της  Δ΄ Δημοτικού  γράφτηκα  στο  Κατηχητικό  της  ΄΄Ζωής΄΄  στη  Χίο  που  αποτελούσε  μια  εκ  των  πολλών  δραστηριοτήτων  της,  υπό  την  επωνυμία,  ΄΄Πνευματικής  Εστίας  Χίου  <<Αλέξανδρος  Γκιάλας>>΄΄  που με  τη  σειρά  της  στεγάζεται  στο  κτίριο  της  οδού  Βενιζέλου  70  και ανήκει  στην  ΄΄Ορθόδοξο  Χριστιανική  Ένωση  Κυριών  και  Νεανίδων΄΄.

            Εκεί,  υπό  την  καθοδήγηση  του  ΄΄Κυρ  Ευάγγελου΄΄  όπως  τον  αποκαλούσαμε  τα  κατηχητόπουλα,  βρίσκαμε  θαλπωρή  και  πνευματική  ζεστασιά  ενώ  λύναμε  αρκετές  από  τις  παιδικές  μας  απορίες  και  στη  συνέχεια  εφηβικές  μας  αναζητήσεις  και  προβληματισμούς.  Στην  ευγενική  μας  αυτή  προσπάθεια  πρωτοστατούσε  ο  αείμνηστος  Θεολόγος  μαζί  με  τον  αγαπητό  μας  Δάσκαλο Ευάγγελο  Ζύμαρη,  τον  Αιδεσιμολογιώτατο  Πρωτοπρεσβύτερο  π.  Εμμανουήλ Τζιώτη,  τον  Πανοσιολογιώτατο  Αρχιμανδρίτη  (τότε  Πρωτοπρεσβύτερο)  π.  Γεώργιο  Λιαδή,  άλλους  δασκάλους,  εκπαιδευτές ,  ιατρούς,  κλπ.  που  συμμετείχαν  στις  συνάξεις  αυτές  της  μελέτης  της  Αγίας  Γραφής  και τους κύκλους  των  λοιπών  νεανικών  δραστηριοτήτων  της  Εστίας.  Ομολογουμένως,  ωφελήθηκα  τα  μέγιστα  από  την  διατριβή  μου  στο  χώρο  της  Εστίας.

            Η  Εστία  φρόντιζε  να  μας  διδάσκει  τον  λόγο  του Θεού  μα  δεν  παρέλειπε  να  μεριμνά  και  για  την  ψυχαγωγία  μας:  Θεατράκια,  Ποιήματα,  συγγραφές,  αθλοπαιδιές,  εκδρομές,  Κατασκηνώσεις το καλοκαίρι  στον  Προφήτη  Ηλία  των  Θυμιανών  ήσαν  ορισμένες  εκ  των  δράσεων  μας.

            Για  όλα  τούτα  μεριμνούσε  και  συντόνιζε  ο  κύριος  Ευάγγελος.  Και  εκτός  από  αυτά  πόσα  ακόμη  είχε  να  κάνει:  Παρηγορητική  σε  οικογένειες,  Κηρύγματα  καθόλη  τη  διάρκεια  του  έτους  σε  Ιερούς Ναούς  της  Ιεράς  μας  Μητροπόλεως  (όπως  εξέδιδε  σχετικό  πρόγραμμα  ομιλιών  στα  χωριά  του  νησιού  μας),  την  επιμέλεια  του  Βιβλιοπωλείου  της  ΄΄Ζωής΄΄  στη  Χίο,  τις  συνδρομές  της  ΄΄Ζωής΄΄  και  της  ΄΄Ζωής  του  Παιδιού΄΄,  επισκέψεις  στο  Γηροκομείο,  το  Νοσοκομείο  και  τις  Φυλακές, κ.α. 

            Ποτέ  του  δεν  δέχθηκε  να  πάρει  ούτε μια  δραχμή.  Κι αν  κάποτε  κάποιος επέμεινε  επί  μακρόν  να  διαθέσει  κάποιο  ποσό  εις  μνήμην  των  γονέων  του  ή  υπέρ  υγείας  του,  ο  κύριος  Ευάγγελος  αμέσως  έκοβε  τη  σχετική  θεωρημένη  απόδειξη  και τα  χρήματα  διατίθεντο  για  την  Εστία,  τις  Κατασκηνώσεις  και  την  Αδελφότητα.

            Ο  ίδιος  ασκητικός,  πράος,  με  έντονο  ζήλο  και  φόβο  Θεού,  άριστος  γνώστης  της  κηρυκτικής  Θεολογίας.  Πιστός  στις  αρχές  του  Ευαγγελίου  και  της  αδελφότητας,  υπόδειγμα  πιστού  χριστιανού  και  Κήρυκα  του  Θείου  λόγου.  Αρκείτο  να  ζεί  μέσα  σε  ένα  δωμάτιο  δίχως  θέρμανση,  με  μια ξυλόσομπα  η  οποία  έπρεπε  να  ζεστάνει  έναν  χώρο  άνω  των  120  τ.μ.  που  ήταν  ολόκληρη  η  πελώρια  αίθουσα  της  Εστίας,  δίχως  μισθό,  μηνιάτικό,  δίχως  επιδόματα  και  δίχως  να  έχει  το  παραμικρό  περιουσιακό  στοιχείο,  ούτε  για  δείγμα.  Θεολόγος  που  έτρεχε  απ΄ άκρη  σ΄ άκρη  στο  νησί  να  κηρύξει  το  Ιερό  Ευαγγέλιο  μη  έχοντας  μεταφορικό  μέσο  γυρίζοντας  χειμώνα – καλοκαίρι  από  τα  άγρια  χαράματα  να  μεταβεί  στα  χωριά  <<ίνα  ο  λόγος  του  Κυρίου  τρέχη  και  δοξάζηται>> (Β΄ Θεσσαλ. Γ΄, 1).

            Όχι  ότι  δεν  θα  μπορούσε  να  έχει  τις  σύγχρονες  ανέσεις  ή  έστω  όσα  εμείς  θεωρούμε  απαραίτητα  αλλά  για  άλλους  είναι  ανύπαρκτα.  Μπορούσε,  αλλά  δεν  ήθελε  γιατί  πίστευε  ότι  έπρεπε  να  ζει  ασκητικά  και  Αποστολικά  όπως  ο  Απόστολος  Παύλος  έλεγε  <<έχοντες  διατροφάς  και  σκεπάσματα  τούτοις  αρκεσθησόμεθα>> (Α΄ Τιμοθ.  ΣΤ΄,  8).

Αυτός  ήταν  ο  ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ  ΑΛΙΒΑΝΟΓΛΟΥ:  Χριστιανός  Ορθόδοξος  και  Θεολόγος  με  κεφαλαία  γράμματα,  όπως  ακριβώς  θέλει  η  Εκκλησία  και  ο  Χριστός  μας  τους  πραγματικούς  Θεολόγους.

            Υπηρέτησε  στη  Χίο πάνω  από  35  χρόνια  αφήνοντας  τις  καλύτερες  των  εντυπώσεων  σε  χιλιάδες  πιστούς  που  τον  γνώρισαν.  Όσοι  νέοι  τον  γνώρισαν  μέσα  από  το  Κατηχητικό  και  την  Εστία  βρήκαν  στο  πρόσωπό  του  τον  λαϊκό  Ιεροκήρυκα  των  πόλεων  και  των  χωριών  που  υπέδειξε  έμπρακτα  με  την  όλη  βιωτή  του  τον  δρόμο  της  εκπληρώσεως  του  καθήκοντος.

            Τα  τελευταία  χρόνια  πληροφορήθηκα  ότι  ο  άνθρωπος  αυτός  δεν  είχε  ούτε  ένα  βιβλιάριο  υγείας,  δεν  ήταν  γραμμένος  σε  κανένα  ασφαλιστικό  ταμείο  και  δεν  επεδίωξε  ποτέ  να  έχει  την  παραμικρή  απολαβή  για  τα  γεράματά  του, π.χ.  μια  μικρή  σύνταξη.  Και όταν  πλέον,  σοβαρά  προβλήματα  υγείας  τον  κλόνισαν  και  οδηγήθηκε  από  χριστιανούς  εδώ  της  Χίου  (με  το  ζόρι  μάλιστα)  στο  Νοσοκομείο,  διαπιστώθηκε  τούτο  και  του  εκδόθηκε  Βιβλιάριο  υγείας  ανασφαλίστου  υπερήλικα  του  Ο.Γ.Α.

              Τα  προβλήματα  έδειξαν  για  λίγο  να  μετριάζονται  μα  και  τα  χρόνια  πλέον  ήσαν  αρκετά.  Η  αδελφότητα  έχασε  έναν  λαμπρό  Ιεροκήρυκα  και  εργάτη  της  στη  Θεσσαλονίκη  και  ο  κύριος  Ευάγγελος  επωμίσθηκε  και  την  ευθύνη  της  συμπρωτεύουσας,  ευρισκόμενος  κατά  μήνα  μια  στη  Χίο  και  μια  στη  Θεσσαλονίκη.       

            Όμως,  ύστερα  από  λίγο  ξαναήρθαν  σε  μεγαλύτερο  βαθμό  και  ο  ζηλωτής  Θεολόγος  δεν  άντεξε  περισσότερο.  Εύδιο  λιμάνι  βρήκε  στην  Αγ.  Παρασκευή  Αττικής  όπου  και  οι  εγκαταστάσεις  της  αγαπημένης  του  Αδελφότητας,  της  ΄΄Ζωής΄΄  στην  οποία  και  παρέμεινε  για  να  βρίσκεται  σε  διαρκή  ιατρική  παρακολούθηση  και  νοσηλεία.  Η  αδελφότητα  τον  περιποιήθηκε  όπως  έπρεπε  και  τον  φρόντισε  με  μεγάλη  επιμέλεια.

            Αλλά  οι  βουλές  του  Θεού  τον  αναζήτησαν  πλέον  κοντά  Του. Έτσι,  στις  26  Δεκεμβρίου  2007  η  μακαρία  του  ψυχή  αναχώρησε  για  το  Δημιουργό  της,  Αυτόν  που  υπηρέτησε  πιστά  εκ  νεότητός  του   ο  λαμπρός  σκαπανέας  της  διάδοσης  του  Ευαγγελίου.

            Εμείς  τα  πνευματικά του  παιδιά – αδέλφια  έχουμε  την  συνείδηση  ήρεμη  γνωρίζοντας  ότι  ο  Κύριος  της  ζωής  και  του  θανάτου  έχει  ήδη  αναπαύσει  την  ψυχή  του  <<ένθα  ουκ έστι  πόνος,  ου  λύπη,  ου  στεναγμός,  αλλά  ζωή  ατελεύτητος>> (Ακολουθία  εις  Κεκοιμημένους).

            Ο  Ευάγγελος  Αλιβάνογλου  μετέστη  προς  την  αιωνιότητα,  αυτήν  που  κήρυττε  και  πρέσβευε  για  τους  ακροατές  και  μαθητές  του.

            Ας  είναι  η  μνήμη  του  αιωνία.

            Θεωρώ  ότι  εδώ  στη  Χίο  οι  αδελφοί  της  εστίας  και  η  τοπική  Εκκλησία  θα  πρέπει  να  τιμήσουν  τη  μνήμη  του  και  να  τελούν  κατ΄ έτος  μνημόσυνο  την  περίοδο  της  μνήμης  εξόδου  του.

            Επίσης,  θεωρώ  ότι  το  όνομά  του  πρέπει  να  εγγραφεί  στα  δίπτυχα  τόσο  της  Εστίας  όσο  και  της  τοπικής  Εκκλησίας  και  να  μνημονεύεται  εις  το  διηνεκές,  η  δε  δραστηριότητα  που  ο  ίδιος  ξεκίνησε  να  συνεχισθεί  από  άξιους  διαδόχους,  πολλοί  των  οποίων  μεριμνούν  εδώ  και  αρκετό  καιρό  για  την  επιβίωση  της  Εστίας  και  τη  συνέχιση  των  δραστηριοτήτων  της.-

           
                                   
Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Χριστούγεννα σημαίνει ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ


Πολλοὶ ἄνθρωποι ὀμιλώντας γιὰ τὰ Χριστούγεννα λέγουν ὅτι εἶναι μία εὐκαιρία νὰ δοῦμε τὶς ἀνάγκες τοῦ συνανθρώπου μας, νὰ σκύψουμε στὶς πληγὲς τοῦ διπλανοῦ μας καὶ νὰ τὸν βοηθήσουμε, μιᾶς καὶ «οἱ ἡμέρες τὸ ἀπαιτοῦν».
Χριστούγεννα ὅμως δὲν σημαίνει: ἄσκηση ἐλεημοσύνης. Χριστούγεννα δὲν σημαίνει παρηγοριὰ στοὺς πονεμένους καὶ φτωχούς.

Χριστούγεννα σημαίνει: Γέννηση τοῦ Χριστοῦ!

Ἄλλη μία φορὰ δυστυχῶς ὁ σκοτισμένος λογισμὸς τῶν ἀνθρώπων ἔχει μετατρέψει μία Σωτηριώδη Ἑορτὴ σὲ μία ἁπλὴ εὐκαιρία ἐλεημοσύνης.

Οἱ ἄνθρωποι λοιπόν, οἱ ὁποῖοι τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς ἔχουν ξεχάσει καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ ἔτους τοὺς συνανθρώπους τους, σὰν νὰ ξυπνοῦν ἀπὸ τὸν λήθαργό της ἀναισθησίας τους καὶ μέσα στὸν συναισθηματικὸ βερμπαλισμὸ τῶν ἑορτῶν προσπαθοῦν νὰ ἀναπληρώσουν τὸ χαμένο ἔδαφος τῆς ἀδιαφορίας τους.  Γιὰ νὰ νιώσουν «τὸ πνεῦμα τῶν Χριστουγέννων –ὅπως οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουν- ἀρκοῦνται σὲ μία φιλανθρωπία, καὶ ἔπειτα ξαναχώνονται μέσα στὴν ματαιόδοξη βιωτή τους.

Ἄνθρωποι τῆς τηλεόρασης, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, ἐπιχειρηματίες καὶ κάθε εἶδος διάττοντες ἀστέρες «συνωστίζονται» γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι ἔχουν φιλάνθρωπα συναισθήματα, ὅτι ἐνδιαφέρονται γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς ἀρρώστους, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ κοιμοῦνται χωρὶς θέρμανση, γιὰ τὰ παιδάκια ποὺ διαβάζουν δίπλα στὴν ξυλόσομπα κάτω ἀπὸ τὸ φῶς ἑνὸς κεριοῦ. Καὶ δώσ’ τοῦ οἱ ἔπαινοι, καὶ δώσ’ τοῦ οἱ προβολή, οἱ φωτογραφίες, οἱ συνεντεύξεις…καὶ ὅλα αὐτά….ἀπὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τοὺς συνανθρώπους, διότι «οἱ ἡμέρες τὸ ἀπαιτοῦν…».
Βεβαίως κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι αὐτὸ ποὺ γίνεται εἶναι κάτι τὸ κακό. Ὅμως τελικὰ μήπως εἶναι ἄλλη μιὰ φιέστα ποὺ χρησιμοποιεῖ γιὰ λόγους προβολῆς καὶ διαφήμισης τὸν πόνο καὶ τὴν δυστυχία κάποιων; Μήπως τελικὰ ὅλα αὐτὰ ποῦ γίνονται αὐτὲς τὶς ὄντως ἱερὲς ἡμέρες εἶναι μία μεγάλη ὑποκρισία; Μήπως τελικὰ ἡ ματαιοδοξία (ἂν καὶ Χριστούγεννα) θὰ μασκαρευτεῖ  σὲ ἐκδηλώσεις φιλανθρωπίας;

Διότι ἀκόμα κι ἂν ὅλα αὐτὰ γίνονται γνήσια καὶ μακριὰ ἀπὸ  ψεύτικους συναισθηματισμούς, τελικά…δὲν ἀρκοῦν.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία, δὲν περιμένει αὐτὲς τὶς ἡμέρες γιὰ νὰ σκύψει πάνω στὰ προβλήματα τοῦ λαοῦ. Ἡ Ἐκκλησία δὲν περιμένει τὶς ἑορτὲς τῶν Χριστουγέννων γιὰ νὰ δώσει ἕνα πιάτο φαΐ, γιὰ νὰ πληρώσει τὸ ρεῦμα κάποιας οἰκογένειας, γιὰ νὰ ἀγοράσει πετρέλαιο ἢ ξύλα γιὰ νὰ ζεσταθεῖ κάποιος ἀνήμπορος, γιὰ νὰ προμηθεύσει μὲ φάρμακα κάποιους ἀρρώστους.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν περιμένει τὶς ἑορτὲς γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ κάποιους στὸ νοσοκομεῖο ἢ στὴν φυλακή. Ἡ Ἐκκλησία δὲν περιμένει ὅπως ἡ ματαιοδοξία τῶν ἀνθρώπων ποὺ περιμένουν τοὺς φωτογράφους γιὰ νὰ δώσουν ἕνα δέμα σὲ κάποιον ἄστεγο. Ἡ Ἐκκλησία ἐργάζεται σιωπηλὰ καὶ συνεχῶς προσφέροντας ἕνα ἀπίστευτο κοινωνικὸ ἔργο ἂν καὶ εἶναι τὸ πάρεργό της.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν περιμένει ἐπαίνους. Δὲν περιμένει «εὐχαριστῶ». Γιατί; Διότι ἡ Ἐκκλησία ἔχει Ἀγάπη. Καὶ ἡ ἀγάπη «οὐ ζητεῖ τὰ ἐαυτῆς».

Σὲ ἕναν κόσμο ὅπου ἀκόμα καὶ ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων, ἡ ἑορτὴ τῆς Ταπείνωσης καὶ τῆς ἄκρας συγκατάβασης ἔχει ἐμπορευματοποιηθεῖ, ἔρχεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ στόμα τῶν Θεοφόρων Πατέρων της, μὲ τὸ στόμα τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ὁσίων της καὶ μᾶς τονίζει: Χριστούγεννα δὲν σημαίνει, φωτάκια, στολισμένα δέντρα, ἀγορὲς καὶ παιχνίδια, κάλαντα καὶ χιόνια, γιορτινὰ τραπέζια ἢ ἐπανασύνδεση τῆς οἰκογένειας.
Χριστούγεννα δὲν σημαίνει ἁπλὰ οἱ μάγοι μὲ τὰ δῶρα ἢ τὸ φωτεινὸ ἄστρο ἢ ἡ κρύα φάτνη. Χριστούγεννα δὲν σημαίνει ὅτι γεννήθηκε κάποιος σπουδαῖος ἄνθρωπος. Ἀκόμα, Χριστούγεννα δὲν σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος γίνεται Θεός. Ἔχουμε χάσει τὸ νόημα τῶν Χριστουγέννων, ἔχουμε χάσει ἐδῶ καὶ καιρὸ τὸν προσωπικό μας δρόμο πρὸς τῆς τελείωση. Ὄχι, δὲν εἶναι τὰ Χριστούγεννα κάποιος χοντρὸς ἀσπρογέννης μὲ μεγάλη κοιλιά!

Χριστούγεννα σημαίνει: ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Γι’ αὐτὸ χαιρόμαστε καὶ ἑορτάζουμε…ὄχι μόνο αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ἀλλὰ συνεχῶς… ἐδῶ καὶ 2000 καὶ πλέον χρόνια.
Ὁ Χριστιανὸς ζεῖ συνεχῶς μία ζωὴ προσφορᾶς καὶ θυσίας, ταπείνωσης καὶ φιλανθρωπίας...δὲν περιμένει τὸ τέλος ἑκάστου ἔτους γιὰ νὰ θυμηθεῖ ὅτι εἶναι ἄνθρωπος.

Ὁ Χριστιανὸς εἶναι ὁ ὄντως Ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος πλέον ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ γίνει καὶ κατὰ Χάριν θεάνθρωπος. Διότι ὁ Θεὸς μᾶς εἶναι Θεάνθρωπος…ἄραγε τὸ ἔχουμε καταλάβει;

Ἀρχιμ. Παῦλος Παπαδόπουλος

Πηγή: Μὲ παρρησία
ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ : agios.dimitrios.kouvaras.blogspot.com