Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Mνημόσυνο πεσόντων στη μάχη της Κρήτης 29-5-16 ΠΗΓΗ simantrochios.gr

Για την Παναγία... Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, η μόνη καθαρωτάτη ψυχή τε και σώματι, η μόνη κατοικητήριον όλη γενομένη της όλης χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, καντεύθεν και αυτάς τας αύλους και αγγελικάς Δυνάμεις ασυγκρίτως υπερβάσα τη καθαρότητι και τω αγιασμώ της ψυχής και του σώματος. Έπιδε επ’ εμέ τον εναγή και ακάθαρτον και ρερυπωμένον και ψυχήν και σώμα τω μολυσμώ της εμπαθούς και ενηδόνου ζωής μου.

Για την Παναγία...

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε, η μόνη καθαρωτάτη ψυχή τε και σώματι, η μόνη κατοικητήριον όλη γενομένη της όλης χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, καντεύθεν και αυτάς τας αύλους και αγγελικάς Δυνάμεις ασυγκρίτως υπερβάσα τη καθαρότητι και τω αγιασμώ της ψυχής και του σώματος.
Έπιδε επ’ εμέ τον εναγή και ακάθαρτον και ρερυπωμένον και ψυχήν και σώμα τω μολυσμώ της εμπαθούς και ενηδόνου ζωής μου.
Κάθαρόν μου την εμπαθή διάνοιαν και άγνισον διόρθωσόν μου τους πεπλανημένους και τετυφλωμένους λογισμούς ρύθμισον και παιδαγώγησόν μου τας αισθήσεις, ελευθέρωσόν με της τυραννούσης κακίας και αισχράς συνηθείας των ακαθάρτων προλήψεων και παθών.
 
Στήσόν μου πάσαν την κατ’ ενέργειαν αμαρτίαν και δώρησαί μοι νήψιν και διάκρισιν τω εσκοτισμένω και ταλαιπώρω νοϊ προς διόρθωσιν των οικείων σφαλμάτων τε και πτωμάτων, ίνα του σκότους της αμαρτίας απαλλαγείς, καταξιωθώ δοξάζειν και ανυμνείν εν παρρησία, σε την μόνην αληθινήν Μητέρα του αληθινού φωτός, Χριστού του Θεού ημών.

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ 29 ΜΑΪΟΥ ICXCNIKA Ἀριθμὸς 22 Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος 29 Μαΐου 2016 (Ἰωάν. δ΄ 5-42) Ἀδελφοί μου, Χριστὸς Ἀνέστη!

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ 29 ΜΑΪΟΥ





ICXCNIKA
Ἀριθμὸς 22
Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος
29 Μαΐου 2016
(Ἰωάν. δ΄ 5-42)
Ἀδελφοί μου, Χριστὸς Ἀνέστη! 
Κατὰ τὴν Ε’ Κυριακὴ τῆς περιόδου ποὺ διανύουμε, δηλ. τοῦ Πεντηκοσταρίου, ἀδελφοί μου, στὴν Ἐκκλησία μας διαβάζεται ἡ περικοπὴ τῆς Σαμαρείτιδος, ποὺ εἶναι καὶ αὐτὴ ἀπὸ τὶς πλέον περίφημες περικοπὲς τῆς Καινῆς Διαθήκης, γιατί ὡς ἀπόφθεγμα διακηρύσσονται ὕψιστες ἀλήθειες τῆς Χριστιανικῆς μας πίστεως.
«Πνεῦμα ὁ Θεὸς καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν». Ὁ Θεὸς καὶ ὅλη ἡ ἀλήθεια περὶ Θεοῦ δὲν εἶναι μία ἀνακάλυψη τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἀποκάλυψη τοῦ ἴδιου του Θεοῦ σὲ ὅσους εἶναι ἄξιοι αὐτῆς τῆς ἀποκαλύψεως. Ὁ Θεὸς ἀποκαλυπτόμενος στὸν ἄνθρωπο τοῦ χαρίζει τὴν γνώση καὶ αὐτὴ ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν σωτηρία. Στὴ Σαμαρείτισσα ὁ Κύριος ἀποκάλυψε τὸν ἑαυτό Του καὶ αὐτὸ εἶχε ὡς συνέπεια τὴ σωτηρία της. Ὁ Χριστὸς ἀποκαλυπτόμενος στὸ «φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ» ὁμολογεῖται πρῶτον «Ἰουδαῖος», ἔπειτα «Κύριος», μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ἀξιοσέβαστου προσώπου, κατόπιν «μείζων τοῦ Πατριάρχου Ἰακώβ», ἔπειτα «Προφήτης», ὕστερα «Μεσσίας Χριστὸς» καὶ τέλος «ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου». Στὴ συζήτηση ποὺ ἔχει ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Σαμαρείτισσα γυναῖκα τῆς ἀποκαλύπτει τὸν τρόπο τῆς ἀληθινῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα καὶ ἐκεῖνοι ποὺ Τὸν προσκυνοῦν πρέπει νὰ Τὸν προσκυνοῦν «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ». Ὁ Θεὸς γνωρίζεται καὶ προσκυνεῖται ἐν Χριστῷ ποὺ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι, ποὺ εἶναι τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας καὶ πέμπεται ὑπὸ τοῦ Υἱοῦ.
Ἀδελφοί μου, ὁ λόγος τοῦ Κυρίου στὴν Σαμαρείτιδα εἶναι ἡ πλέον πνευματικὴ διακήρυξη καὶ ὁ πιὸ ὑπέροχος ὁρισμὸς τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ· «Ἔρχεται ὥρα καὶ νῦν ἐστι, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ Πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ. Καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν». Ἡ λατρεία πρὸς Αὐτόν, τότε μόνον εἶναι δεκτὴ καὶ εὐάρεστη, ὅταν εἶναι εἰλικρινὴς ἐκδήλωση τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου, ὅταν ἐκφράζει πνεῦμα ἀληθινῆς θεογνωσίας καὶ μία ἅγια, φλογερὴ τῆς ψυχῆς ἀφοσίωση· ὅταν μιλᾶ τὸ πνεῦμα μας στὸ Πνεῦμα, ὅταν συνομιλεῖ ὁ μικρὸς μὲ τὸν Μεγάλο, ὅταν μιλᾶ ὁ ἔσω ἄνθρωπος, καὶ ἂς μὴν κινεῖται ἡ γλώσσα, «καὶ σιωπώνων ἀκούει ὁ Θεός».
Ἡ ἀληθινὴ λατρεία δὲν κολλάει στοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους, στὶς μορφὲς τοῦ τόπου ἢ τοῦ χρόνου. Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ δὲν περιορίζεται σὲ εἰδικὲς ἡμέρες ἢ ὧρες. Δὲν θὰ μᾶς ρωτήσει ὁ Θεὸς πότε προσευχηθήκαμε, ἀλλὰ πῶς προσευχηθήκαμε. Δὲν θὰ μᾶς ρωτήσει ποῦ προσευχηθήκαμε, ἀλλὰ ἂν τὸν ἀγαπήσαμε καὶ χωρὶς ὑποκρισίες, προλήψεις, δεισιδαιμονίες «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ» Τὸν προσκυνήσαμε.
Ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί, «Ἔρχεται ὥρα καὶ νῦν ἐστίν». «Ἱδρύεται ἡ πνευματικὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ πολῖτες της θὰ εἶναι ὅσοι σὲ ὅλο τὸν κόσμο λατρεύουν τὸν Θεὸ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· ὄχι ὑλικὰ ἀλλὰ πνευματικά, ὑμνολογοῦν πανταχοῦ παρόντα Θεό. Πίστις δι᾿ ἀγάπης ἐνεργουμένη. Πνευματικοὶ πρέπει νὰ γίνουμε καὶ «ἀσώματοι, σὰν τοὺς ἀγγέλους, καὶ νὰ προσφέρουμε λατρεία διὰ τοῦ ἀσωμάτου μέρους τοῦ ἐαυτοῦ μας τουτέστιν διὰ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς τοῦ νοῦ καθαρότητος». Ὁ Θεὸς εἶναι ἀσύλληπτος καὶ ἀνάλογη πρέπει νὰ εναι καὶ ἡ λατρεία Του. Ὁ Θεὸς εἶναι πατέρας ὅλων καὶ σώζει ὅλους διὰ τοῦ Μεσσίου. Ὁ Μεσσίας εἶναι ὁ Χριστός. Μόνον δι᾿ Αὐτοῦ μπορεῖ κάποιος νὰ ὁδηγηθεῖ σὲ θεογνωσία καὶ σὲ ἀπολύτως ὀρθὴ λατρεία καὶ στὴ σωτρία.
«Ὁ Μεσσίας, ὁ λεγόμενος Χριστός» διεκήρυξε ὅτι εἶναι τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν». Αὐτὸ ἔκτοτε ὑπάρχει στὴν ἐπὶ γῆς Ἐκκλησία Του. Ἔχουμε καθῆκον νὰ τὸ γευόμαστε· «Δεῦτε καὶ ἀρρύσασθε», γιὰ νὰ γίνουμε ἀληθινοὶ προσκυνητές, κατοικητήρια τῆς Ἁγίας Τριάος και βλέπονάς μας οἱ πάντες νὰ «καταθέτουν τὴν μαρτυρία»·
« Ὄντως ἠγέρθη ὁ Κύριος»!
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Όταν μας κυριεύει αθυμία και μελαγχολία «Μακαρίζομέν σε πάσαι αι γενεαί, Θεοτόκε Παρθένε· εν σοι γαρ ο αχώρητος Χριστός ο Θεός ημών χωρηθήναι ηυδόκησε. Μακάριοι έσμεν και ημείς προστασίαν σε έχοντες· ημέρας γαρ και νυκτός πρεσβεύεις υπέρ ημών και τα σκήπτρα της βασιλείας ταις σαις ικεσίαις κρατύνονταν διό ανυμνούντες βοώμέν σοι· Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου». «Σε το απόρθητον τείχος, το της σωτηρίας οχύρωμα, Θεοτόκε Παρθένε, ικετεύομεν τας των εναντίων βουλάς διασκέδασον του λαού σου την λύπην εις χαράν μετάβαλε· υπέρ ειρήνης του κόσμου πρέ­σβευε· ότι συ ει, Θεοτόκε, η ελπίς ημών». Πηγή: Χριστιανός Ορθόδοξος

Όταν μας κυριεύει αθυμία και μελαγχολία


«Μακαρίζομέν σε πάσαι αι γενεαί, Θεοτόκε Παρθένε· εν σοι γαρ ο αχώρητος Χριστός ο Θεός ημών χωρηθήναι ηυδόκησε. Μακάριοι έσμεν και ημείς προστασίαν σε έχοντες· ημέρας γαρ και νυκτός πρεσβεύεις υπέρ ημών και τα σκήπτρα της βασιλείας ταις σαις ικεσίαις κρατύνονταν διό ανυμνούντες βοώμέν σοι· Χαίρε κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου».
«Σε το απόρθητον τείχος, το της σωτηρίας οχύρωμα, Θεοτόκε Παρθένε, ικετεύομεν τας των εναντίων βουλάς διασκέδασον του λαού σου την λύπην εις χαράν μετάβαλε· υπέρ ειρήνης του κόσμου πρέ­σβευε· ότι συ ει, Θεοτόκε, η ελπίς ημών».
Πηγή: Χριστιανός Ορθόδοξος

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Η Προσευχή της Αγάπης Κύριε. Κάνε με όργανο της ειρήνης. Κάνε στη θέση του μίσους να βάζω την αγάπη. Στη θέση της ύβρης να βάζω την συγνώμη. Στη θέση της πλάνης να βάζω την πίστη. Στη θέση της διχόνοιας να βάζω την ένωση. Στη θέση της απελπισίας να βάζω την ελπίδα. Στη θέση της λύπης να βάζω την χαρά. Κύριε. Κάνε με να μή ζητώ τόσο να παρηγορηθώ, όσο να παρηγορώ. Να μή ζητώ τόσο να αγαπώμαι, όσο να αγαπώ. Γιατί όταν δίνουμε λαβαίνουμε. Όταν λησμονούμε τον εαυτό μας τον ξαναβρίσκουμε. Όταν συγχωρούμε λαβαίνουμε την άφεση. Όταν αποθνήσκουμε βρίσκουμε την αιώνια ζωή ΠΗΓΗ www.agiosdimitrioskouvaras.blogspot.com

Η Προσευχή της Αγάπης


Κύριε.
Κάνε με όργανο της ειρήνης.
Κάνε στη θέση του μίσους να βάζω την αγάπη.
Στη θέση της ύβρης να βάζω την συγνώμη.
Στη θέση της πλάνης να βάζω την πίστη.
Στη θέση της διχόνοιας να βάζω την ένωση.
Στη θέση της απελπισίας να βάζω την ελπίδα.
Στη θέση της λύπης να βάζω την χαρά.

Κύριε.
Κάνε με να μή ζητώ τόσο να παρηγορηθώ, όσο να παρηγορώ.
Να μή ζητώ τόσο να αγαπώμαι, όσο να αγαπώ.
Γιατί όταν δίνουμε λαβαίνουμε.
Όταν λησμονούμε τον εαυτό μας τον ξαναβρίσκουμε.
Όταν συγχωρούμε λαβαίνουμε την άφεση.
Όταν αποθνήσκουμε βρίσκουμε την αιώνια ζωή
ΠΗΓΗ  www.agiosdimitrioskouvaras.blogspot.com

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Ο «Ζητιάνος του Θεού» Γέροντας Ντόμπρη Ντόμπρεφ. «Αγιος, ασκητής, αγωνιστής, άγγελος, μαχητής, απεσταλμένος του Θεού, οδοιπόρος, ταξιδευτής από το παρελθόν, ζητιάνος…». Φέτος συμπληρώνει τα 99 του χρόνια και συνεχίζει να βοηθάει τους ανθρώπους μοιράζοντάς τους τη μοναδική του περιουσία… την καλοσύνη και την ανθρωπιά

Ο «Ζητιάνος του Θεού»



Γέροντας Ντόμπρη Ντόμπρεφ. «Αγιος, ασκητής, αγωνιστής, άγγελος, μαχητής, απεσταλμένος του Θεού, οδοιπόρος, ταξιδευτής από το παρελθόν, ζητιάνος…». Φέτος συμπληρώνει τα 99 του χρόνια και συνεχίζει να βοηθάει τους ανθρώπους μοιράζοντάς τους τη μοναδική του περιουσία… την καλοσύνη και την ανθρωπιά.

O Ντόμπρι Ντόμπρεφ είναι ένας άνθρωπος που περνά την ημέρα του μπροστά στον ιερό ναό των Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου. Δεν επαιτεί αλλά αναζητά ανθρώπους να τον βοηθήσουν στο θεάρεστό έργο του.

Παρόλο που οι περισσότεροι πίστευαν ότι πρόκειται για έναν συνηθισμένο ζητιάνο, πρόσφατα έγινε γνωστό ότι τα χρήματα που κέρδισε όλα αυτά τα χρόνια, τα οποία υπολογίζονται γύρω στα 40.000 ευρώ, τα έδινε για την αποκατάσταση μοναστηριών, εκκλησιών αλλά και για την ενίσχυση ορφανοτροφείων, γηροκομείων και φτωχών οικογενειών.
Ο γέροντας Ντόμπρι είναι η απόδειξη ότι σε αυτήν τη σκληρή και άδικη κοινωνία υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που νοιάζονται για το κοινό καλό και σέβονται τους συνανθρώπους τους.

Για τη ζωή του γνωρίζουμε ελάχιστα καθώς ο ίδιος δεν επιθυμεί την δημοσιότητα και δεν αναφέρεται ποτέ στο παρελθόν.

Ο άνθρωπος με την χρυσή καρδιά, όπως τον αποκαλούν, γεννήθηκε το 1914 στο Μπάηλοβο. Έχασε το μεγαλύτερο μέρος της ακοής του στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ύστερα από έκρηξη βλήματος.

Ο γέροντας δεν κρύβει την δυσαρέσκειά του για τις φήμες, πως ξεπούλησε τα πάντα, δώρισε τα χρήματα στην Εκκλησία, αφήνοντας τα τέσσερα παιδιά του χωρίς καμία απολύτως κληρονομιά.

Η τωρινή του κατοικία είναι ένα δωμάτιο στην αυλή του ναού. Παρόλο που διαθέτει κρεβάτι, προτιμά να κοιμάται στο πάτωμα, αρνούμενος πεισματικά τις ανέσεις της σύγχρονης κοινωνίας.

Ο Γέροντας Ντόμπρη τα πρωινά μεταφέρει υλικά στην αυλή της εκκλησίας, δίπλα σε εργαλεία και ξύλα ενώ ανοίγει το ναό το πρωί και τον κλειδώνει το βράδυ.

Με τα σκισμένα του ρούχα και παπούτσια, τα μακριά του άσπρα μαλλιά και γένια, ο γέροντας φαντάζει για πολλούς, οδοιπόρος από το παρελθόν, θυμίζοντας τον Άγιο Ιβάν Ρίλσκη, και εποχές που η πίστη, η καλοσύνη, η αγάπη αποτελούσαν βασικές, αληθινές αξίες.


Πηγή: (Κείμενο Θεοδώρα Αβαγιανού), Αγάπη εν Χριστώ

Γεννηθήτω τό θέλημά Σου … Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης Φιλάνθρωπε Κύριε, δεν λησμόνησες τον αμαρτωλό δούλο σου, αλλά γεμάτος έλεος με είδες από τη δόξα σου και μου εμφανίστηκες με ακατάληπτο τρόπο! Εγώ, πάντοτε σε προσέβαλλα και σε λυπούσα. Συ όμως, Κύριε, για τη μικρή μου μετάνοια μου έδωσες να γνωρίσω τη μεγάλη σου αγάπη και την άμετρη αγαθότητά σου. Το ιλαρό και πράο βλέμμα σου έθελξε την ψυχή μου. Τί να σου ανταποδώσω, Κύριε, ή ποιόν αίνο να Σου προσφέρω; Συ δίνεις τη χάρη σου, για να καίγεται αδιάλειπτα η καρδιά μου από αγάπη, και δεν βρίσκει πια ανάπαυση ούτε νύχτα ούτε μέρα από τη θεϊκή αγάπη.Η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου, που τίποτε στη γη δεν την αναπαύει εκτός από Σένα. Γι’ αυτό με δάκρυα Σε ζητώ, και πάλι ποθεί ο νους μου τη γλυκύτητά σου… Κύριε, δώσε μου να αγαπώ μόνον Εσένα. Συ με έπλασες, Συ με φώτισες με το άγιο Βάπτισμα, Συ συγχωρείς τα αμαρτήματά μου και μου δίνεις τη χάρη να κοινωνώ το τίμιο Σώμα και Αίμα σου. Δώσε μου τη δύναμη να μένω πάντα κοντά σου. Κύριε, δώσε μου τη μετάνοια του Αδάμ και την άγια ταπείνωσή σου. Αμήν Πηγή: Κύριος Ἰησοῦς Χριστός-Ὑπεραγία Θεοτόκος

Γεννηθήτω τό θέλημά Σου …


Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης
  
Φιλάνθρωπε Κύριε, δεν λησμόνησες τον αμαρτωλό δούλο σου, αλλά γεμάτος έλεος με είδες από τη δόξα σου και μου εμφανίστηκες με ακατάληπτο τρόπο! Εγώ, πάντοτε σε προσέβαλλα και σε λυπούσα. Συ όμως, Κύριε, για τη μικρή μου μετάνοια μου έδωσες να γνωρίσω τη μεγάλη σου αγάπη και την άμετρη αγαθότητά σου. Το ιλαρό και πράο βλέμμα σου έθελξε την ψυχή μου. Τί να σου ανταποδώσω, Κύριε, ή ποιόν αίνο να Σου προσφέρω; Συ δίνεις τη χάρη σου, για να καίγεται αδιάλειπτα η καρδιά μου από αγάπη, και δεν βρίσκει πια ανάπαυση ούτε νύχτα ούτε μέρα από τη θεϊκή αγάπη.Η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου, που τίποτε στη γη δεν την αναπαύει εκτός από Σένα. Γι’ αυτό με δάκρυα Σε ζητώ, και πάλι ποθεί ο νους μου τη γλυκύτητά σου… Κύριε, δώσε μου να αγαπώ μόνον Εσένα. Συ με έπλασες, Συ με φώτισες με το άγιο Βάπτισμα, Συ συγχωρείς τα αμαρτήματά μου και μου δίνεις τη χάρη να κοινωνώ το τίμιο Σώμα και Αίμα σου. Δώσε μου τη δύναμη να μένω πάντα κοντά σου. Κύριε, δώσε μου τη μετάνοια του Αδάμ και την άγια ταπείνωσή σου.
Αμήν
Πηγή: Κύριος Ἰησοῦς Χριστός-Ὑπεραγία Θεοτόκος

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Ο Χριστός ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα αρνητικά βιώματα της παιδικής ηλικίας Πολλές φορές οι γονείς, ο πατέρας, η μητέρα, δείχνουν υπερβολική αγάπη στα παιδιά τους, αλλά τη δείχνουν κατά έναν τέτοιο τρόπο, και οι εκδηλώσεις τους είναι τέτοιες, που ένα έμπειρο μάτι μπορεί αμέσως να καταλάβει ότι στο βάθος δεν υπάρχει η αγάπη η πραγματική, εκείνη η οποία βγάζει τον άνθρωπο από τον εαυτό του και τον κάνει να δίνεται στον άλλο, αλλά υπάρχει η αγάπη εκείνη που κάνει τον πατέρα και τη μητέρα να χρησιμοποιούν το παιδί τους σαν ένα αντικείμενο, σαν ένα όργανο, για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι.

Ο Χριστός ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα αρνητικά βιώματα της παιδικής ηλικίας


Πολλές φορές οι γονείς, ο πατέρας, η μητέρα, δείχνουν υπερβολική αγάπη στα παιδιά τους, αλλά τη δείχνουν κατά έναν τέτοιο τρόπο, και οι εκδηλώσεις τους είναι τέτοιες, που ένα έμπειρο μάτι μπορεί αμέσως να καταλάβει ότι στο βάθος δεν υπάρχει η αγάπη η πραγματική, εκείνη η οποία βγάζει τον άνθρωπο από τον εαυτό του και τον κάνει να δίνεται στον άλλο, αλλά υπάρχει η αγάπη εκείνη που κάνει τον πατέρα και τη μητέρα να χρησιμοποιούν το παιδί τους σαν ένα αντικείμενο, σαν ένα όργανο, για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι.

Πάρα πολλοί γονείς, ίσως λόγω του ότι λείπει η αγάπη ή επειδή δεν γνωρίζουν ορισμένα πράγματα, νομίζοντας ότι τα παιδιά τους δεν καταλαβαίνουν, νομίζοντας ότι τα παιδιά τους, επειδή είναι μικρά, δεν ξέρουν ακόμη, δεν δείχνουν σ᾽ αυτά τη στοργή εκείνη που πρέπει να δείξουν. Και όμως, το παιδί από την πρώτη στιγμή που είναι μέσα στην κούνια του, μέσα στο κρεβατάκι, και θα δεχθεί το πρώτο γάλα από τη μητέρα του, ζει τον τρόπο με τον οποίο η μητέρα του παρέχει το γάλα, μολονότι ακόμη είναι σ᾽ αυτή την κατάσταση και φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνει τίποτε. Ζει το παιδί το χαμόγελο, τη στοργή, την αγάπη γενικά της μητέρας. Και καθώς προστίθεται στο βίωμα αυτό ένα δεύτερο βίωμα, ένα τρίτο, ένα τέταρτο, βοηθιέται το παιδί στην καλή ανάπτυξή του.
Όπως από την άλλη πλευρά, όταν η μητέρα, κατά κάποιον τρόπο, προσπαθεί να βρει ένα μέσο, για να αποφύγει την επαφή και την κοινωνία με το παιδί, το καταλαβαίνει δεν το καταλαβαίνει, κάνει πάρα πολύ κακό στο παιδί –ας φαίνεται ότι δεν ξέρει το παιδί από τέτοια πράγματα– διότι, καθώς το παιδί δεν αισθάνεται τη στοργή των γονέων του και ιδιαίτερα της μητέρας του, δημιουργούνται μέσα του ανάλογα βιώματα.

Κι εμείς ακόμη, οι οποίοι είμαστε άλλοι στα είκοσι, άλλοι στα τριάντα, άλλοι στα σαράντα, άλλοι στα εξήντα, και οι οποίοι πολλά έχουμε μάθει, πολύ έχουμε αγωνισθεί, προσπαθούμε να είμαστε και καλοί χριστιανοί, κι εμείς, εξ όσων τουλάχιστον εγώ γνωρίζω, δεν αποκλείεται να έχουμε μέχρι σήμερα οδυνηρά και γενικότερα άσχημα βιώματα, τα οποία φέρουμε ακόμη από την εμβρυϊκή μας ηλικία ή αργότερα, από τη νηπιακή μας ηλικία, χωρίς βέβαια να χρωστούμε τίποτε και χωρίς να μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε και σήμερα ακόμη τι ακριβώς έγινε τότε. Ωστόσο, έγινε κάτι.

Σήμερα οι ψυχολόγοι δεν μπορούν ακόμη να ξεδιαλύνουν –υπάρχουν σ᾽ αυτό το σημείο, τρόπον τινά, διάφορες θεωρίες– δεν μπορούν καλά-καλά να ξεκαθαρίσουν τι κληρονομεί ο άνθρωπος. Το παιδί, όταν αρχίζει να μεγαλώνει, παρουσιάζει ορισμένες εκδηλώσεις· αυτές οι εκδηλώσεις του, τα βιώματά του, η όλη συγκρότηση του παιδιού, πού οφείλονται; Στις καταβολές, δηλαδή στην κληρονομικότητα ή είναι επίκτητα;

Βέβαια πολλοί ψυχολόγοι λένε ότι τις πιο πολλές φορές φαίνεται ξεκάθαρα πως είναι κληρονομικά αυτά, πως είναι καταβολές που δόθηκαν από τους γονείς στα παιδιά. Έρχονται όμως άλλοι και λένε: Άραγε είναι καταβολές όλα αυτά; Είναι δηλαδή κληρονομικά; Ή μήπως το παιδί, όταν ακόμη ήταν μέσα εκεί στον θάλαμο της μητέρας, δέχθηκε ανάλογες επιδράσεις και είχε ανάλογα βιώματα; Και προπαντός αφού γεννήθηκε το παιδί, καθώς δεχόταν με τον άλφα η τον βήτα τρόπο τη στοργή της μητέρας και γενικότερα των γονέων και των ιδικών του, μήπως αφομοίωσε ορισμένα πράγματα; Και μάλιστα, μήπως αυτά τα πήρε κατά τέτοιον τρόπο, που να φαίνεται ότι οφείλονται στην κληρονομικότητα, ότι είναι καταβολές; Αυτό βέβαια –εάν η δεύτερη άποψη είναι ορθότερη– σημαίνει ότι τελικά μένει ένα πάρα πολύ μικρό περιθώριο, μια πολύ μικρή πιθανότητα τούτο ή εκείνο να προέρχονται από την κληρονομικότητα. Σημαίνει ακόμη ότι, όπως δύσκολα απαλλασσόμαστε από αυτά που κληρονομούμε, έτσι δύσκολα απαλλασσόμαστε σε όλη μας τη ζωή από τα πιο πολλά από εκείνα που βαρύνουν τον καθένα μας, όταν αυτά τα παίρνουμε στην πρώτη μας εκείνη ηλικία, την πολύ-πολύ μικρή.

Θα πει κανείς: «Τι κάνει ο Χριστός; Τι κάνει η Εκκλησία; Τι κάνει η χάρη του Θεού;» Όταν πιστέψει κανείς στον Χριστό, όταν δείξει πίστη τέτοια, που πολλές φορές αναφέρει το Ευαγγέλιο –«η πίστις σου σέσωκέ σε»[1]– συντελείται μέσα του τέτοια αναδημιουργία και τέτοια αναμόρφωση, που αδίστακτα θα έλεγα ότι όλα αυτά πάνε περίπατο, και ο άνθρωπος γίνεται όντως νέος άνθρωπος. Αλλά το θέμα είναι: Πώς πιστεύει κανείς; Και μήπως εδώ έχει θέση αυτό που λέει το Ευαγγέλιο: «Ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;»[2] Στα χρόνια μας, ανάμεσα στους σημερινούς χριστιανούς, άραγε υπάρχει χριστιανός που να έχει τέτοια πίστη, ώστε να μπορεί να μεταθέτει μέσα του τα βουνά που δημιουργούνται από τη βρεφική και νηπιακή ηλικία στον άνθρωπο;

Ίσως στα χρόνια μας να επικρατεί τέτοια κατάσταση, ώστε να είναι περισσότερο από κάθε άλλη φορά δύσκολο να πιστέψει κανείς κατ᾽ αυτόν τον τρόπο. Το να παραδεχόμαστε τον Θεό και να διαβάζουμε το Ευαγγέλιο, το να έχουμε μια επαφή, μια σχέση με τον Θεό, με την Εκκλησία, το να προσπαθούμε να κάνουμε ορισμένα πράγματα, το να καταφεύγουμε στις δύσκολες ώρες στον Θεό, αυτά δεν είναι και τόσο δύσκολο να γίνουν. Αλλά το να πιστέψει κανείς κατά τέτοιον τρόπο, που να εξαρτάται απόλυτα από τον Θεό και να μη στηρίζεται σε τίποτε άλλο, αυτό είναι κάτι πάρα πολύ σπάνιο σήμερα.

Γι᾽ αυτό, όλο και περισσότερο, και τα παλιά βιώματα που υπάρχουν μέσα μας δημιουργούν ανάλογες καταστάσεις, και η παρούσα καθημερινή πραγματικότητα επιδρά τόσο πολύ, ώστε και τους χριστιανούς –αυτούς τους πιστούς χριστιανούς, που τόσο πολύ προσπαθούν και αγωνίζονται να είναι χριστιανοί– τους επηρεάζει έτσι, που τελικά γεμίζουν με πολλών ειδών βιώματα τέτοια, που τους κάνουν άνω κάτω, ώστε να διερωτάται κανείς και για τον εαυτό του και για τους άλλους: «Ζω ως βαπτισμένος χριστιανός; Ζω ως αναγεννημένος χριστιανός; Ζω ως ένας πραγματικά πιστός, ως ένας ο οποίος απεδέχθη το Ευαγγέλιο και ζει κατά το Ευαγγέλιο; Ή μήπως αυτή η πραγματικότητα έχει μια εξωτερική σχέση μαζί μου, και βαθύτερα μέσα μου άλλος κόσμος ζει;»

[1] Λουκ. 7, 50. 8, 48. 17, 19. 18, 42.
[2] Λουκ. 18, 8.


Πηγή: (Αποσπάσματα από το βιβλίο του π. Συμεών Κραγιοπούλου Γονείς και παιδιά, τόμος Α , σσ. 33-36-38 και 40.), Κοινωνία Ορθοδοξίας

Να σκέφτεσαι την προέλευση του ανθρώπου Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης Ν’ αγαπάς κάθε άνθρωπο αδιάκριτα. Μη λογαριάζεις αν είναι αδύναμος και αμαρτωλός. Μη σκέφτεσαι την αμαρτία, αλλά την προέλευση του ανθρώπου, που είναι η ίδια η εικόνα του Θεού. Να μη σε ενοχλούν οι αδυναμίες των άλλων, η κακία, η υπερηφάνεια, ο φθόνος, η απληστία κι η κοιλιοδουλεία τους. Και σε σένα όμως δεν λείπουν οι κακίες. Στο κάτω-κάτω σε σχέση με την αμαρτία όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Πηγή: Εξομολογεῖσθε τῶ Κυρίῳ Blogger Tricks

Να σκέφτεσαι την προέλευση του ανθρώπου


Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης


Ν’ αγαπάς κάθε άνθρωπο αδιάκριτα. Μη λογαριάζεις αν είναι αδύναμος και αμαρτωλός. Μη σκέφτεσαι την αμαρτία, αλλά την προέλευση του ανθρώπου, που είναι η ίδια η εικόνα του Θεού.
Να μη σε ενοχλούν οι αδυναμίες των άλλων, η κακία, η υπερηφάνεια, ο φθόνος, η απληστία κι η κοιλιοδουλεία τους. Και σε σένα όμως δεν λείπουν οι κακίες. Στο κάτω-κάτω σε σχέση με την αμαρτία όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι.



Πηγή: Εξομολογεῖσθε τῶ Κυρίῳ
Blogger Tricks

Το διάταγμα των Μεδιολάνων και ο Μέγας Κωνσταντίνος

Το διάταγμα των Μεδιολάνων και ο Μέγας Κωνσταντίνος

«Ό, τι καλό και δίκαιο παρμένο από το Ευαγγέλιο»
«...Ό, τι καλόν και δίκαιον υπάρχει σήμερον εις τας ολονέν και περισσότερον εκκοσμικευμένας πολιτείας και κοινωνίας είναι παρμένον από το Ευαγγέλιον και την Εκκλησίαν. Τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα δια τα οποία οι πάντες δήθεν εργάζονται λαοί και έθνη, κοινωνίαι, άνθρωποι, αδελφοί- τα οποία συνήθως βιούνται ατυχώς εμπειρικώς δια του αντιευαγγελικού και αντιχριστιανικού  πλέγματος «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και «οδόντα αντί οδόντος» , αποτελούν αξίας της Εκκλησίας, αξίας τας οποίας ο δίκαιος Άναξ, ο Μέγας Κωνσταντίνος, ενεφύτευσεν εις την διοίκησιν και την δομήν του κράτους του, διότι διείδε και προείδεν ότι μόνον ούτω θα ηδύνατο τούτο να προκόψει και να διατηρηθεί συνημμένον και ειρηνικόν.

Τας ιδίας αυτάς αξίας παρέλαβεν εν τη ουσία και ο σημερινός κόσμος, με την διαφοράν ότι ήλλαξεν απλώς τους τίτλους και ότι ο «άνθρωπος» διακηρύττει πλέον επισήμως «ότι δεν πιστεύει εις τον Θεόν» και ότι «η εποχή του Χριστιανισμού έχει ήδη παρέλθει»!
Όμως, παρά τας «κραυγάς ταύτας» , ο Χριστιανισμός, η Αλήθεια, όχι μόνον δεν έχει παρέλθει, αλλά οσημέραι ανδρούται, δυναμούται και ωριμάζει, επιβεβαιωμένου καθημερινώς του Παυλικού λόγου «ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις, ίνα ώσπερ εβασίλευσεν η αμαρτία εν τω θανάτω, ούτω και η χάρις βασιλεύσει δια δικαιοσύνης εις ζωήν αιώνιον δια Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών» (Ρωμ. 5, 20-21).
Οι σύγχρονοι πολιτειακοί θεσμοί παρά τας συχνάκις κινδυνώδεις μεταρρυθμίσεις, αι οποίαι ενίοτε δυναμιτίζουν και αυτά τα  θεμέλια της κοινωνίας, ως η παρατηρουμένη έλλειψις σεβασμού προς τον ιερόν θεσμόν της οικογένειας, η νομική αναγνώρισις και θεσμοθέτησης σοβαρών και θανασίμων αμαρτιών και μη φυσιολογικών καταστάσεων, είναι βαθέως εμπεποτισμένοι, οι πολιτειακοί θεσμοί ούτοι, υπό του Ευαγγελίου του Χριστού και υπό του αίματος των Μαρτύρων της Εκκλησίας.
Ο Μέγας Κωνσταντίνος «έβαψε» βαθέως το κράτος του με την βαφήν του Χριστού, ώστε να μη είναι δυνατόν να εξαλειφθεί με την πάροδον των αιώνων». 
Οικουμενικός Πατριάρχης  ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

Πηγή: Ι. Ν. Αγ.Βαρβάρας

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

«Τοις πάσι τα πάντα...» Κύριε Ιησού Χριστέ , ένα πόθο στην καρδιά έχει ο καθένας ... Εσύ γνωρίζεις ακόμα κι΄ από μας τους ίδιους τι πραγματικά διψά η ψυχή μας ... Γι΄ αυτό Κύριε απόψε μ΄ αυτή την προσευχή ας αποχαιρετήσω τη μέρα μου : Κύριε γενού τοις «πάσι τα πάντα»... Ό,τι έχει ανάγκη ο καθένας ... Εσύ ξέρεις Χριστέ μου ... Αμήν ! Πηγή: Οδεύοντας...

«Τοις πάσι τα πάντα...»

Κύριε Ιησού Χριστέ ,
ένα πόθο στην καρδιά έχει ο καθένας ...
Εσύ γνωρίζεις ακόμα κι΄ από μας τους ίδιους
τι πραγματικά διψά η ψυχή μας ...
Γι΄ αυτό Κύριε απόψε μ΄ αυτή την προσευχή
ας αποχαιρετήσω τη μέρα μου :
Κύριε γενού τοις «πάσι τα πάντα»...
Ό,τι έχει ανάγκη ο καθένας ...
Εσύ ξέρεις Χριστέ μου ...
Αμήν !

Κυριακή τοῦ Παραλύτου 22 Μαΐου 2016 (Ἰωάν. ε΄ 1-15) Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀδελφοί μου, «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» βροντοφωνάζει ὁ ἄνθρωπος ὁ παραλυτικός, ὁ πρωταγωνιστὴς στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε. Καὶ τοῦτο ἀποτελεῖ τὸ πικρὸ παράπονο τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸν συνάνθρωπό του. Ἀποτελεῖ τὴν κραυγὴ τῆς ἀπογνώσεως τοῦ πάσχοντος, τοῦ θλιβομένου, τοῦ περιφρονημένου, τοῦ ἀδυνάτου, τοῦ ξένου, τοῦ ἀρρώστου συνανθρώπου μας καὶ στὴν ἐποχή μας.

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ 22 ΜΑΪΟΥ




Κυριακή τοῦ Παραλύτου
22 Μαΐου 2016
(Ἰωάν. ε΄ 1-15)
Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἀδελφοί μου, «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» βροντοφωνάζει ὁ ἄνθρωπος ὁ παραλυτικός, ὁ πρωταγωνιστὴς στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ποὺ ἀκούσαμε. Καὶ τοῦτο ἀποτελεῖ τὸ πικρὸ παράπονο τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸν συνάνθρωπό του. Ἀποτελεῖ τὴν κραυγὴ τῆς ἀπογνώσεως τοῦ πάσχοντος, τοῦ θλιβομένου, τοῦ περιφρονημένου, τοῦ ἀδυνάτου, τοῦ ξένου, τοῦ ἀρρώστου συνανθρώπου μας καὶ στὴν ἐποχή μας.

Ὁ παράλυτος ζητεῖ συναντιλήπτορα τῆς ἀνάγκης του, τῆς ἀσθενείας του βοηθό, σύντροφο καὶ συνοδοιπόρο στὴν πορεία του γιὰ τὴν ἴαση. Τὰ τριάντα ὀκτὼ χρόνια τῆς ἀσθενείας του εἶναι μία μακρὰ περίοδος τραγικῆς θλίψεως καὶ ὀδύνης. Βέβαια στὴν Κολυμβήθρα «κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων», ποὺ καὶ αὐτοὶ περίμεναν τὴν κάθοδο τοῦ ἀγγέλου, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν ἀρρώστιά τους. Ἀλλὰ αὐτὸς βίωνε τὴν δική του πικρὴ ἐμπειρία. Ὅμως «Ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρᾳ…».
Ὁ «Μεγάλης Βουλῆς ἄγγελος», θεράπευσε τὸν κατάκοιτο ποὺ ὑπέφερε τριάντα ὀκτὼ χρόνια. Τότε ποὺ δὲν εἶχε ἄνθρωπο, ἦλθε ὁ Θεάνθρωπος. Τότε ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ μπεῖ στὴν κολυμβήθρα μετὰ τὴν κάθοδο τοῦ ἀγγέλου καὶ τὴν «ταραχὴ τοῦ ὕδατος» συναντήθηκε μὲ τὸν Κύριο τῶν ἀγγέλων. Καὶ ὁ Κύριος τὸν ἄμειψε γιὰ τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν ἐλπίδα του. Ἀλήθεια πόση πίστη καὶ δύναμη ψυχῆς χρειάζεται, γιὰ νὰ μείνει ἐκεῖ τόσα πολλὰ χρόνια! Τὸ κρεβάτι του εἶχε γίνει τύμβος καὶ τάφος· εἶχεν «ἰατροῖς καταναλώσει τὸν ἅπαντα βίον του καὶ ἐλέους τυχεῖν οὐκ ἠξιώθη»· καὶ τώρα ἀκούει «ἆρόν σου τὸν κράββατον καὶ περιπάτει».
Ὅταν, ἀγαπητοί μου, οἱ συνάνθρωποί μας δὲν πλησιάζουν νὰ μᾶς βοηθήσουν, ὅταν τὰ πάντα γύρω μας εἶναι ἔρημα, ἄφιλα, ἄδικα, σκληρά, ἀπάνθρωπα, τότε καταφθάνει ὁ Θεάνθρωπος, γιὰ νὰ παρηγορήσει, γιατρεύσει καὶ συντροφεύσει· καὶ τότε ἂς θυμηθοῦμε τὸν ποιητή: «Ὅταν εἶσαι σὺ κοντά μου, πές μου τί νὰ φοβηθῶ;».
«Ἆρόν σου τὸ κράββατον καὶ περιπάτει» εἶπε ὁ Χριστὸς πρὸς τὸν παράλυτο καὶ ἀμέσως τὰ παράλυτα νεῦρα καὶ τὰ ἀχρηστευμένα γόνατα ἴσχυσαν, ἐνδυναμώθηκαν καὶ τὸ σῶμα ἠγέρθη, ὁ ἴδιος δὲ εὐθυτενής, εὐκίνητος, πλήρης ζωῆς καὶ χάριτος, κουβαλῶντας τὸ κρεβάτι του περπατάει.
Περπατάει καὶ κατευθύνει τὰ πόδια του μὲ σταθερὸ βῆμα, ὄχι πλέον στοὺς δρόμους ποὺ ἤξερε καὶ συνήθως περπατοῦσε. Ὄχι· γιατί αὐτοὶ οἱ δρόμοι τὸν ἔκαμαν παράλυτο καὶ τὸν κράτησαν τριάντα ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια νεκρὸ καὶ ἄταφο.
Τώρα, ἀδελφοί μου, χαράσσει νέους δρόμους καὶ ἀνοίγεται σὲ δρόμους χάριτος, ζωῆς καὶ ὑγείας, γιατί ὑπακούει στὸν Χριστὸ ποὺ τοῦ εἶπε· «ἴδε ὑγιειὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν τί σοι γένηται» καὶ ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἡ προσωπικὴ ἁμαρτία ἔχει συνέπεια τὴν παραλυσία.
«Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτῶν ἀσθενεῖ τὸ σῶμα» ψάλλουμε. Βαθύτατη εἶναι ἡ σχέση ἁμαρτίας καὶ σωματικῆς καὶ ψυχικῆς ἀσθενείας. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς πρὶν θεραπεύσει ἕνα ἁμαρτωλὸ μὲ τὴν μετάνοια, ταράσσει τὴν συνείδησή του μὲ τὶς τύψεις καὶ ὕστερα προσφέρει τὴν ἴαση καὶ τὴν λύτρωση.
Ἀδελφοί μου, Βηθεσδᾶ σημαίνει «σπίτι ἐλέους»· καὶ σπίτι ἐλέους, Βηθεσδᾶ σήμερα εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας· οἶκος χάριτος, ἐλέους, ψυχικῆς ὑγείας καὶ σωτηρίας. Ἐδῶ μᾶς περιμένει ὁ Χριστός, ὅπου μὲ τὰ νάματα τῆς Χάριτός Του καὶ διὰ τῶν μυστηρίων Του θὰ μᾶς ἀπολούσει, θὰ μᾶς καθαρίσει, θὰ μᾶς χαριτώσει, θὰ μᾶς δικαιώσει καὶ θὰ μᾶς καταστήσει ὑγιεῖς καὶ καθαρούς. Ἂς προσέλθουμε πρὸς Αὐτόν, ὁ ὁποῖος μᾶς ὑπόσχεται τὴν πλήρη κάθαρση καὶ τὴν ψυχικὴ καὶ σωματικὴ ὑγεία ὁμολογοῦντες ὅτι· Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν. Ἀληθῶς ἀνέστη!

Πιστεύω, Κύριε και Θεέ μου Ω Κύριε και Θεέ μου. Αναγνώρισα τον Κύριο μου Αναγνώρισα τον αλιέα και φύλακά μου Αναγνώρισα το βασιλιά και Κυριο μου. Ω Κύριε μου και Θεέ μου. Πιστεύω Κύριε στην οικονομία Σου Πιστεύω στην συγκατάβασή Σου Πιστεύω στην ανάληψη από μέρους σου της φροντίδας μου Πιστεύω στον προσκυνητό Σου σταυρό Πιστεύω στα παθήματα της σάρκας Σου Πιστεύω στον τριήμερο θάνατό Σου Πιστεύω στην Ανάστασή Σου. Λοιπόν δεν έχω πια περιέργεια. Πιστεύω, δεν κάνω πια έλεγχο. Πιστεύω, δεν στήνω πια τη ζυγαριά του νου. Πιστεύω, δεν έχω πια περιέργεια. Πιστεύω στα μάτια μου και στα χέρια μου. Με δίδαξαν αυτά που είδα να μην κάνω έλεγχο. Ψηλάφησα κι έμαθα να προσκυνώ όχι να φιλονικώ. Ένα Κύριο και Θεό γνωρίζω, τον Κύριο μου Χριστό. Ας είναι δεδοξασμένος και δυνατός στους αιώνες. Αμήν Πηγή: lllazaros


Πιστεύω, Κύριε και Θεέ μου

Ω Κύριε και Θεέ μου.
Αναγνώρισα τον Κύριο μου
Αναγνώρισα τον αλιέα και φύλακά μου
Αναγνώρισα το βασιλιά και Κυριο μου.
Ω Κύριε μου και Θεέ μου.
Πιστεύω Κύριε στην οικονομία Σου
Πιστεύω στην συγκατάβασή Σου
Πιστεύω στην ανάληψη από μέρους σου της φροντίδας μου
Πιστεύω στον προσκυνητό Σου σταυρό
Πιστεύω στα παθήματα της σάρκας Σου
Πιστεύω στον τριήμερο θάνατό Σου
Πιστεύω στην Ανάστασή Σου.
Λοιπόν δεν έχω πια περιέργεια.
Πιστεύω, δεν κάνω πια έλεγχο.
Πιστεύω, δεν στήνω πια τη ζυγαριά του νου.
Πιστεύω, δεν έχω πια περιέργεια.
Πιστεύω στα μάτια μου και στα χέρια μου.
Με δίδαξαν αυτά που είδα να μην κάνω έλεγχο.
Ψηλάφησα κι έμαθα να προσκυνώ όχι να φιλονικώ.
Ένα Κύριο και Θεό γνωρίζω, τον Κύριο μου Χριστό.
Ας είναι δεδοξασμένος και δυνατός στους αιώνες.
Αμήν
Πηγή: lllazaros

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον καθ' εκάστην ημέραν Ω ευλογημένη Μητέρα του Θεού, αγαλλιάται η καρδία του λαού σου, και πολλά χαίρεται, ότι σε έκλεξεν ο Υιός και Λόγος του Θεού να τον γεννήσης, και να τον αναθρέψης. Ευφραίνομαι και εγώ ο ανάξιος δούλος σου, ότι έλαβες από τον Θεόν περισσότερον χάριν, και δόξαν μοναχή σου, παρά όλους τους Αγίους και τους Αγγέλους, όσοι είναι εις τον ουρανόν.

Εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον καθ' εκάστην ημέραν


Ω ευλογημένη Μητέρα του Θεού, αγαλλιάται η καρδία του λαού σου, και πολλά χαίρεται, ότι σε έκλεξεν ο Υιός και Λόγος του Θεού να τον γεννήσης, και να τον αναθρέψης. Ευφραίνομαι και εγώ ο ανάξιος δούλος σου, ότι έλαβες από τον Θεόν περισσότερον χάριν, και δόξαν μοναχή σου, παρά όλους τους Αγίους και τους Αγγέλους, όσοι είναι εις τον ουρανόν. Χαίρε και συ λοιπόν χαριτωμένη Μαρία, Δέσποινά μου βασίλισσα του κόσμου, ήλιε της αγιωσύνης, παράδειγμα της αρετής, σκέπη των αμαρτωλών, καταφυγή και τόπος απόκρυφος των διωγμένων. Ω ευλογημένη Μητέρα του Θεού μου, έμπροσθέν σου με ταπεινήν καρδίαν έρχομαι εγώ ο πτωχός και αμαρτωλός δια να ομιλήσης προς τον Υιόν σου δια λόγου μου, και να του ζητήσης συμπάθειαν δια τα κρίματά μου, και να με δυναμώσης να τα σχολάσω, και να μοι δώσης χάριν εις τα καλά έργα, οπού χρειάζομαι να κάμω. Παρακάλεσε, ω Μητέρα της ελεημοσύνης, τον ελεήμονα Θεόν δια λόγου μου, και δια όλον τον κόσμον' κάμε να περάσω τούτην την ημέραν, και όλας τας ημέρας της ζωής μου, χωρίς πταίσιμον, εις δόξαν Θεού και εδικήν μου, επειδή είμαι αποφασισμένος να αποθάνω κάλλιον παρά να σας πταίσω παραμικρόν, μη θέλωντας να κάμω άλλο από την σήμερον, παρά το άγιόν σας θέλημα εις όλην μου την ζωήν. Δια τούτο σας παραδίδω όλο τον εμαυτόν μου, τον νουν μου, την καρδίαν μου, το στόμα μου, και όλα μου τα μέλη δια να μη με αφήσετε να λογιάσω, ουδέ να επιθυμήσω, ουδέ να ειπώ, ουδέ να κάμω κανένα πράγμα, οπού να μην είναι κατά το θέλημά σας, και εις δόξαν και χαράν εδικήν σας.
Αμήν. ΠΗΓΗ www.agiosdimitrioskouvaras.blogspot.com

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Τρόπος προσευχής διά μέσου της Υπεραγίας Θεοτόκου Μαρίας Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης Έχεις και άλλον τρόπο, αγαπητέ, να μελετάς και να προσεύχεσαι δια μέσου της Αγίας Θεοτόκου, στρέφοντας το νου σου α΄) στον ουράνιο Πατέρα, β΄) στον Γλυκύτατο Ιησού, γ΄) και τελευταίο, σ’ αυτήν την ενδοξότατη Μητέρα του.

Τρόπος προσευχής διά μέσου της Υπεραγίας Θεοτόκου Μαρίας


Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
 
Έχεις και άλλον τρόπο, αγαπητέ, να μελετάς και να προσεύχεσαι δια μέσου της Αγίας Θεοτόκου, στρέφοντας το νου σου α΄) στον ουράνιο Πατέρα, β΄) στον Γλυκύτατο Ιησού, γ΄) και τελευταίο, σ’ αυτήν την ενδοξότατη Μητέρα του.
Στρέφοντας το νου σου στο Θεό, σκέψου· α΄, τη μεγάλη χαρά που από αιώνες νωρίτερα είχε ο Θεός σκεπτόμενος το πρόσωπο της Θεοτόκου· τις αρετές και τις πράξεις της, από τότε που γεννήθηκε στον κόσμο, μέχρι τότε που αναπαύθηκε.
Μελέτησέ το με τον εξής τρόπο: Ύψωσε τον λογισμό σου πάνω από κάθε καιρό και χρόνο και κτίσμα νοητό και αισθητό. Και εισερχόμενος, για να μιλήσω έτσι, στην ίδια την αιωνιότητα και στο νου του Θεού, σκέψου τις τρυφές και τις ανέκφραστες αγαλλιάσεις που δεχόταν ο Θεός διά μέσου της Αειπαρθένου Μαρίας. Βρίσκοντας τον Θεό ανάμεσα σ’ αυτές τις τρυφές, ζήτησέ του να σου δώσει, εξαιτίας των άφραστων αυτών αγαλλιάσεων, χάρη και δύναμη, για να μπορείς να καταβάλλεις και να νικήσεις τους εχθρούς σου· και μάλιστα εκείνον, που τότε σε πολεμεί· κατόπιν αναλογιζόμενος τις τόσες πολλές και εξαιρετικές πράξεις και αρετές αυτής της Θεοτόκου, και παρουσιάζοντάς τις άλλοτε όλες μαζί και άλλοτε μία από αυτές στο Θεό, για τη δύναμη εκείνων, ζήτησε από την άπειρη αγαθότητά του όλο εκείνο που χρειάζεσαι και επιθυμείς.
Μετά από αυτά, στρέφοντας το νου σου στον Κύριό μας, τον Υιό της, ενθύμησέ του την Παναγία κοιλία που τον βάσταξε για εννέα μήνες· την ευλάβεια με την οποία τον προσκύνησε όταν γεννήθηκε και τον γνώρισε ως αληθινό Θεό και τέλειο άνθρωπο, Υιό και ποιητή της· τους φιλόστοργους οφθαλμούς της, που τον είδαν τόσο φτωχό· τις αγκάλες που τον δέχθηκαν, το γάλα που θήλασε, τους κόπους και τα βάσανα που υπέφερε γι αυτόν στη ζωή του και στον θάνατό του· και σου υπόσχομαι ότι με όλα αυτά θα προκαλέσεις ευχάριστη διάθεση στο θείο της τέκνο για να σου υπακούσει.
Στο τέλος στρέψε το νου σου και σ’ αυτήν την Παναγία Θεοτόκο και θύμησέ της ότι στάθηκε η εκλεκτή από την αίδιο πρόνοια και αγαθότητα του Θεού, ως Μητέρα της χάριτος και της ευσπλαχνίας και ως δική μας Μητέρα και συνήγορος και ότι μετά από τον Υιό της δεν έχουμε ασφαλέστερο και δυνατότερο καταφύγιο να προσφύγουμε, παρά σε αυτήν· υπενθύμισέ της ότι όλοι εμείς οι Χριστιανοί, όπως δεν ονομάζουμε κυρίως πατέρα πάνω στη γη, όπως μας παρήγγειλε ο Υιός της επειδή κυρίως μόνον ένα Πατέρα έχουμε, αυτόν που βρίσκεται στους ουρανούς: «Και πατέρα σας μην ονομάσετε κανένα πάνω στη γη, γιατί ένας είναι ο Πατέρας σας ο ουράνιος» (Ματθ. 23,9) – με τον ίδιο τρόπο ούτε άλλη μητέρα ονομάζουμε πάνω στη γη, επειδή κυρίως αυτήν μόνον έχουμε Μητέρα στους ουρανούς και όλοι μας καυχόμαστε να ονομαζόμαστε τέκνα της. Γι’ αυτό και προσβλέπουμε προς αυτήν για να μας ελεήσει ολοκληρωτικά, όπως αποβλέπει χωρίς να παρεκκλίνει και στη μητέρα του το νήπιο που έχει απογαλακτισθεί, όπως έχει γραφεί: «Ύψωσα την ψυχή μου σαν το θηλασμένο βρέφος κοντά στη μητέρα του» (Ψαλμ. 130,3).
Ακόμη υπενθύμισέ της τις αλήθειες που γράφουν γι’ αυτήν τα βιβλία, ότι όλοι οι πιστοί πιστεύουν στα τόσο υψηλά και τόσο θαυμαστά και μεγάλα κατορθώματα και χαρίσματα που προξένησε σε όλο το ανθρώπινο γένος, επειδή αυτή μόνο όντας ανάμεσα Θεού και ανθρώπων, τον μεν Θεό έκανε υιό ανθρώπου, τους δε ανθρώπους υιούς Θεού. Ότι χωρίς την μεσιτεία της δεν μπορεί κανένας να πλησιάσει το Θεό, ούτε άνθρωπος, ούτε άγγελος, διότι αυτή μόνο βρίσκεται ανάμεσα στην κτιστή κι ουράνια κτίση· ότι αυτή μόνον είναι Θεός άμεσος μετά το Θεό, και έχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος, επειδή είναι αληθινά Μητέρα του Θεού· και ότι αυτή είναι όχι μόνον ο θησαυροφύλακας όλου του πλούτου της Θεότητος, αλλά και ο διαμοιραστής σε όλους, Αγγέλους και ανθρώπους, όλων των υπερφυσικών ελλάμψεων και πνευματικών χαρισμάτων που δίνονται από τον Θεό στην κτίση. Και ότι δεν υπάρχει κανένας που να την επεκαλέσθηκε με πίστη και να μην τον άκουσε με ευσπλαχνία. Τέλος πάντων, παρουσίασέ της τα βάσανα και τα πάθη του Μονογενή της Υιού που υπέφερε για τη σωτηρία μας, και παρακάλεσέ την να ζητήσει χάρι για σένα από αυτόν, ώστε και για σένα τα πάθη αυτά να προξενήσουν το αποτέλεσμα εκείνο, για το οποίο τα υπέφερε ο Υιός της· και αυτό είναι η δική σου σωτηρία· και αυτό όχι για άλλο, παρά για δική του δόξα και ευαρέστηση.
Πηγή: (Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Αόρατος Πόλεμος), Δάκρυα Μετανοίας

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται «Ἀναστάσεως ἡμέρα» προβάλλει γιὰ ἄλλη μία φορὰ ἐνώπιόν μας. «Πάσχα καινόν, ἅγιον... ἡμῖν ἀνέτειλε». Σκιρτᾶ ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση ἡ καρδιὰ ὅλων μας. Καὶ ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος ξεσπᾶ καὶ αὐτὸς σὲ χαρμόσυνο καὶ πανηγυρικὸ ὕμνο. «Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται, τῆς Ἀναστάσεως τὴν πεῖραν εἰληφότα». Ὅλα γέμουν καὶ πλημμυρίζουν ἀπὸ χαρά. Χαίρουν προπάντων οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἄγγελοι. Χαίρει καὶ εὐφραίνεται καὶ αὐτὴ ἡ κτίση.

Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται


«Ἀναστάσεως ἡμέρα» προβάλλει γιὰ ἄλλη μία φορὰ ἐνώπιόν μας. «Πάσχα καινόν, ἅγιον... ἡμῖν ἀνέτειλε». Σκιρτᾶ ἀπὸ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση ἡ καρδιὰ ὅλων μας. Καὶ ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος ξεσπᾶ καὶ αὐτὸς σὲ χαρμόσυνο καὶ πανηγυρικὸ ὕμνο. «Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται, τῆς Ἀναστάσεως τὴν πεῖραν εἰληφότα». Ὅλα γέμουν καὶ πλημμυρίζουν ἀπὸ χαρά. Χαίρουν προπάντων οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἄγγελοι. Χαίρει καὶ εὐφραίνεται καὶ αὐτὴ ἡ κτίση.

Σκιρτοῦν ἀπὸ χαρὰ οἱ ἄνθρωποι, διότι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τὸ ἐπιστέγασμα τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ καὶ σωτηριώδους ἔργου Του. Μετὰ τὸ «Τετέλεσται» ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ὁ Κύριος μὲ τὸ τεθεωμένο σῶμα Του, ποὺ παρέμεινε ἄφθαρτο στὸν Τάφο, καταργεῖ τὸν θάνατο. Μὲ τὴν τεθεωμένη ψυχή Του κατέρχεται στὸν Ἅδη καὶ καταλύει τὸ κράτος καὶ τὴ δύναμή του.
Ἐξαιτίας τῆς παραβάσεως τοῦ Ἀδὰμ ὁ θάνατος καὶ ἡ φθορὰ ἦταν ὁ κλῆρος τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ Ἅδης βασίλευε στὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἡ βασιλεία του ὅμως δὲν θὰ εἶναι παντοτινή. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, βρέθηκε σωματικῶς στὸν Τάφο, αὐτός – ὁ Τάφος – ἔγινε ζωοδόχος καὶ ὁ θάνατος τοῦ Κυρίου ζωοποιός. «Βασιλεύει, ἀλλ᾿ οὐκ αἰωνίζει ᾍδης τοῦ γένους τῶν βροτῶν· Σὺ γὰρ τεθεὶς ἐν τάφῳ, κραταιέ, ζωαρχικῇ παλάμῃ τὰ τοῦ θανάτου κλεῖθρα διεσπάραξας». Δηλαδή, ὁ Ἅδης βασιλεύει πάνω στὸ ἀνθρώπινο γένος, ἀλλὰ δὲν εἶναι παντοτινὴ ἡ βασιλεία του. Διότι, ὅταν Σύ, ὁ παντοδύναμος Κύριος, τοποθετήθηκες σωματικῶς στὸν Τάφο, τότε μὲ τὸ χέρι Σου, ποὺ ἔδωσε ζωὴ σὲ ὅλα τὰ ὄντα, συνέτριψες τὶς κλειδαριὲς τοῦ θανάτου. Γι᾿ αὐτὸ μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ψάλλουμε θριαμβευτικά: «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν...». Δηλαδή, ἐμεῖς οἱ πιστοὶ γιορτάζουμε σήμερα τὴ νέκρωση τοῦ θανάτου, διότι ὁ θάνατος ἔχασε τὴν ἐξουσία ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων. Γιορτάζουμε τὴ συντριβὴ τοῦ Ἅδου καὶ τὴν ἔναρξη ἄλλης ζωῆς, αἰώνιας καὶ ἀθάνατης.

Ὁ ἅγιος εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὸ ἱε­ρὸ Εὐαγγέλιό του, στὴν περικοπὴ ποὺ ἀναγινώσκεται τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, διακηρύττει ὅτι «ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν» (Ἰω. α΄ 4). Αὐτός, ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἡ αὐτοζωή.

Χαίρουν λοιπὸν οἱ ἄνθρωποι. Χαίρουν ὅμως καὶ οἱ Ἄγγελοι. «Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται» καὶ στὸν οὐράνιο ἀγγελικὸ κόσμο. Πανηγυρίζουν καὶ οἱ Ἄγγελοι στὸν οὐρανὸ τὴν Ἀνάσταση. «Ἀνέστη Χριστός, καὶ χαίρουσιν Ἄγγελοι».

Ἄλλωστε οἱ Ἄγγελοι ἔχουν καίριο ρόλο στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἄγγελος «ἀπεκύλισε τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας» τοῦ μνημείου (Ματθ. κη΄ [28] 2). Ἀγγέλους δύο θεωρεῖ στὸν Τάφο τοῦ Κυρίου ἡ Μυροφόρος Μαρία ἡ Μαγδαληνή, «ἐν λευκοῖς καθεζομένους» (Ἰω. κ΄ [20] 12).

Χαίρουν οἱ Ἄγγελοι γιὰ τὴν Ἀνάσταση, γιατὶ καρπὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σω­τῆρος Χριστοῦ εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ἀν­θρώπων. Στὴ Γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ οἱ Ἄγγελοι ἔψαλαν τὸν χαρμόσυνο ὕμνο: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Δόξασαν τὸν Θεό, διότι γεννήθηκε ὁ Σωτήρας καὶ Λυτρωτὴς τῶν ἀνθρώπων. Τώρα μὲ τὴν Ἀνάστασή Του εὐφραίνον­ται καὶ χαίρονται, διότι ὁλοκληρώνεται τὸ ἔργο αὐτὸ τῆς σωτηρίας.

Χαίρονται οἱ ἄνθρωποι, χαίρονται καὶ οἱ Ἄγγελοι. Χαίρεται ὅμως καὶ ἀγάλλεται καὶ αὐτὴ ἡ κτίση. Καὶ ἡ κτίση ἀγάλλεται καὶ εὐφραίνεται, «ὅτι Χριστὸς Ἀνέστη». Ἐφόσον μὲ τὴν ἁμαρτία τῶν ἀνθρώπων ἡ κτίση ὑποδουλώθηκε στὴ φθορά, τώρα χαίρει, διότι περιμένει καὶ τὴ δική της ἀνάσταση, τὴν ἀνακαίνισή της. «Καινοὺς οὐρανοὺς καὶ γῆν καινὴν κατὰ τὸ ἐπάγγελμα αὐτοῦ προσδοκῶμεν» (Β΄ Πέτρ. γ΄ 13). «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια». Κατὰ τὴ σημερινὴ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως ὁλόκληρο τὸ σύμπαν γέμισε ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ, καὶ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ καὶ ὁ Ἅδης. Ὅλη ἡ δημιουργία ἂς πανηγυρίζει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἀναστὰς πλέον «βασιλεύει οὐρανίων, ἐπιγείων καὶ καταχθονίων».

Ἂς γίνουμε λοιπὸν λαμπροὶ καὶ νὰ ἀκτινοβολοῦμε ὅλοι οἱ πιστοὶ χαρούμενοι τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως. «Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται»!

Πηγή: Ο Σωτήρ

Αρχή μετανοίας... Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης Πώς θα μετανοήσει κανείς; Πώς θ' αρχίσει; Χρειάζεται να ξαποστάσει κατ' αρχάς, να ξελαχανιάσει από το καθημερινό τρεχαλητό, το κυνηγητό της ηδονής, να στραφεί προς τα μέσα του, να κινηθεί από τη συνεχή ετεροπαρατήρηση στην αυτοπαρατήρηση, από το κουτσομπολιό των πάντων στη συνομιλία με τον άγνωστο εαυτό του.

Αρχή μετανοίας...


Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

Πώς θα μετανοήσει κανείς; Πώς θ' αρχίσει; Χρειάζεται να ξαποστάσει κατ' αρχάς, να ξελαχανιάσει από το καθημερινό τρεχαλητό, το κυνηγητό της ηδονής, να στραφεί προς τα μέσα του, να κινηθεί από τη συνεχή ετεροπαρατήρηση στην αυτοπαρατήρηση, από το κουτσομπολιό των πάντων στη συνομιλία με τον άγνωστο εαυτό του.

Να σκύψει λίγο μέσα του, να σκάψει εντός του, να δει τις δυνάμεις, τις δυνατότητες, τα όρια, τις αντοχές, τα δοθέντα τάλαντα. Χρειάζεται περισυλλογή, αυστηρός αυτοέλεγχος, επιείκεια και κατανόηση των άλλων.

Να βρούμε τα ποσοστά της προσωπικής μας ευθύνης.

Να μη τα ρίχνουμε εύκολα και γρήγορα πάντα μόνο στους άλλους.
Απλά και ειλικρινά, τίμια και δίκαια πρέπει και αξίζει να οδηγηθεί ο εαυτός μας, που συνηθίζει να ξεγλιστράει σαν χέλι, να παραδεχθεί την αμαρτωλότητά του. Να θελήσει γενναία, ηρωικά και παλικαρίσια ν' αναχωρήσει ανεπίστροφα από την αμαρτία.
Να μη επωάζει πια μνήμες και φιλεπίστροφους λογισμούς στα πρότερα, τ' άχαρα, τ' αμαρτωλά, τ' ανέντιμα της προηγούμενης ζωής.


Πηγή: Με παρησσία...

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ IΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ agiosnikolaosvodadou1 Τὴν 19η Μαΐου 2016 θὰ τελεσθεῖ ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ στὸν Ἱερό Ἐνοριακό Ναό Ἁγίου Νικολάου (Νησί) Βροντάδου Χίου ἐπί τῇ ἀναμνήσει τῆς ἀνακομιδῆς καὶ μετακομιδῆς τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νικολάου Ἀρχιεπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίαςτοῦ Θαυματουργοῦ. Ὁ Μέγας Ἑσπερινός ἄρχεται τὴν 8.30΄ μ.μ. τῆς Πέμπτης καὶ ἐν συνεχείᾳ ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ Θεία Λειτουργία. Προσκαλοῦνται οἱ φιλακόλουθοι Χριστιανοί ὅπως προσέλθουν σὲ συμπροσευχή. ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΑΚΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ


IΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
ΙΕΡΟΣ  ΝΑΟΣ  ΑΓΙΟΥ  ΝΙΚΟΛΑΟΥ  ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ

agiosnikolaosvodadou1
Τὴν 19η Μαΐου 2016 θὰ τελεσθεῖ ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ στὸν Ἱερό Ἐνοριακό Ναό Ἁγίου Νικολάου (Νησί) Βροντάδου Χίου ἐπί τῇ ἀναμνήσει τῆς ἀνακομιδῆς καὶ μετακομιδῆς τῶν Ἱερῶν Λειψάνων
τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νικολάου Ἀρχιεπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίαςτοῦ Θαυματουργοῦ.
Ὁ Μέγας Ἑσπερινός ἄρχεται τὴν 8.30΄ μ.μ. τῆς Πέμπτης καὶ ἐν συνεχείᾳ ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ Θεία Λειτουργία.
 Προσκαλοῦνται οἱ φιλακόλουθοι Χριστιανοί ὅπως προσέλθουν σὲ συμπροσευχή.
ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΑΚΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ 

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Μὴ φοβεῖσθε Στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους Του ἀ­πευθυνόταν ὁ Κύριος. Ἦταν τότε ποὺ τοὺς εἶχε ἐκλέξει, δώδεκα τὸν ἀριθμό, καὶ τοὺς ἔστελνε νὰ κηρύξουν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τὸ «εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας» (Ματθ. δ΄ 23). Τοὺς ἔδωσε σαφεῖς παραγγελίες γιὰ τὸ πῶς ἔπρεπε νὰ ἐπιτελοῦν τὸ ἔργο αὐτό, καὶ ἔπειτα τοὺς ἔκανε λόγο γιὰ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συναντήσουν στὶς περιοδεῖες τους.

Μὴ φοβεῖσθε


Στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους Του ἀ­πευθυνόταν ὁ Κύριος. Ἦταν τότε ποὺ τοὺς εἶχε ἐκλέξει, δώδεκα τὸν ἀριθμό, καὶ τοὺς ἔστελνε νὰ κηρύξουν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τὸ «εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας» (Ματθ. δ΄ 23). Τοὺς ἔδωσε σαφεῖς παραγγελίες γιὰ τὸ πῶς ἔπρεπε νὰ ἐπιτελοῦν τὸ ἔργο αὐτό, καὶ ἔπειτα τοὺς ἔκανε λόγο γιὰ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ἐπρόκειτο νὰ συναντήσουν στὶς περιοδεῖες τους.

–Θὰ σᾶς παραδώσουν σὲ συνέδρια καὶ δικαστήρια, τοὺς εἶπε, θὰ σᾶς σύρουν μπροστὰ σὲ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες, προκειμένου νὰ σᾶς καταδικάσουν καὶ νὰ σᾶς θανατώσουν... (βλ. Ματθ. ι΄ [10] 17-22).

Καὶ συμπλήρωσε ὁ θεῖος Διδάσκαλος:

«Λέγω δὲ ὑμῖν τοῖς φίλοις μου· μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεννόντων τὸ σῶ­μα, καὶ μετὰ ταῦτα μὴ ἐχόντων περισσότερόν τι ποιῆσαι» (Λουκ. ιβ΄ [12] 4). Λέω σὲ σᾶς τοὺς φίλους μου, μὴ φοβηθεῖτε ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θανατώνουν τὸ σῶμα καὶ ὕστερα δὲν μποροῦν νὰ κάνουν τίποτε περισσότερο.
Φίλους Του τοὺς ὀνομάζει· δικούς Του, προσφιλεῖς, ἀγαπητούς Του· καὶ μὲ αὐτὴ τὴν πλήρη τρυφερότητος προσ­φώνηση θέλει νὰ ἐμβάλει θάρρος στὴν καρδιά τους.

–Εἶστε φίλοι μου, μὴ φοβάστε τίποτε· οὔτε τὸ χειρότερο ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς συμβεῖ: τὸν θάνατο. Σᾶς τὸ λέω αὐτὸ Ἐγὼ ποὺ εἶμαι ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, Ἐγὼ ποὺ σᾶς ἔδωσα καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή, καὶ γι’ αὐτὸ γνωρίζω καλύτερα ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον τὴν ἀξία τοῦ ἑνὸς καὶ τοῦ ἄλλου. Τὸ πολύ-πολὺ νὰ θανατώσουν τὸ σῶμα σας. Τίποτε περισσότερο δὲν μποροῦν νὰ σᾶς κάνουν. Κατανοῆστε τὰ λόγια μου καὶ ἀπὸ αὐτὰ βγάλτε τὸ συμπέρασμα γιὰ τὸ τί ἀξία ἔχει τὸ θνητὸ τοῦτο, πρόσκαιρο σῶμα, σὲ σχέση μὲ τὴν αἰώνια, ἀθάνατη ψυχή.

Γι’ αὐτό, μὴ φοβάστε!

Καὶ συνεχίζει ὁ Κύριος:
–Πέντε σπουργίτια δὲν πωλοῦνται εἴ­κοσι λεπτά, εὐτελέστατη δηλαδὴ τιμή; Ποιὸς δίνει σημασία σ’ ἕνα σπουργίτι; Κι ὅμως, οὔτε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ δὲν εἶναι ξεχασμένο καὶ ἐγκαταλελειμμένο μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ δὲν πέφτει νεκρὸ στὴ γῆ χωρὶς νὰ τὸ ἐπιτρέψει ὁ οὐράνιος Πατέρας. Ἂν λοιπὸν τόση φρον­τίδα καὶ πρόνοια δείχνει ὁ Θεὸς γιὰ τὸ τελευταῖο σπουργιτάκι, θὰ ἐγκαταλείψει ἐσᾶς; Εἶναι δυνατόν;

–Σᾶς περνοῦν λογισμοὶ μήπως ὁ Θε­ὸς σᾶς ξέχασε, σᾶς ἐγκατέλειψε, δὲν σᾶς παρακολουθεῖ... Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἀκόμα καὶ οἱ τρίχες ἀπὸ τὸ κεφάλι σας ὅλες εἶναι μετρημένες ἀπὸ τὸν Θεό. Ξέρει ὁ Θεὸς κάθε στιγμὴ πόσες τρίχες ὑπάρχουν στὸ κεφάλι σας. Σᾶς ἀρκεῖ αὐτὴ ἡ διαβεβαίωση γιὰ νὰ ἐννοήσετε πόση πρόνοια καὶ φροντίδα λαμβάνει γιὰ σᾶς ὁ Θεός; Τί ἄλλο θέλετε περισσότερο;
   «Μὴ οὖν φοβεῖσθε· πολλῶν στρουθίων διαφέρετε», καταλήγει ὁ θεῖος Διδάσκαλος (Λουκ. ιβ΄ [12] 6-7). Μὴ φοβάστε λοιπόν. Εἶστε ἀνώτεροι ἀπὸ πολλὰ σπουργίτια!

Τί λόγια, πράγματι, αὐτά! Πόση εἰρήνη, ἀνακούφιση εἶναι ἱκανὰ νὰ προξενήσουν στὴν ταραγμένη ἀπὸ δυσκολίες καὶ προβλήματα ψυχή! Ἔχουμε ἕνα Θεὸ ποὺ ἡ μέριμνά Του καὶ γιὰ τὰ ἄψυχα ἀκόμα δημιουργήματά Του φτάνει μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Καὶ θὰ ἀδιαφορήσει γιὰ ἐμᾶς, τὶς ἔμψυχες εἰκόνες Του, αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους τὸν ἴδιο τὸν Υἱό Του ἔστειλε στὴ γῆ γιὰ νὰ χύσει τὸ ἀτίμητο Αἷμα Του; Εἶναι δυνατόν; «Πῶς ἂν ἐπιλάθοιτο τῶν ἀγαπώντων αὐτὸν ἢ ἀγνοήσειέ τι τῶν συμβαινόν­των αὐτοῖς;», ρωτᾶ ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας· πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ λησμονήσει αὐτοὺς ποὺ Τὸν ἀγαποῦν ἢ νὰ μὴ δώσει σημασία γιὰ κάτι ποὺ τοὺς συμβαίνει, «ὅς γε τοσαύτην αὐτῶν ποιεῖται πρόνοιαν, ὡς ἕκαστα τῶν κατ’ αὐτοὺς εἰδέναι λεπτῶς, καὶ οἷον ἠριθμημένας ἔχειν αὐτῶν τὰς τρίχας;», Αὐτὸς ποὺ τόση πρόνοια δείχνει γι’ αὐτούς, ὥστε νὰ γνωρίζει λεπτομερῶς τὰ πάντα ἀναφορικὰ μ’ αὐτούς, σὰν νὰ ποῦμε καὶ πόσες τρίχες ἔχουν;

Κι ἂν πρόκειται νὰ θανατωθεῖτε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς σας, συμπληρώνει ὁ ἅ­γιος Θεοφύλακτος Ἀχρίδος, μιλώντας ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου, αὐτὸ δὲν θὰ γίνει ἐπει­δὴ Ἐγὼ σᾶς ἔχω ἐγκαταλείψει. Διότι τόση φροντίδα λαμβάνω γιὰ σᾶς, ὥστε νὰ γνωρίζω μὲ κάθε λεπτομέρεια ὅ,τι σᾶς ἀφορᾶ. Ἂν λοιπὸν ἐπιτρέψω νὰ μπεῖτε σὲ πειρασμό, νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι θὰ σᾶς χορηγήσω καὶ τὴ δύναμη νὰ τὸν ὑπομείνετε. Διότι Ἐγὼ εἶμαι κηδεμόνας σας καὶ ὅλα τὰ γνωρίζω καὶ τὰ ἔχω ρυ­θμισμένα μέχρι λεπτομέρειας γιὰ τὸν καθένα σας. Ὅ,τι εἶναι τὸ καταλληλότερο γιὰ τὸν κάθε ἕναν ἀπὸ σᾶς, αὐτὸ τοῦ δίνω.

Συνεπῶς, ἀδελφέ μου, γιατί νὰ ἀγωνιοῦμε; γιατί νὰ φοβόμαστε; Εἶναι ὁπωσδήποτε δύσκολες, πολὺ δύσκολες οἱ ἡμέρες ποὺ περνοῦμε. Καὶ ἐνδεχομένως ἡ κατάσταση σύντομα νὰ ἐπιδεινωθεῖ κι ἄλλο. Διάφοροι λογισμοὶ ἴσως νὰ περνοῦν ἀπὸ τὸ μυαλό μας, τέτοιοι ποὺ νὰ ἐμβάλλουν σὲ φόβο καὶ ταραχὴ τὴν ψυχή μας.

Ὅμως...

Ἀφοῦ ἔχουμε ρητὴ καὶ ἐπαναλαμβανόμενη τὴν προτροπή Του: «μὴ οὖν φο­βεῖσθε»· ἀφοῦ ἔχουμε ξεκάθαρη τὴ διαβεβαίωσή Του ὅτι «καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ὑμῶν πᾶσαι ἠρίθμηνται», καὶ μία δὲν πέφτει χωρὶς ὁ Ἴδιος νὰ δώσει ἐντολή· ἀφοῦ «πολλῶν στρουθίων διαφέρομεν», τότε γιατί νὰ φοβόμαστε καὶ νὰ ἀγωνιοῦμε; Ἂν ἕνα παιδί, μετὰ ἀπὸ συνεχεῖς διαβεβαιώσεις τῶν γονέων του ὅτι δὲν θὰ τὸ ἀφήσουν μόνο του, ὅτι κοντά του εἶναι, τὸ προστατεύουν συν­εχῶς, μετὰ ἀπὸ ἐπανειλημμένες ἐπιβεβαιώσεις ἐπάνω στὰ πράγματα ὅτι ἔτσι εἶναι ὅπως τοῦ τὰ λένε, αὐτὸ συνεχίσει νὰ νιώθει ἀνασφαλές, δὲν θὰ δηλώνει μὲ τὴ στάση του αὐτὴ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης, ἐνδεχομένως καὶ ἀγνωμοσύνη ἀπέναντι στοὺς γονεῖς του; Καὶ δὲν θὰ γίνεται αὐτὸ ἀφορμὴ λύπης γιὰ τοὺς γονεῖς του; Τί ἄλλο νὰ κάνουν γιὰ νὰ τὸ πείσουν ὅτι εἶναι κοντά του;

Νὰ πιστέψουμε ὅτι εἴμαστε παιδιὰ ἀγαπητὰ τοῦ οὐρανίου Πατρός. Καὶ τότε θὰ Τοῦ δίνουμε μὲ ἐμπιστοσύνη τὸ χέρι μας καὶ θὰ προχωροῦμε στὸ δρόμο μας ἄφοβα, ψάλλοντας: «Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ οὐ φοβηθήσομαι...» (Ψαλ. ριζ΄ [117] 6).

Πηγή: Ο Σωτήρ

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ 15 ΜΑΙΟΥ 2016 E-mail Εκτύπωση PDF ICXCNIKA Ἀριθμὸς 20 Κυριακή τῶν Μυροφόρων 15 Μαΐου 2016 (Μάρκ. ιε΄ 43-ιστ΄8) Ἀδελφοί μου, Χριστὸς Ἀνέστη!

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

15 ΜΑΙΟΥ 2016

E-mail Εκτύπωση PDF
ICXCNIKA
Ἀριθμὸς 20
Κυριακή τῶν Μυροφόρων
15 Μαΐου 2016
(Μάρκ. ιε΄ 43-ιστ΄8)
Ἀδελφοί μου, Χριστὸς Ἀνέστη!
Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἐπίσκεψη τῶν Μυροφόρων γυναικῶν «λίαν πρωὶ τῆς μιᾶς Σαββάτων» στὸ μνημεῐο, ὅπου συναντήθηκαν μὲ τὸν Ἄγγελο καὶ ἄκουσαν τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα «ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε». Δικαιολογημένα ὁ ὑμνωδὸς σχολιάζει· «φύσις ἀσθενὴς τὴν ἀνδρείαν ἐνίκησεν ὅτι γνώμη συμπαθὴς τῷ Θεῷ εὐηρέστησε». Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες ὄχι μόνον ἀξιώθηκαν τῆς ἀγγελικῆς ὀπτασίας καὶ πληροφορήθηκαν πρῶτες τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἀξιώθηκαν πρῶτες νὰ δοῦν τὸν Ἀναστάντα. Γι᾿ αὐτὸ σήμερα, Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων, τιμᾶται ἡ γυναικεία φύση καὶ γενικὰ ὅλη ἡ ἀνθρώπινη φύση. Ἀλλὰ συγχρόνως τιμᾶται καὶ ἡ ἀρετὴ τῆς ἀνδρείας. Οἱ μυροφόρες γυναῖκες οὔτε τὰ ὅπλα τῶν στρατιωτῶν «τῆς κουστωδίας» φοβήθηκαν οὔτε τὴν ἔχθρα τῶν Ἰουδαίων ὑπολόγισαν οὔτε ἡ νύχτα τὶς ἀποθάρρυνε. Ἦλθαν στὸ μνημεῖο, γιὰ νὰ προσφέρουν ἀρώματα στὸ Χριστὸ καὶ μύρα γιὰ τὴν ταφή Του. Ἡ ἀνδρεία τους ὑπῆρξε ἀξιοπρόσεχτη καὶ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ γίνει ἀξιομίμητη.
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μᾶς πληροφοροῦν ὅτι, γιὰ νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὸν Ἀναστάντα Κύριο, πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε τὶς πιὸ μεγάλες ἀρετές· φρόνηση, σωφροσύνη, ἀνδρεία καὶ δικαιοσύνη. Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ ἡ Σαλώμη τὸν Τάφον τοῦ Κυρίου «κατέλαβον» καὶ ἔλαβαν τὸν μισθὸ τῆς φιλοθεΐας τους καὶ τὴν ἀμοιβὴ τῆς ἀνδρείας τους, ὅταν ἄκουσαν ἀπὸ τὸν Ἄγγελο «ὁ Σωτὴρ ἐξανέστη τοῦ Μνήματος».
«Ἔρραναν μύρα μετὰ δακρύων τὸ μνῆμα τοῦ Σωτῆρος καὶ ἐπλήσθη χαρᾶς τὸ στόμα αὐτῶν ἐν τῷ λέγειν Ἀνέστη ὁ Κύριος». Ὁ φόβος μεταβλήθηκε σὲ ἐλπίδα. Ἡ λύπη σὲ χαρά, ὁ λίθος ἀποκυλίσθηκε, ὁ τάφος κενώθηκε, ὁ θνητὸς ἄνθρωπος ἔγινε ἀθάνατος. Ὁ ᾅδης θρηνεῖ, ὁ θάνατος νεκρώθηκε. Οἱ μυροφόρες γυναῖκες, οἱ ἅγιες αὐτὲς ὑπάρξεις, γίνονται οἱ πρῶτες εὐαγγελίστριες· οἱ πρωτοαπόστολοι καὶ πρωτοκήρυκες τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ· ὁ Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ Ἀνέστη χαρισάμενος τὴν Ἀνάστασιν.
Ἀδελφοί μου, ὁ ἄγγελος εἶπε στὶς Μυροφόρες: Μὴ ἐκθαμβεῖσθε· μὴ φοβᾶστε· μὴ τρέμετε· ξέρω πολὺ καλὰ ὅτι ἐσεῖς δὲν ἔχετε τὴν καρδιὰ τοῦ Πιλάτου ἢ τοῦ Ἄννα καὶ τοῦ Καϊάφα· ξέρω πὼς δὲν ἔχετε τὴν καρδιὰ τοῦ Ἰούδα· ξέρω ὅτι μὲ θάρρος καὶ αὐταπάρνηση ἀνεβήκατε ἐδῶ. Ξέρω ὅτι ἀναζητεῖτε ὄχι ἐπίγεια πράγματα, ἀλλὰ Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τοῦτον Ἐσταυρωμένον. Λοιπὸν σᾶς πληροφορῶ ὅτι «ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ὧδε, ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν Αὐτόν».
Ἀδελφοί μου, ἡ γενναιότητα δὲν κάνει διάκριση φύλων. Ὅταν ὁ Χριστὸς ἐμπνέει, ἄνδρες καὶ γυναῖκες μεταδίδουν θριαμβικὰ σαλπίσματα νίκης καὶ δόξας. Οἱ ἄνδρες ἂς ἀτενίσουν τὸν εὐσχήμονα βουλευτὴ Ἰωσήφ. Οἱ γυναῖκες ἂς ἀτενίσουν τὶς ὑπέροχες ἡρωίδες καὶ Μυροφόρες τοῦ Χριστοῦ. Ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νέοι καὶ νέες ἂς ἐμπνευσθοῦν ἀπὸ τὸ ἀπαράμιλλο παράδειγμα καὶ τὴν γενναιοψυχία τῶν ἀγγελόμορφων τούτων ψυχῶν. Ἀτενίζοντας τὸν Ἀναστημένο Κύριό μας προχωροῦμε μπροστὰ ἀτρόμητοι καὶ γενναῖοι καὶ πανηγυρίζου¬με διακηρύσσοντας· «Χριστὸς Ἀνέστη, Ἀληθῶς Ἀνέστη»! ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ