ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑΛΟΥΡΗ (+1978) Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου– Κήρυκα του θείου λόγου Στις 29-11-2015 συμπληρώνονται 37 χρόνια από την προς Κύριον εκδημίαν του μακαριστού Μητροπολίτου Χίου κυρού Χρυσοστόμου (Γιαλούρη).

ΣΤΗ  ΜΝΗΜΗ  ΤΟΥ  ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ  ΚΥΡΟΥ  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ  ΓΙΑΛΟΥΡΗ (+1978)
Του  Γιώργου  Φωτ.  Παπαδόπουλου– Κήρυκα του θείου λόγου
           
          Στις  29-11-2015  συμπληρώνονται  37  χρόνια  από  την  προς  Κύριον  εκδημίαν  του  μακαριστού  Μητροπολίτου  Χίου  κυρού  Χρυσοστόμου  (Γιαλούρη). 
            Επιτρέψατε,  στην  αγάπη  σας,  δυο  λόγια  μου  μόνο  για  τον  μακαριστό  Μητροπολίτη  Χρυσόστομο  ο  οποίος  απεβίωσε (στις 29-11-1978) σε ηλικία μόλις 62  ετών.
            Ο  Χρυσόστομος  υπήρξε  άγιος  άνθρωπος,  Ορθόδοξος  Επίσκοπος  και  στο  φρόνημα  και  στην  πράξη.  Ήταν  πιστός  τηρητής  των  Ιερών  Κανόνων  και  ήταν  μεν  αυστηρός  αλλά  ΔΙΚΑΙΟΣ.  Και  περισσότερο  όλων,  ήταν  αυστηρός  με  τον  ίδιο  του  τον  εαυτό.  Βεβαίως,  αυτού  του  είδους  οι  Κληρικοί  και  δη  οι  Επίσκοποι – καίτοι  έτσι  οφείλουν  να  συμπεριφέρονται  όλοι  όσοι  θέλουν  να  είναι  σωστοί – δεν  είναι  ευχάριστοι  στον  σύγχρονο  άνθρωπο  ο  οποίος  έχει  μάθει  να  εφαρμόζει  το  πνεύμα  της  εποχής  και  να  μην  αναζητά  τους  άριστους  αλλά  τους  αρεστούς,  όσους  χτυπούν  πλάτες  και  χαϊδεύουν  αυτιά.  Ο  Χρυσόστομος  ήταν  ενάρετος  και  ο  Θεός  μίλησε  γι΄ αυτόν.  Τι  κι  αν  σε  ελάχιστους  δεν  άρεσε ?  Εκείνοι  διατηρούσαν  πνεύμα  μακράν  της  Εκκλησίας,  καίτοι  ευρισκόμενοι  στο  χώρο  Της  και  ήθελαν  να  έχουν  και  άποψη  επί  παντός  επιστητού.  Ακόμη  και  Ιερείς.  Διότι  ο  Χρυσόστομος  ήταν  καλός  με  τους  καλούς  Ιερείς  και  αυστηρός  με  τους  κακούς  Ιερείς.  Ας  ληφθεί,  όμως,  υπ΄ όψιν  τούτο:  Ήταν  ο  μόνος  Μητροπολίτης  που  όσους  χειροτόνησε  δεν  υπέπεσαν  σε  σοβαρά  παραπτώματα  και  δεν  απασχόλησαν  το  χιακό  κοινό  και  τις  Αρχές.  Με  την  έλευσή  του  δε  στη  Χίο,  απομάκρυνε  άπαξ  και  διαπαντός  εκείνους  οι  οποίοι  κατόπιν  σκανδάλισαν  την  Εκκλησία  για  ηθικά  και  ποινικά  παραπτώματα  και  καθαιρέθηκαν: Δικαιώθηκε  ο  μακαριστός  Χρυσόστομος  μετά  την  παρέλευση  δεκαετιών.  Ο  Χρυσόστομος  δίδαξε  ήθος,  ευπρέπεια  και  σεμνότητα.  Ο  Θεός  μίλησε  γι΄ αυτόν.  Επί  σειρά  ετών  πλησίον  του  τάφου  του  (πίσω  από  το  Καθολικό  της  Ιεράς  Νέας  Μονής)  η  Γερόντισσα  της  Μονής  Μαριάμ,  Ιερομόναχοι  αλλά  και  Λαϊκοί,  έβλεπαν  διάφορα  θεόπνευστα  <<σημεία>>.  Ποτέ,  όμως,  δεν  αποκαλύφθηκαν,  ώστε  να  μην  θεωρηθεί  ότι  καπηλεύεται  η  μνήμη  του  σεπτού  Ιεράρχη.  Στην  ανακομιδή  των  Ιερών  του  Λειψάνων  (το 2004)  ο  τάφος  και  ολόκληρος  ο  περιβάλλων  χώρος  ευωδίασε  με  εντονότατη  ευωδία  η  οποία  διήρκησε  επί  πολλές  ώρες  και  σε  μεγάλη  ακτίνα,  κατά  αλλεπάλληλα- συνεχή  κύματα.  Το  βεβαίωσαν  τούτο  εκείνοι  οι  οποίοι  έκαναν  την  ανακομιδή  του,  η  Γερόντισσα,  οι  παριστάμενοι  Ιερείς,  οι  προσκυνητές  της  Νέας  Μονής  που  βρέθηκαν  στο  σημείο  την  ημέρα  εκείνη (ακόμη  και  κατά  συγκυρία)  και  οι  υπάλληλοι  της  Αρχαιολογικής  υπηρεσίας  που  ήσαν  αυτόπτες  μάρτυρες  και  εξεπλάγησαν  άπαντες.  Είναι,  λοιπόν,  ηλίου  φαεινότερο  ότι,  πολλάκις,  άλλα  είναι  τα  σχέδια  των  ανθρώπων  και  άλλα  του  Θεού,  άλλη  η  άποψη  του  ανθρώπου  και  άλλη  του  Θεού.  Η  Εκκλησία  μας,  δεν  είναι  τυχαίο  το  γεγονός  ότι,  ανακηρύσσει  την  αγιότητα  ή  οσιότητα  ενός  Αγίου  τουλάχιστον  μετά  την  πάροδο  πεντηκονταετίας  (50  ετών),  ώστε  να  υπάρχει  σφαιρική  αντιμετώπιση  και  αντίληψη  των  αποκαλυπτομένων  σημείων  και  των  στοιχείων  της  βιωτής  του.  Ας  προσέξουμε  ιδιαίτερα.  Διότι  και  τον  Γέροντα  της  Παναγίας  Βοήθειας,  Άγιο  Άνθιμο,  κάποιοι  ΄΄κυνήγησαν΄΄  την  περίοδο  της  δράσης  του  στη  Χίο  και  ζητούσαν  να  ματαιώσουν  τα  θεοφιλή  του  σχέδια,  αλλά  εις  μάτην.  Διότι  <<Θεός  όπου  βούλεται,  νικάται  φύσεως  τάξις>>.  Και  τα  παιδιά  εκείνων  που  τότε  τον  εδίωκαν,  σήμερα  τον  προσκυνούν  και  τον  ευλαβούνται,  επικαλούμενοι  τη  μεσιτεία  του  προς  τον  Θεό  και  την  Παναγία. 
Για  να  μιλήσεις  δε  για  κάποιον  δεν  είναι  απαραίτητο  να  τον  γνωρίζεις  προσωπικά.  Σε  διδάσκει  η  ιστορία,  η  μνήμη  και  η  μαρτυρία  του  Θεού.
Για  τούτο  κι  εμείς  επικαλούμαστε  τη  μεσιτεία  του  μακαριστού  Επισκόπου,  Χρυσοστόμου  Αρχιερέως,  να  μεσιτεύει  για  την  νήσο  που  υπηρέτησε  με  αυταπάρνηση  και  φόβο  Θεού,  πεπεισμένοι  όντες  ότι  ευρίσκεται  πλησίον  του  Δικαιοκριτού,  ο  Οποίος  ανατέλλει  τον  ήλιο  Του  επί  δικαίους  και  αδίκους  και  βρέχει  επί  πονηρούς  και  αγαθούς,  ευεργετών  και  παρέχων  ζωή  στον  κοπιώντα  και  πεφορτισμένο  λαό  Του.-

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Κήρυκα του θείου λόγου

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ
Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Κήρυκα του θείου λόγου

<<Ασπάζεται υμάς Λουκάς ο ιατρός ο αγαπητός>> (Κολλασσαείς Δ΄, 15).
Στις 18 Οκτωβρίου, η Αγία μας Εκκλησία τιμά και γεραίρει τη μνήμη ενός μεγάλου Αγίου Της, του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά του Ιατρού.
Την ημέρα αυτή προβλέπεται να αναγιγνώσκεται, κατά τη Θεία Λειτουργία, μέρος του 10ου κεφαλαίου του κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Πρόκειται για έξι στίχους (16-21) που μας παρουσιάζουν τρεις μεγάλες αλήθειες της πίστεώς μας.
<<Ο ακούων υμών εμού ακούει και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί. Ο δε αθετών εμέ αθετεί τον αποστείλαντά με>> (Λουκ. Ι΄, 16): Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΗΣ ΙΕΡΟΣΥΝΗΣ.
Πολλοί άνθρωποι στις ημέρες μας αμφισβητούν τα λεγόμενα υπό των Πατέρων της Εκκλησίας μας και θέτουν περιορισμούς στην εφαρμογή των θείων εντολών. <<Αυτά τα λένε οι Ιερείς και οι Ιεροκήρυκες, δεν είναι λόγια του Χριστού…!>> ισχυρίζονται. Κι έτσι δεν εφαρμόζουν τις θείες εντολές και δεν οδηγούνται στη μετάνοια και κατ΄ επέκταση στη σωτηρία. Όμως, ο Χριστός ήταν ξεκάθαρος στο ζήτημα αυτό. <<Όποιος ακούει εσάς είναι σαν να ακούει εμένα και όποιος δεν σας ακούει δεν ακούει εμένα. Εκείνος δε που δεν ακούει εμένα, δηλαδή με
αμφισβητεί, αμφισβητεί τον ίδιο τον Θεό>> είπε στους Αποστόλους και τους μαθητές Του.  Δηλαδή, στην Εκκλησία υπάρχει η λεγόμενη Αποστολική Διαδοχή, δια του Μυστηρίου της Ιεροσύνης. Τι θα πει αυτό; Θα πει ότι, εάν βάλουμε στη σειρά (χρονολογικά) 40-50 Γέροντες της Εκκλησίας μας, από την εποχή του Χριστού μέχρι σήμερα, εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια, φτάνουμε στον ίδιο τον Χριστό. Ο Χριστός είναι ο Μέγας Αρχιερεύς. Από τα δικά Του χέρια επί της γης, αλλά και μετέπειτα από την επιφοίτηση και τελείωση (θεία χάρη που καλύπτει κάθε κενό) του
Αγίου Πνεύματος δια των Χειροτονιών, η Ιεροσύνη πέρασε στους Αποστόλους και δια των Αποστόλων στους Αρχιερείς και Ιερείς, στους Πατέρες της Εκκλησίας μας μέχρι σήμερα. Η Ιεροσύνη είναι ανεξάλειπτος και ανεξάντλητος, ως θεία και ουράνια ευλογία του Θεού. Συνεπώς, όποιος αμφισβητεί τους Πατέρες της Εκκλησίας μας και τον λόγο του Θεού –που δι΄ αυτών κηρύσσεται ως τις ημέρες μας– αμφισβητεί τον ίδιο τον Θεό.
Δεύτερη αλήθεια: Η ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Επέστρεψαν οι Μαθητές του Χριστού περιχαρείς για τον λόγο ότι, επικαλούμενοι το όνομά του Χριστού έκαναν θαύματα. Θεράπευαν ασθενείς και παραλύτους, έσωζαν ανθρώπους από βέβαιο θάνατο, ανέσταιναν ακόμη και νεκρούς. Πατούσαν επάνω σε φίδια και σκορπιούς και δεν πάθαιναν τίποτε. Όλα τούτα επικαλούμενοι το όνομα του Θεού. Τους είπε ο Χριστός <<Έτσι, εγώ σας δίδω την δύναμη να πατάτε επάνω σε φίδια και σκορπιούς και επάνω σε όλη την δύναμη του εχθρού (Διαβόλου) και τίποτε να μην παθαίνετε.
Τίποτε δεν θα μπορέσει να σας πειράξει>> (Λουκ. Ι΄, 19). Απόδειξη είναι το γεγονός αυτό της παντοδυναμίας του Θεού. <<Άνευ εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν>> (Ιωανν. ΙΕ΄, 4) αναφέρει κι αλλού το ιερό Ευαγγέλιο, ο ίδιος ο Χριστός. Χωρίς τον Θεό δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Είναι αυτό και μια απάντηση σε όλους εκείνους οι οποίοι διατείνονται ότι, μόνο με την επιστήμη μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Λάθος. Ο Μέγας Βασίλειος σοφά αναφέρει <<Επιστήμη, άνευ αρετής κοσμουμένη, πανουργία εστί>>. Η Επιστήμη που δεν συνοδεύεται από την αρετή -δηλαδή
την ευλογημένη από τον Θεό κλίση και πίστη- είναι πονηρό τέχνασμα. Γι΄ αυτό και όλοι οι πραγματικοί Επιστήμονες και συνετοί επικαλούνται τον Θεό πριν την προσπάθειά τους να εντρυφήσουν σε ότι καταγίνονται. Γι΄ αυτό και οι Ιατροί –που σήμερα τιμούν τον προστάτη τους Άγιο Λουκά τον Ευαγγελιστή και Ιατρό– επικαλούνται τη βοήθεια του Θεού στις όποιες επεμβάσεις πραγματοποιούν χάριν των ασθενών τους. Δεν πρέπει να λαθεύει την προσοχή μας τούτο ότι, δίχως την δύναμη του Θεού ο άνθρωπος είναι παντελώς ανίσχυρος, όσο κι αν
πιστεύει στον εαυτό του. Ο άνθρωπος <<άνω θρώσκει>>, βλέπει ψηλά, στον ουρανό, εκεί είναι η δική του θέση, ουράνια πλασμένος και από εκεί αντλεί δύναμη, δύναμη εξ ύψους, από την ουράνιο βασιλεία του Θεού.
Τρίτη αλήθεια: ΥΠΑΡΧΕΙ, ΟΝΤΩΣ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Η κατακλείδα της προηγούμενης φράσης μαρτυρεί του λόγου το αληθές. Όντως, υπάρχει ουράνιος κόσμος, υπάρχει ουράνια ζωή, υπάρχει ζωή μετά θάνατον, υπάρχει ΄΄άλλη ζωή΄΄. Την ζωή αυτή εμφύτευσε ο Θεός στον άνθρωπο από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του. Και του έδωσε ελευθερία και νόηση, ψυχή, μυαλό και σώμα. Αλλά ο άνθρωπος αμαύρωσε την ζωή του και επέλεξε τον δρόμο της καταστροφής. Ήλθε, λοιπόν, ο Θεός επί γης, ο Κύριος της δόξης και έσωσε το ανθρώπινο γένος από τα
δεσμά αυτά της φθοράς και του θανάτου. Και χάρισε στον άνθρωπο ζωή και αφθαρσία, αιωνιότητα και σωτηρία. Πως; Εξαγοράζοντας τις ανθρώπινες αμαρτίες δια του Ιδίου αίματος, με το δικό Του αίμα. Ανεβαίνοντας στο Γολγοθά και τον Σταυρό και εν τέλει με την Ανάστασή Του, που εσήμανε την ανάσταση όλων των ανθρώπων. <<Χριστός εγερθείς εκ νεκρών απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο>> (Ιερός Χρυσόστομος- Κατηχητήριος Λόγος εις την Ανάστασιν του Κυρίου). Συνεχίζει, λοιπόν, ο Κύριος στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή, λέγοντας προς τους Μαθητές
Του: <<Μη χαίρεστε τόσο ότι θεραπεύετε και θαυματουργείτε, όσο ότι τα ονόματά σας έχουν γραφεί στον Ουρανό>> (Λουκ. Ι΄, 20). Δηλαδή, να χαίρεστε περισσότερο από όλα γιατί θα κληρονομήσετε την βασιλεία του Θεού, γιατί θα γίνετε μέτοχοι της αιωνιότητας, του Παραδείσου. Άρα, υπάρχει άλλος κόσμος, υπάρχει άλλη ζωή, αιώνια. Και ο Χριστός μάς είπε ότι αυτή είναι ανώτερη από κάθε άλλη, πρόσκαιρη και παροδική. <<Ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν>>(Εβρ. ΙΓ΄, 14) αναφέρει ο ιερός Απόστολος. Και συνεχίζει αλλού <<το
πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει>>(Φιλιππ. Γ΄, 20).
Αυτές τις μεγάλες αλήθειες μας υπενθύμισε σήμερα ο λόγος του Θεού, δια της γραφίδος του σήμερον τιμωμένου, Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά του Ιατρού.
Ο Άγιος Λουκάς καταγόταν από την Αντιόχεια αλλά είχε εθνικότητα Ελληνική. Παρά το γεγονός ότι, δεν υπήρξε στον στενό πυρήνα των 12 Αποστόλων, εν τούτοις έγινε ένας από τους μεγαλύτερους Αποστόλους και ο μεγαλύτερος βοηθός του Αποστόλου Παύλου, τον όποιο ακολούθησε παντού μέχρι το τέλος της ζωής του. Ιδιαίτερα ήταν ο μόνος που απέμεινε με τον Απόστολο των Εθνών, τον θείο Παύλο, όταν φυλακίστηκε στη Ρώμη, κατά την δεύτερη περιοδεία του. <<Λουκάς εστί μόνος μετ΄ εμού>>(Β΄ Τιμοθ. Δ, 11), ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο Λουκάς σπούδασε
φιλοσοφία και ιατρική και ήταν άριστος Ιατρός αλλά και ζωγράφος. Σ΄ αυτόν αποδίδεται το πρώτο αντίτυπο της ιεράς εικόνος της Παναγίας της Οδηγητρίας. Γι΄ αυτήν θα συνθέσει ο ιερός ψαλμωδός το <<Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων την εικόναν σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν υπό του Αποστόλου, Λουκά ιερωτάτου, την Οδηγήτριαν>>. Δόξασε, ο Λουκάς, τον Θεό με την γραφίδα αλλά και τον χρωστήρα του. Ο Θεός του έδωσε πλούσια τάλαντα και εκείνος τα εκατονταπλασίασε. Κι ο Θεός τον αντιδόξασε επί γης και εν ουρανώ. Συνέγραψε το
τρίτο κατά σειράν Ιερό Ευαγγέλιο (κατά Λουκάν), αλλά και το θεσπέσιο και εξαίρετο βιβλίο της Αγίας Γραφής, τις <<Πράξεις των Αποστόλων>>, όπου πληροφορούμαστε όλα τα γεγονότα της δράσης των Αγίων Αποστόλων των πρώτων δεκαετιών. Κήρυξε το Ευαγγέλιο σε πολλές χώρες, κυρίως στην Ευρώπη, όπως στην Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Δαλματία, Γερμανία, Ελλάδα. Ναι, αξιώθηκε η χώρα μας να τύχει της θείας ευλογίας να κηρύξει το Ευαγγέλιο ο Απόστολος Λουκάς και σε πολλές πόλεις της χώρας μας, κυρίως δε στην Πελοπόννησο (Αχαΐα) και τη Στερεά Ελλάδα
(Βοιωτία).
Αυτού του μεγάλου Αγίου τη μνήμη τιμούμε σήμερα, επικαλούμενοι τις μεσιτείες του προς τον Κύριο, του ελεηθήναι τας ψυχάς ημών. Αμήν.-

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΥΓΕΡΗ Η ΧΙΟΠΟΛΙΤΙΣ Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Κήρυκα του θείου λόγου-Αντιδημάρχου Χίου

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΥΓΕΡΗ Η ΧΙΟΠΟΛΙΤΙΣ
Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Κήρυκα του θείου λόγου-Αντιδημάρχου Χίου

<<Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός Πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού>> (Β΄ Τιμοθ. Α΄, 8)
    Πολλοί οι χοροί των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.
    Πολλοί οι δίκαιοι, οι εκλάμποντες ως φωστήρες.
Πολλοί οι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος αγωνισθέντες και τελειωθέντες.
    Σε αυτούς ανήκει και η Αγία Εθνο-νεομάρτυς Λυγερή.
    Η δεκαοκτάχρονη ελληνοπούλα Λυγερή, ζούσε στο αγαπημένο της χωριό, τον Ανάβατο της Χίου. Φημιζόταν για το πνευματικό και σωματικό της κάλλος, τόσο, ώστε να προξενήσει την εμφάνιση του πασά, στα 1822, στο χωριό της. Της έταξε πλούτη, δόξα, δύναμη, μα η αγνή νεομάρτυς δεν τα δεχόταν και έστρεφε το βλέμμα της προς τον Ουρανό, στον Νυμφίο της Εκκλησίας. Εκεί θα αποκτούσε δόξα, την επουράνιο Βασιλεία του Θεού.
    Οι πιέσεις εντείνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και ενώ ακόμη αυτό συνεχιζόταν, κάποια ημέρα, στο πανηγύρι του παλιού χωριού, στις 6 Σεπτεμβρίου 1822, εορτή του <<εν Χώναις θαύματος>> του Αρχαγγέλου και Ταξιάρχου Μιχαήλ, εκεί που οι χωριανοί γλεντούσαν και χόρευαν, εμφανίστηκαν δέκα υπηρέτες του πασά. Το χωριό αναστατώνεται, οι κάτοικοι κρύβονται. Παντού επικρατεί σιωπή. Και η Λυγερή στέκει ως <<Ρόδο το αμάραντο>> στο κέντρο της πλατείας και με υπομονή μεγάλη προσμένει τους Τούρκους. Φτάνουν κοντά, ζητούν να τους ακολουθήσει
και στην αρνητική της απόκριση, την αρπάζουν και τρέχουν για την Ελίντα, εκεί που ο πασάς πρόσμενε την παρθένο ελληνοπούλα. Η Λυγερή προσεύχεται και παρακαλεί τον Νυμφίο της να διατηρήσει αγνό το σώμα και την ψυχή της, όπως μέχρι τότε.
    Σε μια στιγμή, στο δυσκολότερο σημείο του γκρεμού, κατεβαίνοντας για την Ελίντα, όπως την τραβούσαν και αντιστεκόταν, αρπάζει με τα χέρια της μια αγριοβερυκοκιά, με τόση δύναμη, ώστε να μην μπορεί να φύγει από το δέντρο.
    Οι Τούρκοι την απειλούν με θάνατο και βλαστημούν αφηνιασμένα. Η Λυγερή τους απαντά <<Εγώ Χριστιανή γεννήθηκα και Χριστιανή θα πεθάνω, την πίστη δεν αλλάζω. Παρακάτω δεν πρόκειται να πάω, κάντε μου ότι θέλετε>>. Στα αυτιά, την καρδιά και το μυαλό της αντηχούν τα λόγια εκείνα του Χριστού <<και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχή μη δυναμένων αποκτείναι>> (Ματθ. Ι΄, 28), αλλά και <<τι γάρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;>> (Μαρκ. Η΄,
35-37).
    Τη στιγμή εκείνη, ένας μαύρος σκλάβος Λαζός, σωστός λύκος, βγάζει το γιαταγάνι και της κόβει το κεφάλι. Το παίρνει και εξαφανίζεται τρέχοντας για την Ελίντα. Μάταια τον κυνηγούν οι χωριανοί της Λυγερής να του το πάρουν.
    Εν τω μεταξύ, το άγιο σώμα της Λυγερής σπαρταρούσε και το καυτό αίμα έβγαινε από το λαιμό της, σαν φλέβα που πότιζε με μαρτυρία Χριστού και Ελλάδας τον μαρτυρικό εκείνο τόπο. Η μητέρα της παίρνει από το αίμα που τρέχει τρεις φούχτες και κάνει τρεις σταυρούς πάνω στα απόκρημνα βράχια. <<Υμίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού ου μόνον το εις Αυτόν πιστεύειν αλλά και το υπέρ Αυτού πάσχειν>> (Φιλιππησίους Α΄, 29).
    Το κεφάλι της νεομάρτυρος, το πήρε ο πασάς από τον Λαζό και από τη στεναχώρια του τον αποκεφάλισε. Ύψωσε το μαύρο του σημαιάκι στο πλοιάριο και έφυγε για το λιμάνι της Χίου λυπημένος.
    Προσωπικά, μετά από έντονη επιθυμία μου, πολλών ετών, ως μαθητής του Γυμνασίου, να προσκυνήσω τους τρεις αυτούς σταυρούς με το αίμα της Αγίας Λυγερής, αξιώθηκα να μεταβώ στο σημείο του μαρτυρίου, στις 16 Οκτωβρίου 1993 (πριν από 22 χρόνια, σε ηλικία 15 ετών) και να τους προσκυνήσω. Με είχε παροτρύνει ο καθηγητής μου, στα θρησκευτικά, μακαριστός π. Γεώργιος Λιαδής. Με πήγε στον Ανάβατο ο πατέρας μου και από εκεί, με τα πόδια (σχεδόν δυο ώρες δρόμος) στο σημείο με πήγε ο μπάρμπα Σιδεράτος για να κάμω το προσκύνημά μου. Οι βροχές και το νερό
που ρέει επάνω από τις πέτρες, στη νεροδιαβασιά εκείνη, έχουν σβήσει τους δυο πρώτους σταυρούς. Ο τρίτος φαίνεται σαν να έγινε σήμερα. Και έχουν περάσει από τότε σχεδόν 200 χρόνια.
    Η πίστη της, την έσωσε την Λυγερή και της χάρισε την βασιλεία των ουρανών.
    Στο σημείο που θυσιάστηκε υπάρχει μια μάζα λίθων, που δεν γνωρίζει κανείς πως βρέθηκαν εκεί. Μια παράδοση αναφέρει ότι, κάθε βράδυ ρίχνει έναν η Αγία Λυγερή και δημιουργήθηκε ένας σωρός, προς ανάμνησιν του τόπου του μαρτυρίου της.
    Εκεί, υπάρχει και το ημιτελές ναίδριο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης, το οποίο επεχείρησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970 να κατασκευάσει ο τότε διοικητής του σταθμού της χωροφυλακής των Καρυών αλλά τελικά δεν ευδοκίμησε το εγχείρημα. Μακάρι να ολοκληρωθεί και να αποτελέσει προσκυνηματικό σημείο απόδοσης τιμής και ευλάβειας τόσο προς την Αγία Ειρήνη όσο και προς την Αγία Λυγερή. Και να τελείται η Θεία Λειτουργία την ημέρα της εορτής της. Επίσης, να διαφυλαχθεί και προστατευθεί το σημείο των Σταυρών με το αίμα της Αγίας.
Προτιθέμεθα να συνδράμουμε ηθικά και υλικά για κάτι τέτοιο. 
    Το ίδιο έτος (1993) παρήγγειλα την αγιογράφηση της εικόνας της Αγίας Λυγερής στον φίλο αγιογράφο κ. Μάρκο Τσαμπλάκο. Την πήρα και την πήγα για 40 ημέρες στον Ι. Ναό του Αγ. Γεωργίου Φρουρίου και έκτοτε βρίσκεται στο εικονοστάσι της οικίας μου. Η Αγία Λυγερή συμπεριλήφθηκε στους Αγίους της Χίου και στην επίσημη Ιερή Εικόνα τους, η οποία βρίσκεται στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Φρουρίου και την καθαγίασε επίσημα ο μακαριστός Μητροπολίτης Χίου κυρός Διονύσιος την πρώτη Κυριακή του έτους 1997. Επίσης, η Αγία Λυγερή απεικονίζεται και σε
παλαιότερη εικόνα, της δεκαετίας του 1930, με όλους τους Αγίους της Χίου, έργο της Ιεράς Μονής του Αγ. Κωνσταντίνου-Κονταρίου Χίου, όπως και ο Άγιος Εθνο-Ιερομάρτυρας Πλάτων (Φραγκιάδης), Μητροπολίτης Χίου (+1822) και ο Αρχιδιάκονός του Μακάριος (Γαρρής).
Η μνήμη της τιμάται στις 6 Σεπτεμβρίου. Ευχής έργον θα ήταν να συνεορτάζεται, στον Ανάβατο, μαζί με τον Αρχάγγελο και Αρχιστράτηγο Μιχαήλ, την ημέρα μνήμης του <<εν Χώναις Θαύματός του>>.
    Εύχομαι σε όλους να αξιωθείτε να επισκεφθείτε το ιερό εκείνο μέρος, τόπο μαρτυρίου μιας σύγχρονης -συμπολίτισσας  μας- νεομάρτυρος, καθώς επίσης και ο βίος της Αγίας Λυγερής της Χιοπολίτιδος πάντοτε να μας εμπνέει και να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, υπό την έννοια της υποχρέωσης κάθε πραγματικού χριστιανού να δίδει ομολογία πίστεως- ομολογία Χριστού κάτω από οιεσδήποτε κοινωνικές, εθνικές και πολιτικές συνθήκες. Ο λόγος του Θεού, η μαρτυρία υπέρ Θεού, είναι αδύνατον να αποσιωπηθεί. <<Ο λόγος του Θεού ου δέδεται>> (Τιμοθ.
Β΄, 9).-   

                    Χίος, Οκτώβριος 2015
Γεώργιος Φωτ. Παπαδόπουλος
Κήρυκας θείου λόγου
Αντιδήμαρχος (Παιδείας- Πρόνοιας) Δ. Χίου

Χιακά πένθη
(+) Αρχιμανδρίτης π. Γεώργιος  Κ.  Λιαδής – Ο εξαίρετος λειτουργός, λαμπρός  θεολόγος  και  δίκαιος  πνευματικός  πατέρας
Του Γεωργίου  Φωτ.  Παπαδόπουλου- Αντιδημάρχου Χίου- Κήρυκα θείου λόγου

    Τον -μακαριστό ήδη- π. Γεώργιο Λιαδή γνώρισα πριν από 25 χρόνια, όταν μαθητής ων της Α΄ τάξης  του Γυμνασίου φοίτησα στο 1ο Γυμνάσιο.
    Μέχρι τότε οι σχέσεις μου με τον χώρο της Εκκλησίας ήσαν ελάχιστες έως μηδενικές. Στο πρόσωπο του αγαθού αυτού Λευίτη βρήκα την απάντηση σε πολλά ερωτήματα της ζωής και μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου, ως πρώιμος έφηβος με αρκετές αναζητήσεις και ανήσυχο πνεύμα. Θυμάμαι ότι ο παπά- Γιώργης ήθελε τους μαθητές του άριστους γνώστες των μαθημάτων και δύσκολα έβαζε υψηλούς βαθμούς. Κι όμως, προσωπικά, τα θρησκευτικά –εξαιτίας του παπά Γιώργη – με έθελξαν τόσο που, κατόρθωσα από τότε να εντρυφήσω με μεγάλη επιμέλεια και να παίρνω 19
και 20 σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου, του Λυκείου αλλά ακόμη και στην Δ΄ τάξη του Εκκλησιαστικού (μεταλυκειακό τμήμα), έχοντας αλλάξει αρκετούς θεολόγους.
    Μπορεί δε να φοίτησα κοντά σε πολλούς θεολόγους, στη δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση όμως, το στίγμα του παπά Γιώργη, τα τρία χρόνια του Γυμνασίου που τον είχα καθηγητή, ήσαν καταλυτικά για την μετέπειτα πορεία μου. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι, το 60 % όσων γνωρίζω από ζητήματα πίστεως τα έμαθα από τον παπά Γιώργη. Το 20 % από προσωπική μελέτη, ενώ το υπόλοιπο 20 % από τις επαφές μου με τους αειμνήστους π. Αυγουστίνο Καντιώτη (Μητροπολίτη Φλωρίνης) και Νικόλαο Σωτηρόπουλο από τα πλούσια κείμενα και τις ομιλίες τους. 
    Στο πρόσωπό του διέκρινα τον σεβάσμιο Κληρικό, τον Κληρικό που έλαβε την ιεροσύνη από αγάπη για την Εκκλησία, τον επιστήμονα που θεολογούσε και παράλληλα ιερουργούσε τον Λόγο της αληθείας, τον διαπρύσιο κήρυκα, τον εκπαιδευτικό που αγκάλιαζε τα παιδιά σαν στοργικός πατέρας, τον πνευματικό που έδιδε λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα με τρόπο ρηξικέλευθο και παιδαγωγικό, δίχως να απομακρύνει εκείνον που αποζητά  τη βοήθειά του, τον δόκιμο συγγραφέα.
    Θυμάμαι όταν πριν από 20 χρόνια ΄΄έφυγε΄΄ από τα γήινα προς τα ουράνια, από τα φθαρτά προς τα άφθαρτα, από τα πρόσκαιρα στα παντοτινά, η πρεσβυτέρα του, Ευτυχία. Τότε, παιδί εγώ, αντιλήφθηκα για πρώτη φορά πρακτικά πως οφείλει ο πιστός χριστιανός να αντιμετωπίζει το γεγονός του θανάτου στη ζωή του. Τότε έμαθα πραγματικά τι θα πει πίστη στην Ορθοδοξία, στην ορθοπραξία, στην όντως Εκκλησία, προετοιμασία και προσμονή στην μέλλουσα –αιώνια ζωή, προσδοκία ανάστασης νεκρών.
    Κατέλιπε μια λαμπρή οικογένεια, με τρία εξαίρετα παιδιά. Κατέλιπε, όμως, πολύ περισσότερα, εκατοντάδες -σίγουρα χιλιάδες- πνευματικά παιδιά. Εκείνα που τον γνώρισαν, σεβάστηκαν, γαλουχήθηκαν και έμαθαν από τα λόγια και τις πράξεις του τι θα πει Εκκλησία. Σπάνια βρίσκεις σήμερα, πλέον, τέτοιους Κληρικούς, εκπαιδευτικούς, τέτοιους ανθρώπους. Η κρίση την οποία βιώνει ο λαός μας δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πρωτίστως ηθική, πνευματική. Και ως τέτοια συνεπάγεται και την πενία στην τσέπη των πολιτών.
    Ο παπά Γιώργης δίδαξε ήθος, ευπρέπεια, ανθρωπιά, ταπεινότητα, αντίσταση στη φθορά και την αμαρτία, τον πραγματικά ιεροπρεπή και συνάμα καταλυτικό λόγο του Θεού επί μισό περίπου αιώνα.
    Η ενορία του Αγίου Γεωργίου Φρουρίου είχε το θείο προνόμιο να τον έχει Εφημέριο της επί 42 χρόνια. Μόνο τις ομιλίες του να άκουγε κανείς επί τόσα έτη μπορούσε να γίνει ένας μάρτυρας της θεολογικής αλήθειας της Εκκλησίας μας.
    Γνωρίζω και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι πορεύεται την αιωνιότητα για να συναντήσει τον Κύριο της δόξης και να συνεχίσει το λειτουργικό του έργο στο υπερουράνιο Του θυσιαστήριο. Αυτό με δίδαξε η Εκκλησία μας, δι΄ εκείνου, κι αυτό είναι η αλήθεια όσο κι αν κάποιοι άλλοι -΄΄συγχρονοι΄΄- το αμφισβητούν.
    Καλό ταξίδι παπά Γιώργη. Αιωνία η μνήμη σου. Να έχουμε την ευχή σου. Εύχου και υπέρ ημών των ταπεινών μαθητών σου.-

Νικόλαος Ιωαν. Σωτηρόπουλος, Θεολόγος-Φιλόλογος- Συγγραφέας
ΕΚΟΙΜΗΘΗ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ – ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑΣ
Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου

Στο χώρο της Εκκλησίας, όπως –εξάλλου– και σε όλους τους χώρους της κοινωνίας μας, υπάρχουν καλοί και κακοί. Έτσι και στην Εκκλησία, που είναι θεανθρώπινος οργανισμός (με κεφαλή Της τον Χριστό και μέλη Της τους πιστούς ανθρώπους –και όσον αφορά το δόγμα και τα διδάγματά της παραμένει αναλλοίωτη, αλλά όσον αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα που την απαρτίζει φθείρεται και αμαρτάνει αυτός μόνον), υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι, Κληρικοί και λαϊκοί. Και οι μεν καλοί αγωνίζονται να γίνουν Άγιοι (κατά τον λόγο του Κυρίου <<Άγιοι  γίνεσθε ότι Άγιος ειμί>>, αλλά και <<μιμηταί μου γίνεσθε>>), οι δε κακοί οφείλουν να γίνονται καλοί, ειδάλλως εάν και εφόσον δεν μετανοούν και αναγνωρίζουν την πλάνη τους οφείλουν να ελέγχονται από τον χώρο της Εκκλησίας (κατά τον λόγο του Αποστόλου Παύλου <<μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε>>).
Στους κακούς αυτούς ανθρώπους, πολλοί των οποίων και Επίσκοποι της Εκκλησίας μας, άσκησε κριτική ένας καλός Ιεραπόστολος, θεολόγος, φιλόλογος και συγγραφέας, ένας αλτρουιστής και ανιδιοτελής εργάτης και σκαπανέας της Εκκλησίας μας, ο -προσφάτως αποδημήσας εις Κύριον- Νικόλαος Ιωαν. Σωτηρόπουλος. Πρόκειται για το εκλεκτότερο και πιστότερο πνευματικό τέκνο του μακαριστού, Αγίου Ιεράρχη, Μητροπολίτη Φλωρίνης κυρού Αυγουστίνου (Καντιώτη) και μέλους της Αδελφότητος Θεολόγων (που ίδρυσε ο π. Αυγουστίνος) <<Ο Σταυρός>>. Εξέδιδε το  μηνιαίο, ομώνυμο της Αδελφότητος, περιοδικ ό <<Ο Σταυρός>>, μέσα από το οποίο οι αναγνώστες του πληροφορούνταν με κάθε λεπτομέρεια την Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) την οποία ανέλυε και επεξηγούσε ενώ, παράλληλα, συνέδεε μαζί Της γεγονότα και στοιχεία της σύγχρονης εποχής και ερμήνευε τα συμβάντα υπό το πρίσμα της Εκκλησίας και του θείου λόγου. Συνέγραψε δεκάδες θεολογικά βιβλία ανεκτίμητης πνευματικής αξίας. Μετέδωσε γνώσεις που σε καμία περίπτωση δεν μπορούσαν να συγκεντρώσουν πλείστοι όσοι πανεπιστημιακοί του
είδους. Πραγματοποίησε χιλιάδες ομιλίες σε Ι. Ναούς και αίθουσες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, εκατοντάδες δε εξ αυτών έχουν ηχογραφηθεί και κυκλοφορήσει σε χιλιάδες αντίτυπα και, αποστελλόμενα, έχουν διαφωτίσει εκατομμύρια ψυχές χριστιανών, άλλους δε έχουν οδηγήσει από την απόγνωση ή την άγνοια στον εύδιο λιμένα της Ορθοδοξίας.
Ο καλός αυτός θεολόγος υπέστη τα πάνδεινα επειδή κήρυττε την αλήθεια του Ευαγγελίου, τον αληθινό και γνήσιο λόγο του Θεού. Γενόμενος φόβος και τρόμος των αιρέσεων, ιδιαιτέρως δε της μεγαλύτερης αίρεσης που ανθεί στις ημέρες μας και ονομάζεται <<Οικουμενισμός>> και συνιστά, όχι απλά αίρεση αλλά, παναίρεση. Ομοίως διώκετο και κακολογείτο από ανθέλληνες και αντιχρίστους.
Αυτόν τον λαμπρό θεολόγο, που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην Εκκλησία, δίχως ποτέ να ωφεληθεί υλικά από την ενασχόλησή του αυτή, επλήγωσαν και εγκάθετοι Ιεράρχες, <<Κύριος οίδεν ποίοις κρίμασιν>> για τους ιδίους τώρα, πέραν κάποιων αθέων και κουλτουριαραίων λαϊκών και εδώ βρήκε πλήρη εφαρμογή ο λόγος του Κυρίου:
Α. «μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.» (Λουκ. ΣΤ΄, 22).
Β. «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ΙΣΤ΄, 33)
Γ. «...εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν καὶ ὑμᾶς διώξουσιν...»  (Ἰωάν.ΙΕ΄, 20) καὶ
Δ. «καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται.» (Ματθ. Ι΄, 22).
Προσωπικά, ήμουν κοινωνός των θείων ρημάτων, που απέπνεαν και παρουσίαζαν με εύληπτο και κατανοητό τρόπο στον αναγνώστη τους τα βιβλία, του Νικολάου Σωτηρόπουλου και επικοινωνούσα τηλεφωνικά με τον ακάματο θεολόγο και αδάμαντα της Ορθοδοξίας αυτόν. Προ τετραετίας εξέδωκα κι ένα μικρό φυλλάδιο, σε δεκάδες αντίτυπα, όπου παρουσίαζα εν συντομία τη ζωή και τη δράση του αγίου αυτού ανθρώπου. Ήθελα να τον φέρω και στη Χίο, μέσα στο 2015, αλλά δεν πρόφθασα. Στο κέλευσμα του Κυρίου ουδείς μπορεί να αντισταθεί !
Εξεδήμησε προς Κύριον, σε ηλικία 80 ετών και παρίσταται σήμερα ενώπιον του Δικαιοκρίτη Κυρίου, μαζί με τον Γέροντά του, π. Αυγουστίνο, ο οποίος (θείο σημάδι τούτο, όντως) εκοιμήθη την ίδια ακριβώς ημέρα (28/08) πριν από τέσσερα χρόνια. Ημέρα κατά την οποία στους Αγίους Τόπους και το Άγιον Όρος τιμάται η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Μαζί με την Μητέρα του Θεού, ο Άγιος Γέρων π. Αυγουστίνος και ο ζηλωτής θεολόγος και κήρυκας της Αληθείας, αδελφός Νικόλαος Σωτηρόπουλος, συμπορεύονται στη Βασιλεία των Ουρανών.
    Αντί άλλου αφιερώματος, στη μνήμη του εξαίρετου αυτού αγωνιστή και μαχητή, παραθέτω τούτα τα δυο λόγια μου, αλλά και τα κατωτέρω (περιληπτικά) που ανέφερε, για την προσωπικότητα του εκλιπόντος, ο φίλτατος -πρωτοπόρος στον αγώνα για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία- Πρόεδρος του Ιδρύματος Προασπίσεως Ηθικών και Πνευματικών Αξιών, κ. Ιωάννης Αναγνωστόπουλος (ο οποίος εκδίδει και διανέμει δωρεάν –σε 50.000 αντίτυπα ανά την Ελλάδα και το εξωτερικό– το περίφημο πνευματικό και ψυχωφελές, εθνικοθρησκευτικό, περιοδικό <<Φωτεινή Γραμμή>>):
<<… Ὡς γνωστό, ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος, γιὰ τοὺς ἀνιδιοτελεῖς πολυτιμότατους ἀγῶνες του ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Πατρίδος, ἀφορίσθη ἀπὸ φίλους τοῦ περιβόητου Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας κ. Στυλιανοῦ, τὴν ἀποκαλουμένη μείζονα καὶ ὑπερτελῆ Σύνοδο, πρᾶγμα ἄκρως ἀντιορθόδοξο καὶ σατανικό. Χωρὶς κἂν νὰ τὸν γνωρίζουν καὶ νὰ δύνανται νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν σὲ φωτογραφία μεταξὺ μερικῶν ἀνθρώπων, χωρὶς κἂν κλητήριο θέσπισμα, χωρὶς ἀπολογία, τὸν ἀφόρησαν ἀδίκως καὶ παρανόμως, διότι ὁ ἀείμνηστος
Σωτηρόπουλος ἦταν μέλος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ οἰκεῖος Μητροπολίτης καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχουν τὸν λόγον. Δὲν τοῦ ἐκοινοποίησαν τὴν καταδίκη του, ἀλλὰ ἐπληροφορήθη ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. ὅτι ἀφορίσθηκε ...
Αὐτά, ποὺ ἔγραψε ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Αὐστραλίας εἶναι ἐλάχιστα ἀπ᾿ ὅτι ἔπρεπε νὰ γράψῃ...
Μέχρι καὶ σήμερα δὲν θέλησαν 20 Ἱερὲς Σύνοδοι τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας νὰ τὸν δικαιώσουν, παρ᾿ ὅλον ὅτι οἱ περισσότεροι Συνοδικοὶ δὲν ἐπίστευσαν στὸν ἄδικο καὶ παράνομο αὐτὸ ἀφορισμό, τὸν μεταλάμβαναν καὶ τοῦ ἀνέθεταν νὰ ὁμιλῇ στὶς Ἐνορίες τῶν Μητροπόλεών τους.
……….
Εὐχόμεθα καὶ προσευχόμεθα ὁ ἀδελφὸς Νικόλαος, εὑρισκόμενος στὴν Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, νὰ εὔχεται καὶ νὰ προσεύχεται ὁ Θεὸς νὰ συγχωρέσῃ ὅλους αὐτούς, ποὺ διέπραξαν αὐτὸ τὸ εἰδεχθέστατο ἀνοσιούργημα.
Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδόξου Θεολόγου καὶ ἀκαταμάχητου ἀγωνιστοῦ Νικολάου Σωτηροπούλου>>.-

Χιακά Πένθη

<<Αι ψυχαί αυτών εν αγαθοίς αυλισθήσονται>> (Ψαλμ. Δαυίδ)
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΕΙΛΑΣ (Συντ/χος Διδάσκαλος)- ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΝΕΡΑΚΗΣ (Συντ/χος Σιδηρουργός)
Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου – Κήρυκα του θείου λόγου- εκλέγμ. Δημοτικού συμβούλου Χίου

    Τις τελευταίες ημέρες, στη Χίο, μετέστησαν από τα γήινα προς τα ουράνια, προκειμένου να συναντήσουν τον Πλάστη και Δημιουργό τους, Κύριο της δόξης, δύο μορφές της τοπικής κοινωνίας, γνωστές η καθεμιά για τη δική της προσφορά. Δυο μορφές γνώριμες και λίαν αγαπητές και σ΄εμάς.
    Πρόκειται για τους μακαριστούς, ήδη, Γεώργιο Χειλά (συντ/χο διδάσκαλο-93 ετών) και Θεοδόσιο Νεράκη (συντ/χο σιδηρουργό- 73 ετών).
    Ο <<δάσκαλος>>, όπως τον αποκαλούσαμε πάντοτε, Γεώργιος Χειλάς, διέπρεψε στον τομέα της παιδείας, της μόρφωσης εν γένει και του πολιτισμού. Ήταν δάσκαλός μου, ως δ/ντης του 1ου Δημοτικού σχολείου Χίου, τα 2-3 τελευταία χρόνια πριν συνταξιοδοτηθεί. Θυμόμαστε, οι μαθητές του, τον σεβασμό που ενέπνεε σε μικρούς και μεγάλους. Βοήθησε αρκετές οικογένειες σε προσωπικά θέματα και δίδαξε ήθος και ευπρέπεια, δίδαξε την αγάπη για τον άνθρωπο, δίδαξε και ιστορία σε πολλούς και διάφορους.
    Δεν θα ξεχάσω τον αγώνα που έκανε για την ίδρυση του νέου (τότε) κτιριακού συγκροτήματος του 1ου Δημοτικού Σχολείου (στον Αγ. Ιωάννη Θεολόγο) και τη λύση που πρότεινε για την τοποθέτηση του ανδριάντα του μεγάλου ευεργέτη του σχολείου (και της Χίου ευρύτερα) Ιωάννου Πατέρα.
    Δεν θα ξεχάσω το πολυσχιδές έργο του για το αγαπημένο του χωριό, το Πιτυός, του οποίου την ιστορία μελέτησε διεξοδικά και κατέγραψε λεπτομερώς, εκδίδοντάς την, σε εποχές όπου ακόμη οι εκδόσεις αυτές φάνταζαν άθλοι.
    Δεν θα ξεχάσω την προσφορά και συμβολή του σε αλτρουιστικές προσπάθειες, όπως αυτές της Επιτροπής αναστήλωσης και προβολής της Ιεράς Μονής Μουνδών- Διευχών αλλά και της Φιλοδασικής Ένωσης Χίου, μέλος των οποίων υπήρξε για δεκαετίες, με πλούσιο έργο.
    Ο <<μαστρό- Θοδόσης>> Νεράκης, όπως τον αποκαλούσαμε, ήταν μέσα στην καρδιά μου, από όταν ακόμη ήμουν μικρό παιδί. Με αγαπούσε σαν παιδί του, με συμβούλευε, με εκτιμούσε και τον εκτιμούσα απεριόριστα. Από μικρός πήγαινα μαζί του όταν επισκευάζαμε τον οικογενειακό μας Ναό, την Αγ. Μαρίνα (στο Πυργί). Μου είχε φτιάξει πολλές κατασκευές. Και ήταν δίπλα μου σε όλα τα στάδια της ζωής μου.
Πάντοτε τον καμάρωνα και τον αγαπούσα γιατί αγαπούσε την Εκκλησία συνειδητά και φρόντιζε να είναι σε κάθε περίσταση αξιοπρεπής και δίκαιος.
Εάν μου ζητούσε κάποιος να του δείξω έναν πραγματικό χριστιανό, που είμαι βέβαιος ότι κληρονόμησε τον Παράδεισο και βρίσκεται κοντά στον Θεό, δίχως κανένα ενδοιασμό θα του έδειχνα τον <<μαστρό>> Θεοδόση. Χριστιανός και οικογενειάρχης όσο λίγοι στις ημέρες μας. Από το στόμα του ποτέ δεν είχες ακούσει άσχημη κουβέντα και για κανέναν. Με κόπο πολύ και δουλειά ανέστησε την οικογένειά του και έδωσε ανθρώπους χρήσιμους και σωστούς στην κοινωνία.
Τα τελευταία χρόνια προβλήματα υγείας τον είχαν καθηλώσει. Κι όμως, γογγυσμός από το στόμα του δεν ακούστηκε ποτέ. Αντιμετώπισε με πρωτοφανή καρτερία την ασθένειά του, όπως διαβάζουμε στο Συναξάρι και το Γεροντικό, σαν τους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Μόλις πριν από 15 ημέρες τον είχα επισκεφθεί.   
Ας είναι η μνήμη αμφοτέρων αιωνία. Και το παράδειγμά τους, παράδειγμα φωτεινό, ζωής και σωτηρίας, για εμάς τους ζώντες άρτι στην επίγειο Ιερουσαλήμ.-

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Φ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

  Πνευματικά και εκκλησιαστικά ζητήματα
                ΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΕΛΕΣΗΣ ΝΕΚΡΩΣΙΜΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ
                          Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου- Κήρυκα θείου λόγου

    Επειδή εδώ και καιρό υπάρχει μια έντονη επιθυμία αρκετού κόσμου να πληροφορηθεί τα της πίστεώς μας, περί των αυτοχείρων- αυτοκτονούντων, και τη στάση που η Αγία μας, Ορθόδοξη, Εκκλησία τηρεί έναντι τούτων, θεώρησα υποχρέωσή μου, να παρουσιάσω -με δυο λόγια- όσα πρεσβεύει, στηριζόμενος στον λόγο της Αγίας Γραφής, όπως τούτος έχει ήδη επισημανθεί από κείμενα Πατέρων αλλά και χριστιανικών εντύπων της εποχής.
    Προκειμένου να μην κεντρίσουμε το ενδιαφέρον σε συγκεκριμένα πρόσωπα, ή γεγονότα τοπικού ενδιαφέροντος, θα εξετάσουμε το όλο ζήτημα, έχοντας υπόψη μας το περιστατικό της αυτοκτονίας 15χρονου μαθητή, πριν από 10 περίπου χρόνια, σε πόλη της Ελληνικής επικράτειας, με τη δικαιολογία ότι, ο καθηγητής του τον απέβαλε από το σχολείο, θέτοντας, με τον τρόπο αυτό, ο ίδιος (ο μαθητής) τέρμα στην πρόσκαιρη ζωή του. Ακολούθησε, τότε, έντονη αντιπαράθεση μικρής μερίδας πολιτών με τον Εφημέριο της ενορίας του μαθητή ο οποίος αρνήθηκε να  τελέσει την Εξόδιο (νεκρώσιμη) Ακολουθία.
    Έτσι, με αφορμή την αυτοκτονία ενός 15χρονου μαθητή –λόγω άδικης αποβολής από το σχολείο του– και την άρνηση του Ιερέα της ενορίας του να τελέσει την Ακολουθία της κηδείας, γράφτηκαν πολλά και διάφορα από πολλούς. Το ίδιο συμβαίνει όποτε έχουμε αυτοχειρία (αυτοκτονία) και άρνηση των εκκλησιαστικών Αρχών να τελέσουν τη νεκρώσιμη Ακολουθία. Πρέπει να τελέσει την Ακολουθία της κηδείας ο Ιερέας ή όχι ? Με βάση τον λόγο της Αγίας Γραφής δεν πρέπει. Και ιδού το γιατί:
    1. Καταρχήν είναι επιταγή των ιερών Κανόνων της Εκκλησίας η μη μνημόνευση του αυτόχειρα. Ο ΙΔ΄ Κανόνας του Τιμοθέου Αλεξανδρείας απαγορεύει την εκκλησιαστική μνημόνευση του αυτόχειρα, εκτός βεβαίως εάν είναι ψυχοπαθής. Τον ιερό αυτό Κανόνα επικύρωσε και του έδωσε οικουμενικό κύρος ο Β΄ Κανόνας της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Μάλιστα ο Κανόνας μνημονεύει, ότι στην απαγόρευση εμπίπτουν και οι αυτόχειρες που αυτοκτονούν από <<επήρειαν>> ανθρώπων ή <<άλλως πως από ολογωρίας>> (Πηδάλιον, εκδ. <<Αστέρος>>, Αθήνα 1976, σελ. 673). Δηλαδή, ακόμη και όταν η αυτοκτονία γίνεται από σκληρή και απάνθρωπη μεταχείριση του αυτόχειρα, και πάλι δεν συγχωρείται να μνημονευθεί. Συνεπώς, γιατί κατηγορούμε τους Κληρικούς όταν αυτοί εφαρμόζουν τους Κανόνες της Εκκλησίας ? Μπορούμε να κατηγορήσουμε έναν αστυνομικό ή δικαστικό ή εν γένει δημόσιο υπάλληλο διότι εφαρμόζει τους νόμους της πολιτείας ? Μα, αυτό ακριβώς, δεν τους ζητάμε όλοι ? Και όταν οι νόμοι δεν εφαρμόζονται δεν επικρίνουμε την παρανομία ?
    2. Λένε μερικοί: <<Και που ξέρουμε εάν ένα δευτερόλεπτο πριν ξεψυχήσει  μετανόησε ?>>. Εάν μετανόησε, ο παντογνώστης και εύσπλαχνος και ελεήμων Κύριος δύναται να του παράσχει τη σωτηρία. Δεν δεσμεύεται ο Θεός εάν η Εκκλησία Του, κρίνουσα κατά άνθρωπον και μη έχουσα άλλη πληροφορία, αρνηθεί να μνημονεύσει τον νεκρό.
    3. Γιατί να αυτοκτονήσει, ένας νεαρός 15 ετών, από μια ασήμαντη αιτία, από μια άδικη αποβολή από το σχολείο ? Η ζωή είναι γεμάτη πιέσεις, διώξεις, βία, συκοφαντίες, κατατρεγμούς, προπηλακισμούς, χλευασμούς, ειρωνείες. Δεν δικαιολογούμε, βέβαια, τις καταστάσεις αυτές, ούτε συμφωνούμε η κοινωνία μας να είναι απάνθρωπη, να είναι <<έρημος και χέρσος από ευγενή και φιλάνθρωπα αισθήματα>>, όπως θα έλεγε και ο Παπαδιαμάντης, δηλαδή μια κοινωνία <<έρημος και καταπεσούσα>>. Απεναντίας, πρέπει κανείς να εμμένει στον αγώνα για την ανατροπή της  κατάντιας αυτής στην κοινωνία μας. Αλλά σε έναν κόσμο που έφθασε να λατρεύει τον διάβολο και τα πάθη του, είναι αναπόφευκτο να έλθουμε αντιμέτωποι με τη σκληρότητα, και επιβάλλεται –με τη βοήθεια του Θεού, την προσωπική άσκηση και την κατάλληλη αγωγή– να χαλυβδώσουμε τον χαρακτήρα μας, ώστε να αντέχει σε όλες αυτές τις δοκιμασίες. Συνεπώς, η αυτοκτονία του νεαρού, αντί να προκαλέσει την επίθεση εναντίον του Ιερέα που αρνήθηκε να τον κηδεύσει (ή -εξ αντιδιαστολής- το να επαινούμε μια εκκλησιαστική Αρχή, που επέτρεψε την  κηδεία κάποιου αυτόχειρα, ενώ δεν θα έπρεπε), θα έπρεπε μάλλον να οδηγήσει σε εργώδη αναζήτηση των αιτίων που η σημερινή οικογένεια, το σχολείο και η όλη κοινωνική αγωγή δημιουργεί λαπάδες, πλαδαρούς, μαλθακούς, κυριολεκτικά ετοιμόρροπους και αναμένοντες την πρώτη ελαφρά ώθηση για να πέσουν, νέους. Παλαιότερα οι καθηγητές ήταν αυστηροί, άτεγκτοι, είρωνες, προσβλητικοί στο έπακρο, αυθάδεις και ενίοτε απάνθρωποι και -δόξα τω Θεώ- δεν είχαμε αυτοκτονίες. Σήμερα, το σύστημα εκτρέφει <<μπούληδες>>. Και αντί να ανησυχούμε γι΄ αυτό, τα βάζουμε με τους Ιερείς. Θέλουμε να τηρούν οι Ιερείς τους Ιερούς Κανόνες για τον εαυτό τους (και εάν δεν το κάνουν, πέφτουμε σαν τα όρνια να τους φάμε), αλλά δεν θέλουμε να τους τηρούν όσον αφορά εμάς !!! Όπως τα βάζουμε και με τους τροχονόμους, όταν παραβαίνουμε τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας.
    4. Λέχθηκε, ότι η Ακολουθία της κηδείας δεν είναι μυστήριο, αλλά μια απλή προσευχή για καλή αποδοχή και ανάπαυση μετά των Αγίων, του αποβιώσαντος. Και συνεπώς δεν είναι σοβαρή παράβαση το να τελεσθεί και σε έναν αυτόχειρα. Και όμως η κηδεία είναι Μυστήριο και κανονικά τελείται μετά της Θείας Λειτουργίας. Και αυτό διασώζεται και σήμερα ακόμη στις κηδείες κληρικών και μοναχών, οι οποίες γίνονται μετά Θείας Λειτουργίας. Το ίδιο συνέβαινε και με τον Γάμο, αλλά και με το Βάπτισμα και Χρίσμα. Τελούνταν μαζί με τη Θεία Λειτουργία, μέσα στη Θεία Λειτουργία. Δυστυχώς, όμως, η φοβερή εκκοσμίκευση και η απομάκρυνση των χριστιανών από την Εκκλησία κατάντησαν τον Γάμο, το Βάπτισμα και την κηδεία απλές κοινωνικές κοσμικές τελετές, με ένα ελαφρό επίχρισμα χριστιανικής προσευχής. Βεβαίως, τα Μυστήρια παραμένουν Μυστήρια (και ο αριθμός τους ως προς το ότι είναι 7 είναι συμβολικός – ασφαλώς και είναι περισσότερα, πλείστα όσα τελούμενα συνιστούν Μυστήριο, όμως τα βασικά είναι 7), αλλά ο κόσμος δεν ωφελείται καθόλου από την παρουσία του σε αυτά ή όχι, εφόσον  ευρίσκεται μεν εκεί σωματικώς, όμως ψυχικά και πνευματικά βρίσκεται πολύ μακριά από τα τελούμενα και δεν συμμετέχει ενσυνείδητα. Κάποτε πρέπει τα Μυστήρια αυτά να ξαναμπούν ουσιαστικά στη ζωή των χριστιανών, οι οποίοι οφείλουν να συμμετέχουν σ΄ αυτά με πλήρη συναίσθηση των τελουμένων. Επίσης, μετά την κηδεία ακολουθούν, ως γνωστόν, τα μνημόσυνα, που συνδέονται με τη Θεία Λειτουργία. Εάν κηδευτεί κάποιος που αυτοκτόνησε, έπεται ότι θα γίνει και μνημόσυνο, δηλαδή Θεία Λειτουργία υπέρ αυτού, πράγμα που απαγορεύει ο ΙΔ΄ Κανόνας του Τιμοθεόυ Αλεξανδρείας.
    5. Συνεχώς αυξάνονται οι φωνές εκείνων που εξανίστανται και εξοργίζονται διότι η Εκκλησία προσπαθεί να οδηγήσει τους νέους και τα σχολεία σε εκκλησιασμό, εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, Ορθόδοξη κατήχηση. Φωνάζουν διαρκώς οι δαίμονες επιδιώκοντας την κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών, τη μεταβολή του σε μάθημα θρησκειολογικό, ιστορικό, χωρίς κατηχητικό χαρακτήρα. Συνεχώς προτείνουν τη διάρρηξη των σχέσεων Εκκλησίας και κράτους (πολιτείας), κ.τ.λ.  Ποιος, όμως, αντιδρά σε αυτές τις φασιστικές μεθοδεύσεις, που αφήνουν τη
νεολαία μας ακαθοδήγητη και ανερμάτιστη, πλαδαρή και νωχελική, ετοιμόρροπη και ευάλωτη ? Λείπει, λοιπόν, πλέον η σωστή, ρωμαλέα, ασκητική και νηπτική, εκκλησιαστική αγωγή. Οδηγούμε τους νέους μας σε μόνιμη ακηδία, σε ψυχική αποχαύνωση, σε επικίνδυνη χαλάρωση και έλλειψη κάθε ηθικής αντίστασης. Δηλαδή στην πνευματική νέκρωση. Μετά ας μην διαμαρτυρόμαστε όταν οι νέοι, μη έχοντας κάπου αλλού να στηριχτούν και να αντισταθούν στα όσα συμβαίνουν στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία –και όχι μόνον– καταλήγουν στα φασιστικά τάγματα των  χρυσαυγιτών και στις κτηνώδεις και εξτρεμιστικές αντιδράσεις, που θυμίζουν το φανατικό Ισλάμ. Συμβαίνει διότι έβγαλαν από τη ζωή τους τον Χριστό, που είναι η ειρήνη και έλυσε τον φραγμό, το μεσότοιχο, της έχθρας που μας κατέτρεχε επί μακρόν -από καταβολής κόσμου- μέχρι την ενανθρώπισή Του. <<Ο Χριστός εστίν η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα έν και το μεσότοιχον του φραγμού λύσας, την έχθραν, εν τη σαρκί αυτού τον νόμον των εντολών εν δόγμασι καταργήσας>>(Εφεσ. Β΄, 14-15). Και μετά απορούμε γιατί η Εκκλησία, με την άρνηση ταφής των -προ πολλού- πνευματικά νεκρών, μας υπενθυμίζει την ευθύνη και την ενοχή μας για το κατάντημά τους.
           Τούτη είναι, τελικά, η αιτία των αντιδράσεων αυτών. Και γι΄αυτό ζητούν όλοι εκείνοι τις Κηδείες. Να καθησυχάσουμε τη συνείδησή μας και να αποσείσουμε την ενοχή για την ευθύνη που μας αναλογεί, μέσα στις ψαλμωδίες της εκκλησιαστικής κηδείας. Νομίζοντας έτσι ότι ο νεκρός αναπαύεται, ένας νεκρός σωματικά που, όμως, προ πολλού νέκρωσε το πνεύμα και την ψυχή του, ενδεχομένως εξαιτίας των δικών μας παραλείψεων ή λαθών. Στο σημείο αυτό ταιριάζει απόλυτα η φράση του Κυρίου, προς εκείνο τον νέο, που ζήτησε από τον Κύριο να του  επιτρέψει να πάει να θάψει τον νεκρό πατέρα του και στη συνέχεια να επιστρέψει για να Τον ακολουθήσει, ότι <<άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς>>(Ματθ. Η΄, 22). <<Άσε τους πνευματικά νεκρούς να θάψουν αυτούς που έχουν πεθάνει>>.
        6. Σε όλα τούτα να προσθέσουμε ότι, μοναδική εξαίρεση για να κηδευτεί κάποιος αυτόχειρας κατά το εκκλησιαστικό Τυπικό υπάρχει μόνον εάν ήταν ψυχοπαθής ή φρενοβλαβής. Εάν, λοιπόν, η Εκκλησία επιτρέπει σε κάποιους αυτόχειρες την κηδεία, τούτο συμβαίνει έχοντας εχέγγυα ότι ο θανών ανήκε, έστω περιστασιακά, σε μια από τις δύο τούτες καταστάσεις. Και το να δηλώνει κάποιος τρίτος (συγγενής ή και ΜΜΕ) ότι συνειδητά προέβη στο απονενοημένο βήμα, αποτελεί όνειδος για τη μνήμη του, αλλά και υποδηλώνει ότι εξαπατήθηκε η Αρχή, που  επέτρεψε την τέλεση της κηδείας, εφόσον ο συνειδητά πράττων την αυτοχειρία επ΄ ουδενί δικαιολογείται να τύχει κηδείας στην Εκκλησία. Διαφορετικά, ποιος θα ήταν ο παιδευτικός (εκπαιδευτικός) αλλά και σωτηριολογικός σκοπός της Εκκλησίας, εάν και εφόσον δεν κανόνιζε (λάμβανε μέτρα, κατά τους ιερούς Κανόνες) όλους εκείνους που βλασφημούν τον Θεό και δε σέβονται τη ζωή, αφαιρώντας ανθρώπινες ζωές από την επίγειο βιοτή που, εξάλλου, δεν έφεραν εκείνοι στο φώς της υπάρξεως ? Μακροθυμία και ανοχή δείχνει η Εκκλησία για τη σωτηρία  της ψυχής. Όλα έχουν σκοπό τη σωτηρία μέσω της μετάνοιας. Αλλά σε αυτόν που, πλέον, δεν μπορεί να μετανοήσει διότι <<εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια>>(Ι. Χρυσόστομος) -δηλαδή <<μετά θάνατον δεν μπορείς πια να μετανοήσεις>> αλλά και <<Ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας>>(Ρωμ. ΣΤ΄, 7), δηλαδή <<ο πεθαμένος δεν μπορεί πια να αμαρτήσει>>, αυτό σημαίνει η φράση αυτή – όχι εκείνο που εσφαλμένα ισχυρίζονται οι ανίδεοι περί την Αγία Γραφή και επικαλούνται ότι <<ο νεκρός συγχωρείται>>. Διαφορετικά όλοι θα συγχωρούνταν και όλοι θα σώζονταν (τότε  γιατί κάποιος να είναι δίκαιος στη ζωή του αφού θα συγχωρεθεί)- τι είδους μακροθυμία μπορείς να δείξεις ? <<Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος>>(Εβρ. Ι΄, 31). Είναι φοβερό να πέσεις στα χέρια του Θεού, που είναι-όντως- ολοζώντανος !-



Πηγές- Βοηθήματα- Κείμενα:
1.    Αγία Γραφή
2.    Ιερό Πηδάλιο, εκδ. <<Αστέρος>>, Αθήνα 1976
3.    Περιοδικό <<Σπίθα>>, Ι. Μονή Λογγοβάρδας Πάρου, τεύχος Ιουνίου 2005

Κυριακές της Απόκρεω και της Τυρινής:

ΠΡΟΣ  ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΣΤΕΣ  ΚΑΙ  ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟΥΣ…

Του  Γεωργίου  Φωτ.  Παπαδόπουλου – Κήρυκα  του  Θείου  Λόγου

 

            Ως  γνωστόν,  η  Αγία  μας  Εκκλησία,  μέσα  από  Αποφάσεις  τόσο  Οικουμενικών  Συνόδων  όσο  και  από  μια  σειρά  άλλων,  έχει  καταδικάσει  τις  πράξεις  και  τα  έθιμα  εκείνα  που  έλκουν  την  προέλευσή  τους  από  τα  χρόνια  της  ειδωλολατρίας  (προ  Χριστού  κυρίως,  αλλά  και  μεταγενέστερα),  ως  ασυμβίβαστες  με  την  χριστιανική  ιδιότητα  και  δη  την  Ορθοδοξία.

            Παρά  ταύτα   υπάρχουν  ακόμη  και  στις  μέρες  μας  άνθρωποι  βαπτισμένοι  χριστιανοί  Ορθόδοξοι  οι  οποίοι,  όχι  μόνον  δεν  τηρούν  τα  όσα  έχουν  δεσμευτεί  να  τηρούν  ως  χριστιανοί,  αλλά  - απεναντίας – προβάλλουν  και  ως  έθιμα  ειδωλολατρικά  ήθη  και  δρώμενα,  ουδεμία  σχέση  έχοντα  με  την  κατά  Χριστόν  βιωτή.

            Τα  δρώμενα  αυτά  (καρναβάλια,  μεταμφιέσεις,  οινοποσίες,  κ.α.)  που  αποτελούσαν  μίμηση  και  ευχαριστία  προς  τον  ανύπαρκτο, ειδωλολατρικό – σημειωτέον,  επίσης,  πόρνο,  άδικο  και  μέθυσο – θεό  Διόνυσο  αναβιώνονται  στον  τόπο  μας,  την  μαρτυρική  Ελλάδα,  με  έμφαση  το  διήμερο  του  Σαββατοκύριακου  των  Απόκρεω  και  της  Τυρινής  όπου – τι  τραγική  ειρωνεία,  Θεέ  μου – ο  Απόστολος  και  το  Ευαγγέλιο  των  Κυριακών  εκείνων  μας  μιλούν  για  την  Δευτέρα  Παρουσία,  την  κρίση  του  Θεού,  τη  νηστεία  και  την  εξορία  των  Πρωτοπλάστων  από  τον  Παράδεισο  εξαιτίας  της  παρακοής  τους  προς  το  θείο  θέλημα.

            Εξόριστοι  ο  Αδάμ  και  η  Εύα  την  Καθαρά  Δευτέρα  (υπ΄ όψιν  ότι  ονομάζεται  έτσι  διότι  αποτελεί  την  πρώτη  ημέρα  που  οι  πιστοί  καλούνται  να  <<καθαρίσουν>>  εαυτούς  από  την  αμαρτία,  ώστε  αξίως  να  εορτάσουν  τα  σεπτά  Πάθη  και  την  ένδοξη  Ανάσταση  του  Κυρίου)  κι  εμείς  χορεύουμε,  τρώμε,  και  πίνουμε  στην  υγειά  του  …΄΄θεού΄΄  καρνάβαλου… !

            Μιλά  ο  Απόστολος  Παύλος  τις  ημέρες  εκείνες  λέγοντας  <<Πάντα  μοι  έξεστιν  αλλ΄ ου  πάντα  μοι  συμφέρειν.  Πάντα  μοι  έξεστιν  αλλ΄ εγώ  ουκ  εξουσιασθήσομαι  υπό  τινος>>(Α΄ Κορινθ.  ΣΤ΄, 12).  <<Τα  πάντα>>,  λέει,  <<μπορώ  να  κάνω  αλλά  δεν  μου  συμφέρει  (πνευματικά)  να  τα  κάνω.  Τα  πάντα  μπορώ  να  κάνω  αλλά  εγώ  δεν  θα  επιτρέψω  τον  εαυτό  μου  να  τον  εξουσιάσει-κατευθύνει- ποδηγετήσει  κανένας>>.  Είναι  τούτα  τα  ιερά  λόγια  μια  απάντηση  σε όλους  εκείνους  οι  οποίοι  μεταξύ  του  λόγου  της  Εκκλησίας  και  του  λόγου  της  λαϊκής  παράδοσης  επιλέγουν  τον  δεύτερο  να  τηρούν  στη  ζωή  τους.

            Συνεχίζει  ο  ιερός  Απόστολος  <<ει  βρώμα  σκανδαλίζει  τον  αδελφόν  μου,  ου  μη  φάγω  κρέα  εις  τον  αιώνα  ίνα  μη  τον  αδελφόν  μου  σκανδαλίσω>> (Α΄ Κορινθ.  Η΄,  13).  Εάν,  δηλαδή,  όσα  διαπράττω  (το  βρώμα  δεν  έχει  μόνο  την  έννοια  του  φαγητού- της  σωματικής  τροφής – αλλά  συμβολίζει  οτιδήποτε  αφομοιώνει  ψυχικά  και  πνευματικά  ο  άνθρωπος).  <<Πρώτον  καταλλάγηθι  τοις  σε  λυπούσι,  έπειτα  θαρρών  μυστικήν  βρώσιν  φάγε>>  αναφέρει  ο  Άγιος  Συμεών  ο  Μεταφραστής  στην  Ακολουθία  της  Θείας  Μεταλήψεως.  <<Πρώτα  να  συμφιλιωθείς  με  όσους  σε  λύπησαν  και  τους  λύπησες  και  έπειτα  να  αποτολμήσεις  να  μεταλάβεις  της  Θείας  Ευχαριστίας.  <<Μυστική  βρώση>>  είναι  το  Σώμα  και  το  Αίμα  του  Κυρίου  το  οποίο  <<καθαρίζη  ημάς  από  πάσης  αμαρτίας>> (Ά  Ιωάνν.  Α΄,  7).

            Δεν  θα  πράξω,  λοιπόν,  κάτι  το  οποίο  αντιστρατεύεται  τον  λόγο  του  Θεού  και  σκανδαλίζει- προκαλεί  τον  συνάνθρωπό  μου  (φανταστείτε  πόσοι  σκανδαλίζονται  καθημερινά  από  τα  κάθε  λογής  καμώματα  τριγύρω  μας,  με  όσα  γίνονται  από  πολιτικούς,  ανθρώπους  της  κοσμικής  νύχτας,  αλλά  και  άμυαλους  και  ΄΄απνευμάτιστους΄΄  συνανθρώπους  μας).

            Αναφορικά  με  τούτο  το  ζήτημα  ο  ίδιος  ο  Κύριος  μίλησε  και  ήταν  κατηγορηματικός:  <<Προτιμότερο  είναι  να  κρεμάσει  κάποιος  μια  πέτρα  στο  λαιμό  του  και  να  πάει  να  πνιγεί,  παρά  να  σκανδαλίσει  έναν  συνάνθρωπό  του>>  (Μαρκ.  Θ΄,  42).  Στο  σημείο  αυτό  πρέπει  να  επισημάνουμε  ότι  και  ο  Απόστολος  των  Εθνών,  Παύλος, ο  <<πρώτος  μετά  τον  Ένα  (τον  Κύριο)>>  κατά  την  παράδοση  της  Εκκλησίας  μας,  μιλά  για  τήρηση  και  αναβίωση της  παράδοσης.  <<Στήκετε  και  κρατείτε  τας  παραδόσεις>> (Β΄ Θεσσαλ. Β΄,  15).  Αλλά  ποια  παράδοση  ?  Την  <<άπαξ  τοις  αγίοις  παραδοθείσαν  πίστιν>> (Ιουδ., 3).  Την  παράδοση  που  μαρτυρεί  ο  λόγος  του  Θεού  και  η  Αγία  Γραφή,  όχι  η  παράδοση  κάθε  κράτους.  Διότι  μια  τέτοια  παράδοση  (π.χ.  Ιουδαϊκή,  προτεσταντική,  Ρωμαιοκαθολική,  Χιλιαστική,  Μουσουλμανική,  ειδωλολατρική, κ.ο.κ.)  εφόσον  αντίκειται  στην  ιερή  παράδοση – που  μας  έχει  διασωθεί  και  δοθεί  ως  ιερή  παρακαταθήκη – δεν  γίνεται  σεβαστή  και  αποδεκτή.  <<Συ  δε  μένε  εν  οίς  έμαθες  και  επιστώθης,  ειδώς  παρά  τινος  έμαθες  και  ότι  από  βρέφους  τα  ιερά  γράμματα  οίδας  τα  δυνάμενά  σε  σοφίσαι  εις  σωτηρίαν  δια  πίστεως  εν  Χριστώ  Ιησού>> (Β΄ Τιμοθ.  Γ΄,  14)  αναφέρει  ο  Απόστολος  Παύλος  στον  νεαρό  Απόστολο  Τιμόθεο. 

            Αποδεκτή  είναι  η  παράδοση  που  φωτίζει  και  σώζει,  όχι  που  τυφλώνει  και  μας  φέρνει  πίσω  στις  εποχές  του  σκότους.  Αποδεκτή  είναι  η  παράδοση  που,  μέσω  της  πίστης  στην  Αγία  μας  Εκκλησία,  την  Ορθοδοξία,  μας  καθοδηγεί  <<εις  νομάς  σωτηρίους>>,  σε  μέρη  σωτήρια.  Όχι  η  οποιαδήποτε  παράδοση. Ο  Κύριος  ζήτησε  από  τους  Μαθητές  Του  να  κηρύξουν  το  Ευαγγέλιό  Του  και  να  κατηχήσουν  τους  ανθρώπους  σε  ολόκληρο  τον  κόσμο:  <<πορευθέντες  μαθητεύσατε  πάντα  τα  έθνη>> (Ματθ.  ΚΗ΄,  19).  Και  τόνισε  ότι  <<ο  μεν  πιστεύσας  σωθήσεται,  ο  δε  απιστήσας  κατακριθήσεται>>(Μαρκ.  ΙΣΤ΄,  16).  Η  παράδοση  της  Εκκλησίας  μας  είναι  υπεράνω  κάθε  άλλης,  εθνικής  και  λαϊκής,  παράδοσης.

            Εκτός  όλων  αυτών,  την  ημέρα  που, ανόητοι  άνθρωποι,  πονηροί  και  γόητες  <<προκόπτουν  επί  το  χείρον,  πλανώντες  και  πλανώμενοι>> (Β΄ Τιμοθ.  Γ΄,  13)  και  που  έχρησαν  την  ευμάρεια  ως  κύριο  σκοπό  και  στόχο  της  ζωής  τους,  χαιδιεντίζοντας,  μπεκροπίνοντας,  βωμολοχώντας, ευρισκόμενοι εκτός  εαυτού,  την  ίδια  εκείνη  ημέρα – την  Καθαρά  Δευτέρα  το  απόγευμα – κτυπά  η  καμπάνα  και  ξεκινούν  τα  Μεγάλα  Απόδειπνα.  Βρέθηκα  πριν  από  χρόνια  σε  ένα  χωριό  της  νότιας  Χίου  και  στις  5  το  απόγευμα  χτύπησε  η  καμπάνα.  Οι  καρναβαλιστές  ακόμη  χόρευαν  στην  παρακείμενη  του  Ναού  πλατεία  ενώ  ακριβώς  τότε  γινόταν  το  Μεγάλο  Απόδειπνο  και  ο  Ιερέας  διάβαζε  την  Ευαγγελική  περικοπή  της  ημέρας:  <<Αμήν  αμήν  λέγω  υμίν  ότι,  αρθήσεται  αφ΄ υμών  η  βασιλεία  του  Θεού  και  δοθήσεται  έθνει  ποιούντι  τους  καρπούς  αυτής>> (Ματθ.  ΚΑ΄,  43).  <<Αλλοίμονο  σας>>,  με  δυο  λόγια,  <<θα  σας  βγάλω  έξω  από  τη  βασιλεία  του  Θεού,  το  επουράνιο  πολίτευμα  της  Εκκλησίας  μας,  και  θα  βάλω  λαό  που  σέβεται  τον  νόμο  του  Θεού,  που  υπακούει  στον  νόμο  του  Θεού,  που  τηρεί  το  θέλημα,  τον  νόμο  του  Θεού,  που  παράγει  πλούσιους  πνευματικούς,  ψυχωφελείς  καρπούς>>.

            Πόσοι  τα  άκουσαν  και  πόσοι  τα  κατάλαβαν  τα  λόγια  αυτά ?  Οι  άφρονες,  αναφέρει  η  Εκκλησία  μας,  <<ελάτρευσαν  την  κτίσιν  παρά  τον  Κτίσαντα>> (Καταβασίες  Θεοτόκου).  Οι  άφρονες  προσκύνησαν  τα  δημιουργήματα,  εφήμερα  και  φθαρτά,  αντί  τον  μόνο  αιώνιο,  αθάνατο,  αληθινό  Δημιουργό- Θεό.

            Και  οι  άνθρωποι  του  καρναβαλιού  και  της  αποκριάς,  ηθελημένα  ή  άθελα,  έκλεισαν  τ΄ αυτιά  τους  στην  Ευαγγελική  περικοπή  του  Κυρίου:  <<αρθήσεται  αφ΄ υμών  η  βασιλεία  του  Θεού  και  δοθήσεται  έθνει  ποιούντι  τους  καρπούς  αυτής>>  (Ματθ.  ΚΑ΄,  43),  που  λεγόταν  δίπλα  απ΄ εκεί  που  χόρευαν  ξέφρενα,  έχοντας  παραμερίσει  και  αγνοήσει  τον  Θεό  και  έχοντας  παραδοθεί  στα  δεσμά  του,  ανθρωποκτόνου,  Μισόκαλου.

            Καλή  και  Ευλογημένη  Αγία  και  Μεγάλη  Τεσσαρακοστή,  με  Χριστό  στη  ζωή  μας.-

 

Γεώργιος  Φωτ.  Παπαδόπουλος

Κήρυκας  του  θείου  λόγου