Τρίτη 14 Μαΐου 2013
Δευτέρα 13 Μαΐου 2013
Πρόγραμμα Λατρευτικής Διακονίας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου κ. Μάρκου από 19 Μαΐου 2013 /ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Πρόγραμμα Λατρευτικής Διακονίας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου κ. Μάρκου από 19 Μαΐου 2013 /ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Κυριακή 19.05.2013 Ἱ. Ναός Ἁγίας Μαρίνης Μελανιοῦς Θεία Λειτουργία
Δευτέρα 20.05.2013 Ἱ. Ναός Ἁγίου Νικολάου Φραγκομαχαλᾶ Θεία Λειτουργία
Τρίτη 21.05.2013 Ἱ. Ναός Ἁγίου Κωνσταντίνου Πισπιλούντας Θεία Λειτουργία
Σάββατο 25.05.2013 Ἱ. Ναός Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου πόλεως Χίου Ἑσπερινός, ὥρα 6.30 μ.μ.
Κυριακή 26.05.2013 Ἱ. Ναός Ἁγίου Ἰσιδώρου Πετροκοκκίνου Θεία Λειτουργία
Κυριακή 02.06.2013 Ἱ. Ναός Ἁγίου Θεράποντος Ζωγράφου Θεία Λειτουργία
Κυριακή 12 Μαΐου 2013
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΟΣ 18ΗΣ ΜΑΪΟΥ 2013 «Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912 - 1913 : Τό δεύτερο ’21» (Ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας) ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΟΣ 18ΗΣ ΜΑΪΟΥ 2013 «Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912 - 1913 : Τό δεύτερο ’21» (Ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας) ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΩΑΝΝΟΥ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ 14 (115 21)
τηλ. 210 - 72.72.204, fax 210 - 72.72.210
*************
Ε ΙΔΙΚΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ
ΤΗΛ. 210 - 7272212 - 213
E - mail :
Politistikitautotita@yahoo.gr
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
ΕΙΔΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
ΗΜΕΡΙΔΟΣ 18ΗΣ ΜΑΪΟΥ 2013
«Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912 - 1913 : Τό δεύτερο ’21»
(Ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας)
ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΜΑΪΟΥ 2013
10:00 π.μ. Ἔναρξις τῆς Ἡμερίδος.
Ἀνάγνωσις Μηνύματος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου.
Χαιρετισμός τοῦ Προέδρου τῆς Ἐπιστημονικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Ἡμερίδος Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου.
Χαιρετισμός τοῦ Προέδρου τῆς Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Πολιτιστικῆς Ταυτότητος ΜητροπολίτουΔημητριάδος κ. Ἰγνατίου.
Χαιρετισμοί Ἐπισήμων.
10:45 π.μ. Ἐκκλησιαστικοί Ὕμνοι ἀπό τήν Βυζαντινή Χορωδία τοῦΣυλλόγου Ἱεροψαλτῶν τῆς Ἱ.Μ. Θεσσαλονίκης.
ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Πρόεδρος : Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος
11:00 - 11:20 Εἰσήγησις τοῦ Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν μέ θέμα: «Ὁ ρόλος τοῦ ναυτικοῦ στήν ἀπελευθέρωση τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου Πελάγους καί τῆς Μακεδονίας».
11:20 - 11:40 Εἰσήγησις τοῦ Ἐλλογιμωτάτου κ. Σπυρίδωνος Σφέτα, Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μέ θέμα: «Τό Διπλωματικό παρασκήνιο τῆς συγκροτήσεως τῆς Βαλκανικῆς Συμμαχίας καί ἡ ρόσληψη τοῦπρώτου Βαλκανικοῦ Πολέμου στήν Ἑλλάδα».
11:40 - 12:00 Εἰσήγησις τῶν κυριῶν Μαρίας Καζαμία - Τσέρνου, Ἀναπληρώτριας Καθηγήτριας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης καί Ἀγγελικῆς Τριβυζαδάκη, Λέκτορος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης, μέ θέμα: «Οἱ Βυζαντινοί Ναοί τῆς Θεσσαλονίκης μετά τούς Βαλκανικούς Πολέμους».
12:00 - 12:20 Εἰσήγησις τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας, μέ θέμα: «Ἡ προσφορά τῆς Ἐκκλησίας κατά τό Μακεδονικό Ἀγώνα».
12:20 - 13:00 Συζήτησις ἐπί τῶν Εἰσηγήσεων.
13:00 Ὁλοκλήρωσις τῶν ἐργασιῶν τῆςπρώτηςΣυνεδρίας.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ
Πρόεδρος : Ἐλλογιμώτατος Καθηγητής κ. Σπυρίδων Σφέτας
18:00 - 18:20 Εἰσήγησις τοῦ Ἐλλογιμωτάτου κ. Σαράντου Καργάκου μέ θέμα: «Ἡ Ἑλλάς κατά τούς Βαλκανικούς Πολέμους· ἀπό τήνπτώση στήν ἀνάταση».
18:20 - 18:40 Εἰσήγησις τοῦ Ἐλλογιμωτάτου κ. Ἀθανασίου Καραθανάση, Καθηγητοῦ Α.Π.Θ. μέ θέμα: «Οἱ Βαλκανικοί Πόλεμοι καί ἡ σημερινή Ἑλλάδα».
18:40 - 19:00 Εἰσήγησις τοῦ κ. Εὐαγγέλου Χεκίμογλου, Δρ Ἱστορίας - Ὑπευθύνου τοῦ Τμήματος Ἱστορίας τοῦ Δήμου Θεσσαλονίκης, μέ θέμα: «Ἡ Χριστιανική Ὀρθόδοξη Κοινότητα τῆς Θεσσαλονίκης πρό καί μετά τούς Βαλκανικούς Πολέμους».
19:00 - 19:20 Εἰσήγησις τοῦ Ἐλλογιμωτάτου κ. Κωνσταντίνου Χολέβα, Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος - Ἱστορικοῦ μέ θέμα: «Ἀπό τήν πτώχευση τοῦ 1893 στήν ἐθνική ἀναγέννηση τοῦ 1912 - 1913».
19:40 - 20:00 Συζήτησις ἐπί τῶν Εἰσηγήσεων. 20:00 - 20:30 Ἀπόδοσις Ἐκκλησιαστικῶν Ὕμνων καί Ἐθνικῶν Ἀσμάτων ἀπό τήν Χορωδία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΛΠΙΣ».
20:30 Λῆξις τῆς Ἡμερίδος.
*************
12 Μαΐου 2013 - Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Ἀντίπασχα) /ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
12 Μαΐου 2013 - Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Ἀντίπασχα) /ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Ἀριθμός 16
Κυριακή τοῦ Θωμᾶ
(Ἀντίπασχα)
12 Μαΐου 2013
(Πράξ. ε΄ 12 – 20)
«Διά τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα
καί τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά»
Ἡ πρώτη χριστιανική Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, πού ἱδρύθηκε στά Ἱεροσόλυμα άξιώθηκε νά ἔχει ἀνάμεσά της τούς ἁγίους Ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παρουσία τῶν Ἀποστόλων μέσα στήν Ἐκκλησία ἦταν εὐεργετική καί καθοδηγητική. Θέρμαινε τίς ψυχές, ζωογονοῦσε τήν πίστι τῶν πρώτων χριστιανῶν, θεράπευε τούς ἀρρώστους, συγκλόνιζε τό στρατόπεδο τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων.
Λέγει τό ἱερό κείμενο τῶν Πράξεων σήμερα: «Παντοῦ ὅπου οἱ Ἀπόστολοι ἀκουμποῦσαν τά ἅγια χέρια τους, γίνονταν πολλά καί ἐκπληκτικά θαύματα ἀνάμεσα στό λαό. Οἱ χριστιανοί μαζεύονταν ὅλοι μαζί μέ μιά καρδιά καί στόν ἴδιο χῶρο, στή στοά δηλαδή τοῦ Σολομῶντος, καί κανένας ἀπό τούς ἀπίστους δέν τολμοῦσε νά πειράξει τούς νέους χριστιανούς, διότι ὁ πολύς λαός τούς τιμοῦσε καί τούς ἐγκωμίαζε. ὁλοένα μάλιστα καί περισσότερα πλήθη ἀνδρῶν καί γυναικῶν προσέρχονταν στήν Ἐκκλησία καί ὁ ἀριθμός αὐτῶν πού πίστευαν στόν Κύριο αὐξανόταν συνεχῶς. Συνέβαινε δέ καί τό ἑξῆς: Ἔβγαζαν τούς ἀρρώστους στίς πλατεῖες τῆς πόλεως, ὥστε, καθώς θά περνοῦσε ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ἡ σκιά του νά πέσει πάνω σέ κάποιον ἀπό τούς ἀρρώστους καί νά τόν θεραπεύσει. Καί ὄχι μόνο αὐτό. Ἀλλά καί οἱ κάτοικοι τῶν γειτονικῶν πόλεων μαζεύονταν στά Ἱεροσόλυμα, φέρνοντας μαζί τους ἀρρώστους καί δαιμονισμένους καί ὅλοι αὐτοί θεραπεύονταν ἀπό τούς Ἀποστόλους».
Τί ὑπέροχη εἰκόνα! Μιά μικρή κοινότητα ἀνθρώπων γεμάτη σφρῖγος, δύναμι καί πνευματική ἀκτινοβολία. Κι ὅλα αὐτά χάρις στή ζωντανή καί εὐεργετική παρουσία τῶν Ἀποστόλων.
Τόν εἰδικώτερο ρόλο τῶν Ἀποστόλων μέσα στήν Ἐκκλησία τόν καθώρισε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ στή συνέχεια τό κείμενο τῶν Πράξεων. Λόγῳ τῆς ἐξαιρετικῆς δράσεως τῶν Ἀποστόλων πού εἴδαμε πιό πάνω, «οἱ Σαδδουκαῖοι συνέλαβαν τούς Ἀποστόλους καί τούς ἔρριξαν στή δημόσια φυλακή. Τή νύχτα ὅμως Ἄγγελος Κυρίου ἄνοιξε τίς πύλες τῆς φυλακῆς καί, ἀφοῦ τούς ἔβγαλε ἔξω, εἶπε: Εἶσθε ἐλεύθεροι! Πηγαίνετε καί συνεχίστε μέ θάρρος νά διδάσκετε στό λαό τίς ἀλήθειες τῆς χριστιανικῆς ζωῆς».
Ἡ παρουσία, ἑπομένως, τῶν ἁγίων Ἀποστόλων μέσα στήν Ἐκκλησία ἦταν κυρίως διδακτική καί καθοδηγητική. Σ’ αὐτούς ὀφείλουμε τό κήρυγμα τῆς χριστιανικῆς ἀλήθειας: τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Τόν ἴδιο ρόλο διεδραμάτισαν κατόπιν καί οἱ διάδοχοί τους, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοί ἐπλούτισαν τήν Ἐκκλησία μέ τίς ἀπαράμιλλες διδαχές τους, πού καθοδηγοῦν ἑκατομμύρια πιστῶν μέχρι σήμερα.
Ὁ ρόλος τῶν σημερινῶν διαδόχων τῶν Ἀποστόλων Ἀρχιερέων καί Ἱερέων, εἶναι κυρίως διδακτικός καί καθοδηγητικός. Πολλοί σύγχρονοι ἄνθρωποι ἔχουν χάσει κάθε ἐπαφή μέ τό λόγο τό χριστιανικό. Ἀκοῦν καί διδάσκονται μόνο τό ψέμμα. Ἄλλοι ἀκολουθοῦν ψευδοδιδασκάλους καί ψευδοπροφῆτες καί ἄλλοι ἔχουν ἐμπλακῆ στά δίχτυα τῶν αἱρέσεων. Μέσα στήν πνευματική καί ἰδεολογική αὐτή σύγχυσι πού ἐπικρατεῖ ἀνάμεσα στά στρώματα τοῦ λαοῦ, οἱ ζωντανοί καί ρωμαλέοι διδάσκαλοι τοῦ Εὐαγγελίου διδάσκουν τίς αἰώνιες ἀλήθειες τοῦ Χριστοῦ, τά «ρήματα ζωῆς αἰωνίου» (Ἰω. στ΄68). Μέ ὅλα τά σύγχρονα τεχνικά μέσα μεταδόσεως, ἀλλά κυρίως μέ τή θέρμη καί τό ζῆλο τῆς πίστεως, οἱ σύγχρονοι διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων στέκονται στό κέντρο τῆς ζωῆς καί τῆς ἐργασίας τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων καί κηρύττουν τό λόγο τοῦ Χριστοῦ.
Μόνο ἡ διδακτική καί καθοδηγητική παρουσία ἁγίων ποιμένων καί χριστιανῶν διδασκάλων μπορεῖ νά βοηθήσει ἑκατομμύρια συγχρόνων ἀνθρώπων νά διορθώσουν τήν πορεία ζωῆς καί νά προσανατολίσουν τό πλοῖο τῆς ζωῆς τους στήν ὀρθή γραμμή πλεύσεως.
Γι’αὐτό καί ἡ προσευχή τῶν πιστῶν χριστιανῶν πρέπει νά εἶναι θερμή, ὥστε τό πηδάλιο τῆς Ἐκκλησίας νά βρίσκεται πάντοτε σέ ἄξια ἀποστολικά χέρια. ΑΜΗΝ!
Παρασκευή 10 Μαΐου 2013
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 13 «Πασχάλιος Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος»/ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 13 «Πασχάλιος Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος»/ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Πρός
τόν Ἱερόν Κλῆρον
καί εὐσεβῆ λαόν
τῆς καθ' ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Θέμα: «Πασχάλιος Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος».
Χριστός Ἀνέστη! Οἱ δύο αὐτές λέξεις, οἱ ὁποῖες ἠχοῦν πανηγυρικά ἀπό τά χείλη ὅλων τήν φωταυγῆ καί πανέορτη νύχτα τῆς Ἀναστάσεως, συμπυκνώνουν ὅ,τι πιό ὑψηλό καί οὐσιῶδες ἀνακοινώθηκε ποτέ στούς ἀνθρώπους. Συνιστοῦν τό ἀρραγές θεμέλιο τῆς πίστεώς μας, τήν ἀκλόνητη βεβαιότητα, ἐπί τῆς ὁποίας οἰκοδομήθηκε ἡ Ἐκκλησία μας. Σηματοδοτοῦν τήν ἀφετηρία τῆς αἰωνιότητας, τήν ἐγγύηση τοῦ ἀνακαινισμοῦ τοῦ κόσμου. Ἐκφράζουν τήν νίκη ἐπί τοῦ θανάτου, τήν λύτρωση ἀπό τήν φθορά καί τήν ἁμαρτία, τήν πηγή τῆς ἀκατάλυτης χαρᾶς, τήν δωρεά τῆς αἰώνιας ζωῆς, τό προοίμιο «τῆς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος μιᾶς καί ἀνεσπέρου ἡμέρας»: «Θανάτου ἐορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν».
Τό χαροποιό ἀναστάσιμο αὐτό ἄγγελμα πληροῖ καί συνεγείρει τήν ψυχή μας. Εἶναι ὁ ἐνθουσιώδης ψαλμικός παιάνας, ὁ ὁποῖος δονεῖ καί λαμπρύνει τήν μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός δέν εἶναι εὐχετήριος λόγος, ἀλλά δοξαστική διακήρυξη καί μαρτυρία τῆς πίστεως στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἀποτελεῖ κάποιον τυπικό ἑόρτιο χαιρετισμό· πρόκειται γιά τήν κορυφαία ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας, τήν πηγή τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου. Ἀναφωνεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Ὥς τήν ἀποψινή νύχτα τῶν θαυμάτων, οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν· τώρα πιά, δέν θά πεθαίνουν, θά κοιμοῦνται ξαναγυρνώντας στό χῶμα ἀπό ὅπου βγῆκαν, γιά νά ἀναστηθοῦν μία μέρα καί νά χαροῦν τήν χαρά τῆς ἀθανασίας».
Ὁ πρῶτος, ὅμως, μεταναστάσιμος λόγος τοῦ Χριστοῦ, μέ τόν ὁποῖον ἀπευθύνθηκε στίς Μυροφόρες (Ματθ. 28, 8-9), ὑπῆρξε τό «Χαίρετε». Ἡ συνήθης αὐτή ἑλληνική προσφώνηση ἀπό τήν ἐποχή τῶν ὁμηρικῶν ἐπῶν ἀποκτᾶ ἐδῶ ἰδιαίτερη σημασία καί γίνεται εὐαγγελικά τό πρῶτο «Χριστός Ἀνέστη» τῆς ἱστορίας. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὡς πηγή χαρᾶς δέν μπορεῖ νά ἐκφρασθεῖ πληρέστερα παρά μέ αὐτόν τόν εὐφρόσυνο χαιρετισμό. Ἡ λέξη ἐδῶ δέχεται μίαν ὑπέροχη ὑπέρβαση, καθώς ἡ χαρά δέν σχετίζεται πλέον μέ πρόσκαιρα ἀγαθά, ἀλλά συνδέεται μέ τήν ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως, μέ τήν ἐλπίδα καί τήν βεβαιότητα τῆς ἀκατάλυτης ζωῆς πού ἀνέτειλε ἐκ τοῦ Παναγίου Τάφου.
Ἡ χαρά, κατά τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, δέν ἀποτελεῖ καρπό εὐδαιμονικῆς ἀναζήτησης. Ὁ εὐδαιμονισμός καί ἡ ἠδονοθηρία ἐκφράζουν τό πνεῦμα τοῦ ἐκπεσόντος κόσμου. Ὑπηρετοῦν τήν φιλαυτία καί προτάσσουν ἀτομικές ἀνάγκες. Ἡ ἀληθινή χαρά συμβαδίζει μέ τήν κοινωνία πρός τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀναζήτηση τῆς χαρᾶς ἀνεξάρτητα ἀπό τόν Θεό καί ἔξω ἀπό τήν προοπτική αὐτή ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα σέ ἀπογοήτευση.
Ἡ ἀληθινή χαρά ὑπερβαίνει τίς αἰσθήσεις. Αὐτό σημαίνει ὅτι κινεῖται σέ ὑψηλότερο ἐπίπεδο, τό ὁποῖο βρίσκεται πέρα ἀπό τήν ἐφήμερη φύση τους. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος χαρακτηρίζει τήν χαρά ὡς καρπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Γαλ. 5, 22) καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος τήν ἀποκαλεῖ πνευματικό κατόρθωμα. Δωρίζεται ἀπό τόν Θεό καί, στήν ἐντέλειά της, εἶναι ἀναφαίρετη καί ἀπρόσβλητη, ἀσύγκριτα ἀνώτερη της χαρᾶς τῶν αἰσθήσεων. Ὅπως κάθε καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔτσι καί ἡ χαρά κατορθώνεται ἀνάλογα μέ τήν πίστη καί τήν ψυχική τελείωση τοῦ καθενός μας.
Βεβαίως, ἡ χαρά αὐτή, ὡς ἀδιάπτωτη κατάσταση, ὑπάρχει μόνο στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Στήν καθημερινή μας ζωή βιώνουμε θλίψεις καί δυσκολίες, ἐπειδή ὁ κόσμος μας κυριαρχεῖται ἀπό τήν φθορά καί τήν ἁμαρτία. Οἱ θλίψεις τῆς καθημερινότητας καί οἱ βιοτικές μέριμνες, ὅμως, δέν ματαιώνουν τήν χαρά τοῦ πιστοῦ· γίνονται νέες ἀφορμές χαρᾶς καί τόν βοηθοῦν νά οἰκειωθεῖ τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ. Στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἡ σύνθεση χαρᾶς καί λύπης προβάλλεται μέ τήν ἀδιάσπαστη ἑνότητα τοῦ Πάθους καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Τό Πάθος εἶναι ἡ πορεία πρός τήν Ἀνάσταση καί ἡ Ἀνάσταση κατάληξη τοῦ Πάθους. Ὁ Σταυρός ὁδηγεῖ στήν Ἀνάσταση καί ἡ παροῦσα κατάσταση τοῦ κόσμου κυοφορεῖ τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τήν λύπη καί τήν ἀπόγνωση διαδέχεται ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως. Τότε, σύμφωνα μέ τόν ἱερό Χρυσόστομο, «ὅλοι ἀπολαμβάνουν τό συμπόσιο τῆς πίστεως. Ὅλοι γεύονται τόν πλοῦτο τῆς χρηστότητος. Κανείς δέν θρηνεῖ γιά τήν πνευματική του πενία, διότι φανερώθηκε ἡ κοινή βασιλεία. Κανείς δέν ὀδύρεται γιά τά πταίσματά του, γιατί συγγνώμη ἀνέτειλε ἀπό τόν τάφο. Κανείς δέν φοβᾶται τόν θάνατο, γιατί μᾶς ἐλευθέρωσε ὁ θάνατος τοῦ Σωτῆρος».
Ἡ πορεία αὐτή προϋποθέτει πίστη καί πόθο γιά τόν Χριστό. Ὁ πόθος τοῦ Χριστοῦ εἶναι πηγή χαρᾶς, πού ἐξαλείφει κάθε λύπη μέσα στόν ἄνθρωπο. Συνιστᾶ τήν ἱερά εὐφροσύνη τῆς θείας λατρείας καί τῆς κοινωνίας μέ τόν Ἀναστάντα. Δέν μποροῦμε νά πλησιάσουμε τόν ἀναστημένο Κύριο καί νά κοινωνήσουμε τό φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Του χωρίς πνευματική προετοιμασία γι’ αὐτή τήν δωρεά, χωρίς καθαρότητα ψυχῆς. Μόνο μέ δυνατή καί καθαρή ψυχή, «πεφωτισμένην καρδίαν», βαθειά πίστη καί ἀγάπη, μποροῦμε νά Τόν ὑποδεχθοῦμε καί νά γίνουμε μέτοχοι του φωτός καί τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως.
Οἱ εὐλαβεῖς ἐκεῖνες μυροφόρες γυναῖκες, λόγῳ τῆς μεγάλης πίστεώς τους, ἡ ὁποία ἦταν ἀπόρροια τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Ἰησοῦ, ἀξιώθηκαν πρῶτες νά δοῦν καί νά προσκυνήσουν τόν ἀναστάντα Κύριο, νά ἀκούσουν ἀπό Αὐτόν τό «χαίρετε» καί νά δεχθοῦν «τό φαιδρόν τῆς Ἀναστάσεως κήρυγμα». Ἔλαβαν τή μεγάλη αὐτή τιμή, ἐπειδή δέν δείλιασαν καί δέν κρύφτηκαν, ὅπως οἱ μαθητές τοῦ Κυρίου, ἀλλά ἦταν παροῦσες καί στήν σταύρωση καί στήν ταφή του. Δέν ἄφησαν τή δεινή καί νοσηρή λογική νά τίς κυριεύσει μέ τόν φόβο τῆς δυνάμεως τῶν ἐχθρῶν του Χριστοῦ. Ἐπειδή λοιπόν περίσσευε στίς καρδιές τῶν Μυροφόρων ἡ βαθειά πίστη, ἀξιώθηκαν πρῶτες αὐτές νά μυηθοῦν στό γεγονός τῆς ἀναστάσεως, ἀκόμα κι ἐάν δέν κατανόησαν ὅλες στό ἴδιο βαθμό τό θαυμαστό καί σωτήριο γεγονός. «Καί ἐπλήσθη χαρᾶς τό στόμα αὐτῶν ἐν τῷ λέγειν "ἀνέστη ὁ Κύριος"». «Ὑπέστρεφον ἐν χαρᾷ τοῖς Ἀποστόλοις μηνῦσαι ἐμφανῶς ὅτι ἀνέστης ἡ Ζωή τῶν ἁπάντων».
Παρακαλοῦμε τόν Κύριο νά πληροῖ τίς καρδιές ὅλων μέ τήν ἀδαπάνητη χαρά Του, ὥστε νά πραγματωθεῖ ἡ παράκλησή Του κατά τήν προσευχή Του στόν κῆπο τῶν Ἐλαιῶν: «ἴνα ἔχωσι τήν χαράν τήν ἐμήν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς» (Ἰω. 17, 13). Παρακαλεῖ ὁ Χριστός τόν Θεό καί Πατέρα Του, ὥστε οἱ μαθητές Του νά ἔχουν μέσα τούς τήν χαρά Του σέ ὅλη της τήν πληρότητα. Τήν ἀναφαίρετη καί αἰώνια χαρά, ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας.
Ἡ χαρά τῆς κοινωνίας μέ τόν Χριστό εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπαναλαμβάνει στήν ἐπιστολή του στούς Φιλιππησίους: «Χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε· καί πάλι θά πῶ, χαίρετε» (Φιλ. 4, 4). Πρόκειται γιά χαρά διαρκῆ καί ἀναλλοίωτη. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος μας λέει ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει πρός τούς Φιλιππησίους νά χαίρονται πάντοτε, γιατί ἐκεῖνος πού χαίρεται ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου δέν χάνει ποτέ αὐτή τήν εὐφροσύνη, ὅσες δυσμενεῖς συνθῆκες κι ἄν συναντήσει. «Ὅτι ὁ ἐν Θεῶ ὦν, ἀεί χαίρει»: ἀκόμα κι ἄν ὑποφέρει καί θλίβεται, πάντοτε χαίρεται.
Αὐτή ἡ χαρά εἶναι ὁ Χριστός, σωτήρας καί λυτρωτής: ἡ ἀνάπαυση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀναγέννησή του στήν ὄντως ζωή, ἡ ἀνάσταση καί ἡ σωτηρία του. Αὐτήν ζεῖ καί ἀπολαμβάνει ὁ ἀναγεννημένος πνευματικά ἄνθρωπος. Καί εἶναι χαρά ἁγνή, ἀνεπιτήδευτη, πηγαία, διαρκής. Τήν προξενεῖ ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεόν, ἡ ὁποία «ἔξω βάλλει τόν φόβον» (Α΄ Ἰω., 4, 18). Εἶναι ἡ διάβαση ἀπό τίς ἀδιέξοδες καί σκοτεινές πτυχές τοῦ βίου μας πρός τήν ἐμπειρία τοῦ ζῶντος καί ἀναστημένου Χριστοῦ. Εἶναι ἡ δύναμη, ἡ ὁποία μᾶς ἀναβιβάζει στόν Οὐρανό καί μᾶς ἀνυψώνει στήν πορεία μας νά πραγματώσουμε τόν «καινόν ἄνθρωπον». Κατακλύζει ὅλη τήν ὕπαρξή μας καί τήν ἀποκαθιστᾶ στήν πραγματική της πληρότητα.
Πρόκειται γιά τήν χαρά πού κήρυξε ὁ ἀναστημένος Κύριος ἀμέσως μετά τήν ἐκ νεκρῶν ἔγερσή Του: Χαίρετε. Τήν διακήρυξε στίς ἔκθαμβες Μυροφόρες, ἀλλά καί πρός τούς ἀνθρώπους κάθε ἐποχῆς. Μέ τήν κατανίκηση τοῦ θανάτου, δέν ὑφίστανται πλέον ἀδιέξοδα στά προσωπικά προβλήματα καί τίς ἀντιξοότητες πού βιώνουμε. Τίποτα δέν μπορεῖ νά ἐπισκιάσει τό ἅγιο καί ὁλόλαμπρο Φῶς τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτή ἡ ἀναστάσιμη χαρά εἶναι προτέρημα τῶν ἀνθρώπων τοῦ Χριστοῦ, τῶν δικαίων, τῶν ἐνάρετων καί τῶν εὐσεβῶν, ἐκείνων πού βιώνουν τήν πίστη πληρέστερα.
Αὐτή τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως ἄς ἑτοιμαστοῦμε νά ὑποδεχθοῦμε, ἀφοῦ πρῶτα βιώσουμε τήν πορεία πρός τό Πάθος, ἀπό τό σκοτάδι στό Φῶς. Αὐτή τήν ἀναστάσιμη χαρά καί ἐλπίδα ἔχει ἀνάγκη ὁ ἄνθρωπος στούς τόσο δύσκολους σημερινούς καιρούς, σέ ἐποχή δεινῆς κρίσεως, ἡ ὁποία μᾶς ἐξουθενώνει οἰκονομικά καί ψυχικά καί μᾶς γεμίζει ἀνασφάλεια γιά τό μέλλον.
Τό Πάσχα τοῦ Κυρίου μας συνιστᾶ «λύτρον λύπης» γιά ὅλους τους ἀνθρώπους καί πηγή χαρᾶς «ἐν ὅλῳ τῷ κόσμω». Εἶναι «ἡ κλητή καί ἁγία ἡμέρα, ἑορτῶν ἑορτή καί πανήγυρις πανηγύρεων». Ἡ ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως μέσα στήν Ἐκκλησία ἀποτελεῖ διαρκές βίωμα χαρᾶς. «Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται, τῆς Ἀναστάσεως τήν πεῖραν εἰληφότα». Καί ἡ χαρά αὐτή ἐκπορεύεται ἀπό τήν βεβαιότητα τῆς νίκης ἐπί τοῦ θανάτου. Τήν πληρότητα τῆς χαρᾶς αὐτῆς οἱ χριστιανοί τή βιώνουμε ὡς ἀγάπη. «Ἐν χαρᾷ» ἀσπάζεται ὁ ἕνας τόν ἄλλον καί τά πάντα συγχωροῦνται. Ἐμεῖς, γράφει ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης, γνωρίζουμε ὅτι πραγματοποιήσαμε τήν μετάβαση «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν», ἐπειδή ἀγαπᾶμε τούς ἀδελφούς μας· ὅποιος δέν ἀγαπᾶ τόν ἀδελφό του, «μένει ἐν τῷ θανάτω» (Α΄ Ἰω. 3, 14).
«Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλεῖσθε, τό αὐτό φρονεῖτε, εἰρηνεύετε, καί ὁ Θεός τῆς ἀγάπης καί εἰρήνης ἔσται μεθ' ὑμῶν» (Β΄ Κορ. 13, 11). Προσερχόμαστε στίς ἐκκλησίες γιά νά ἑορτάσουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, «ἵνα καί τό Χαῖρε ἀκουσώμεθα», τό ὁποῖο θά ἀναγγέλλει τή νίκη πάνω στόν θάνατο καί τήν φθορά, τήν πηγή τῆς αἰώνιας καί ἀληθινῆς ζωῆς, τήν ἐγγύηση τῆς δίκης μας ἀνάστασης, τό πλήρωμα τῆς χαρᾶς γιά κάθε ἄνθρωπο, τήν ἀκατάβλητη δύναμη τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.
Πανηγυρίζοντας τό Πάσχα τοῦ Χριστοῦ μας, Τόν παρακαλοῦμε νά στερεώσει τήν πίστη μας. Νά αὐξήσει τήν ἀγάπη μας. Νά μᾶς ἐνισχύει, ὥστε μέ προθυμία καί χαρά νά ὑπακοῦμε στό αἰώνιο θέλημά Του. Εὔχομαι νά ἀξιωθοῦμε ὅλοι νά ζήσουμε μέσα στήν ἐλευθερία καί τήν χαρά τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ. Νά ἐπιτυγχάνουμε καθημερινά τή διάβαση ἀπό τήν ἁμαρτία στήν Χάρη, ἀπό τήν ἀπελπισία στήν ἐλπίδα, ἀπό τόν θάνατο στήν Ζωή. Ὅσοι βιώνουμε ἐντός της Ἐκκλησίας τήν ἀναστάσιμη χαρά, ἀναστημένοι κι ἐμεῖς στό φρόνημα καί τήν ψυχή, δίνουμε καθημερινά, παντοῦ καί πάντοτε, τήν μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως.
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2013
Μέ πατρικές εὐχές
Ὁ Μητροπολίτης
+ Ὁ Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν Μᾶρκος
Πέμπτη 2 Μαΐου 2013
3-5-2013 - ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ/ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
3-5-2013 - ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ/ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
3 - 5 – 2013
«Σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας».
Συγκλονισμένοι ψυχικά προσεγγίζομε σήμερα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τή μέγιστη καί ἀνυπέρβλητη θυσία τοῦ Θεοῦ μας, τό ἔσχατο σημεῖο τῆς ἀνέκφραστης καί ἀνείπωτης συγκαταβάσης καί μακροθυμίας τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, πού προκαλεῖ τό θαυμασμό τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, τόν κλονισμό τῆς κτίσεως, τήν ὁμολογία τοῦ Ἐκατοντάρχου «ἀληθῶς Θεοῦ Υἱός ἦν οὗτος», τό σχίσιμο τοῦ καταπετάσματος καί τά δάκρυά μας, καθώς βλέπομε κρεμασμένον ἐπί τοῦ Σταυροῦ «τόν ὡραῖον κάλλει παρά τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων», ἀλλά καί τήν ἀποκάλυψη τῆς θείας δόξης καί δυνάμεως.
Μέ ἱερό δέος ἡ ψυχή μας προσπαθεῖ νά ψηλαφίσει τό Μυστήριο τῆς σημερινῆς Ἁγίας ἡμέρας, πού εἶναι τό μεγαλύτερο καί φοβερώτερο Μυστήριο σ’ ὅλη τήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. Μεγαλύτερο ἀκόμη καί ἀπό αὐτό τό θαῦμα τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, κατά τόν λόγον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.
Ὁ Σταυρός ἐπάνω στό Γολγοθᾶ. Καί ἐπάνω στό Σταυρό κρέμεται αἱμόφυρτος, περιφρονημένος, ἐγκαταλελειμμένος, ὑβριζόμενος καί βλασφημούμενος, ὡς κακοῦργος καί λῃστής, ὁ Θεάνθρωπος καί Φιλάνθρωπος Ἰησοῦς, ὁ Λυτρωτής καί Σωτήρας μας, ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Τό κεφάλι Του εἶναι τρυπημένο καί ματωμένο ἀπό τό ἀκάνθινο στεφάνι. Τά χέρια Του, πού ἕνωσαν ξανά τή γῆ μέ τόν οὐρανό, εἶναι καρφωμένα στό ξύλο καί παραμένουν πάντα ἐκεῖ ἁπλωμένα, γιά νά ἀναμένουν καί νά δέχονται στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ τόν πεσμένο ἄνθρωπο. Καρφωμένα καί αἱμόφυρτα τά πόδια, πού τά εἶχαν πλύνει τά δάκρυα τῆς μετανοίας καί εὐγνωμοσύνης. Ἀνοιχτή ἡ πληγή στήν πλευρά Του, ἀπό τήν ὁποία θά πλαστῆ ἡ Ἐκκλησία Του.
Ἔτσι πεθαίνει ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας, πού λύτρωσε ἀπό τόν πυρετό τούς ἀρρώστους, πού χάρισε τό ὕδωρ τῆς ζωῆς στούς διψασμένους, πού ἀνέστησε τούς νεκρούς ἀπό τόν τάφο, πού ἕνωσε τούς ἁρμούς τῶν παραλυτικῶν, πού φυγάδευσε τόν δαίμονα ἀπό τίς ἀποκτηνωμένες ψυχές, πού ἔκλαψε μαζί μέ ὅσους ἔκλαιαν, πού, ἀντί νά τιμωρήσει τούς κακούς, τούς ἀνέπλασε σέ μιά καινούργια ζωή, πού δίδαξε μέ λόγια θεϊκά τήν τέλεια ἀγάπη, τήν κρυμμένη γιά ὅσους ἦταν πεσμένοι στό ζωώδη λήθαργο τῆς ἁμαρτίας. Ἀγάπησε ἀπέραντα καί ἀπροσμέτρητα ὅλους τούς ἀνθρώπους, καί τό μῖσος τόν κάρφωσε ἐδῶ, ἀθῶον Αὐτόν, ἐκεῖ ὅπου τό μῖσος καρφώνει τό μῖσος. Ὑπῆρξε πιό δίκαιος ἀπό τή δικαιοσύνη καί ἐφήρμοσαν ἐναντίον του τήν πιό ἀποτρόπαιη ἀδικία. Ἔδωσε τή ζωή καί Τόν πλήρωσαν μέ τόν πιό ἄτιμο τῶν θανάτων. Ἔτσι ἐκφράσθηκε ἡ θεία Ἀγάπη ἀπέναντι στή δική μας ἐνοχή, γιατί ἐμεῖς μέ τίς ἁμαρτίες μας τόν ἀνεβάσαμε στό Σταυρό κι ὄχι οἱ Φαρισαῖοι, ὁ Ἰούδας, ὁ Πιλάτος, προκειμένου νά ξαναβροῦμε τό χαμένο Παράδεισο, γιά νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τή φαινομενική ζωή πού εἶναι θάνατος στό ἀθάνατο φῶς τῆς οὐρανίου Βασιλείας Του.
Ἄς ὑποκλιθῆ τό πνεῦμά μας μπροστά στό ἀβόλιστο καί ἀνεξιχνίαστο αὐτό Μυστήριο, ἀλλά ἄς μήν ξεχνοῦν οἱ καρδιές μας μέ τί ἀντίλυτρο ἐξαγοράσθηκε ἡ ἀπέραντη ἐνοχή μας.
Ἐπί εἴκοσι αἰῶνες τώρα, οἱ ἄνθρωποι πού ἀναγεννήθηκαν στό Χριστό, ὅσοι μποροῦν καί Τόν γνωρίζουν, ὅσοι μποροῦν καί Τόν ἀκολουθοῦν, ὅσοι μποροῦν καί Τόν ἀγαποῦν, ἔχουν κλάψει τοὐλάχιστον μιά φορά στή ζωή τους, ὅταν θυμήθηκαν ἐκείνη τήν Παρασκευή καί ἐκεῖνο τόν θάνατο. Ἀλλά ὅλα τά δάκρυά μας, συγκεντρωμένα σ’ ἕνα πικρό ὠκεανό, δέν θά μπορέσουν νά ἰσοφαρίσουν τήν ἀξία οὔτε μιᾶς ἀπό τίς σταγόνες, πού κόκκινες καί βαρειές, πότισαν τό χῶμα τοῦ Γολγοθᾶ.
Μπροστά στό Μυστήριο τοῦ Σταυροῦ βλέπομε καί τήν πραγματικότητα τῆς ζωῆς μας. Πόλεμος, βία, τυραννία, ἐκμετάλλευσις καί ἄκρατος ἀτομικισμός κυριαρχεῖ σέ μεγάλες περιοχές τοῦ πλανήτη μας. Ἡ ὑποκρισία καί ἡ ἀνειλικρίνεια τῶν μεγάλων καταδυναστεύουν τούς λαούς, καί οἱ ἄνθρωποι καί πιό πολύ οἱ νέοι, αἰσθάνονται ἀνίσχυροι, ἀβέβαιοι, ἀπροστάτευτοι, προδομένοι, γιατί ἡ ποικιλόμορφη ἁμαρτία, ἡ βία, ἡ ἀποστασία ἀπό τόν Θεόν, ἡ ἀντίθεση λόγων καί ἔργων, ὁ ψυχρός τεχνολογικός πολιτισμός καί ἡ ὑποκρισία μας, τούς ἀπογοήτευσαν καί τούς ἀφαίρεσαν τήν πίστη καί τήν ἐλπίδα ὁδηγώντας σέ ὀδυνηρές αἰχμαλωσίες ψυχῶν καί σωμάτων.
Ὅμως, ὁ θάνατος τοῦ Θεανθρώπου καί Φιλανθρώπου Ἰησοῦ ἔγινε ἡ ζωή γιά μᾶς. Ἐπάνω στό Σταυρό ὁ Κύριος ἔκανε κομμάτια τό ἀνεξόφλητο καί καταδικαστικό γραμμάτιο τῶν ἁμαρτιῶν μας. Μᾶς ἀνώρθωσε, μᾶς ἀνέπλασε, μᾶς ἐλευθέρωσε. Ναί, ὁ Σταυρός εἶναι νίκη, εἶναι θρίαμβος, εἶναι συντριβή τῆς ἁμαρτίας, εἶναι κατάργησις τοῦ θανάτου. Εἶναι ἐλευθερία ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἀπό κάθε ἄλλη δουλεία καί τυραννία, πού τήν ἐξαγόρασε ὁ Χριστός μέ τό Σταυρό Του.
Ἄς μήν ἀπελπιζώμεθα ἀπό τήν ἀπιστία, τήν ἀθεΐα, τήν ἀποστασία καί τήν ἁμαρτία, πού φαίνονται νά κερδίζουν τή μάχη τῶν ἐντυπώσεων. Τό τέλος ἀνήκει στό Θεό. Δέν ἐνίκησαν οἱ σταυρωτές ἀλλά ὁ Ἐσταυρωμένος Ἰησοῦς καί τά μηνύματα τοῦ Σταυροῦ εἶναι: ἀγάπη, ταπείνωση, αὐτοθυσία, ἀνεξικακία, πίστη ἐλπίδα, συγγνώμη, νίκη, ἐλευθερία, ζωή, ἀνάσταση, ἀπολύτρωση, σωτηρία.
Ἀδελφοί μου! Ἀντικρύζοντας τόν Ἐσταυρωμένο Κύριό μας ἄς Τόν δοξάσωμε γιά τήν ἀγάπη καί τή μακροθυμία Του. Ἄς ἀναζητήσωμε στά αἱμόφυρτα πόδια Του τήν λύτρωσή μας. Ἄς ἀφήσωμε νά μᾶς ἀγκαλιάσουν σέ μιά νέα ζωή τά ἁπλωμένα χέρια Του, στή ζωή τῆς χαρᾶς καί τῆς σωτηρίας. Δέν ἔχουμε παρά νά προσέλθωμε «τῇ χαρᾷ καί τῷ φόβῳ», σήμερα, τώρα, «χείλεσιν άναξίοις» καί νά Τόν προσκυνήσωμε μέ τήν ἐνδόμυχη κατάφαση τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου «Προσκυνοῦμεν Σου τά πάθη, Χριστέ» καί μέ τήν λυτρωτική ὁμολογία καί παράκληση τοῦ εὐγνώμονος λῃστοῦ: «Μνήσθητι καί ἡμῶν, Σωτήρ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου» ΑΜΗΝ!
* * *
ΣΗΜ.: Παρακαλοῦνται οἱ Αἰδεσ. Ἐφημέριοι, ὅπως ἀναγνώσουν τό παρόν Κήρυγμα ἐπ’ Ἐκκλησίᾳ, πρό τῆς ἀναγνώσεως τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Ἀποκαθηλώσεως (3.5.2013).
Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα (2013) /ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
Πατριαρχική Ἀπόδειξις ἐπί τῷ Ἁγίῳ Πάσχα (2013) /ΠΗΓΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Ι.Μ.ΧΙΟΥ ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
εὐχέτης πάντων ὑμῶν
ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ
ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙΩι ΠΑΣΧΑ
ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙΩι ΠΑΣΧΑ
Ἀριθμ. Πρωτ. 388
+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
Ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ τέκνα εὐσεβῆ καὶ φιλόθεα τῆς Ἐκκλησίας,
Χριστὸς Ἀνέστη!
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
Ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ τέκνα εὐσεβῆ καὶ φιλόθεα τῆς Ἐκκλησίας,
Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἡ ἀναγγελία τῆς Ἀναστάσεως ὑπὸ τῶν Μυροφόρων πρὸς τοὺς Μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ ἐθεωρήθη ὑπὸ αὐτῶν παραλήρημα. Καὶ ὅμως ἡ εἴδησις, ἡ ἐκληφθεῖσα ὡς παραλήρημα, ἐβεβαιώθη ὡς Ἀ λ ή θ ε ι α. Ὁ ἀναστημένος Ἰησοῦς ἐνεφανίσθη εἰς τοὺς Μαθητὰς Του ἐπανειλημμένως.
Εἰς τὴν ἐποχήν μας τὸ κήρυγμα τῆς Ἀναστάσεως ἀκούεται καὶ πάλιν ὡς παραλήρημα διὰ τοὺς ὀρθολογιστάς. Ἐν τούτοις, οἱ πιστοὶ ὄχι μόνον πιστεύομεν, ἀλλὰ καὶ βιοῦμεν τὴν Ἀνάστασιν ὡς γ ε γ ο ν ὸ ς ἀληθέστατον. Τὴν μαρτυρίαν μας ἐπισφραγίζομεν, ἐὰν χρειασθῇ, διὰ τῆς θυσίας τῆς ζωῆς μας, διότι ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι ὑπερβαίνομεν τὸν θάνατον καὶ ἀπαλλασσόμεθα ἀπὸ τὸν φόβον αὐτοῦ. Τὸ στόμα μας εἶναι πλῆρες χαρᾶς ἐν τῷ λέγειν Ἀ ν έ σ τ η ὁ Κ ύ ρ ι ο ς. Οἱ Ἅγιοί μας, κατὰ κόσμον νεκροί, ζοῦν μεταξύ μας, ἀπαντοῦν εἰς τὰ αἰτήματά μας. Ὁ μεταθανάτιος κόσμος εἶναι ἀληθέστερος τοῦ προθανατίου. Ὁ Χριστὸς ἀνέστη καὶ ζῇ μεταξὺ ἡμῶν. Ὑπεσχέθη ὅτι θὰ εἶναι μαζί μας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Καὶ πράγματι εἶναι. Φίλος καὶ ἀδελφὸς καὶ θεραπευτὴς καὶ χορηγὸς παντὸς ἀγαθοῦ.
Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ Ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ χαριζόμενος εἰς πάντας ζωὴν τὴν αἰώνιον. Ποῦ σου θάνατε τὸ νῖκος; Ἀνέστη ὁ Χριστός, "καὶ τὸν πάλαι ἄμετρα καυχώμενον, ὡς γελοῖον παιζόμενον ἔδειξε" (πρβλ. Κανὼν Σταυροανα-στάσιμος Δ΄ ἤχου, Θ΄ Ὠδή, ποίημα Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ). Τὰ πάντα πεπλήρωται Φωτὸς καὶ αἱ καρδίαι μας χαρᾶς ἀνυπερβλήτου.
Καὶ ὄχι μόνον χαρᾶς, ἀλλὰ καὶ δ υ ν ά μ ε ω ς. Ὁ πιστεύων εἰς τὴν Ἀνάστασιν δὲν φοβεῖται τὸν θάνατον• καὶ ὁ μὴ φοβούμενος τὸν θάνατον εἶναι ψυχικῶς ἄκαμπτος καὶ ἀλύγιστος, διότι ὅ,τι διὰ τοὺς πολλοὺς καὶ ἀπίστους εἶναι ἡ φοβερωτέρα ἀπειλή, διὰ τὸν πιστὸν χριστιανὸν εἶναι μικρᾶς σημασίας γεγονός, διότι εἶναι ἡ ε ἴ σ ο δ ο ς εἰς τὴν ζωήν. Ὁ πιστὸς χριστιανὸς ζῇ τὴν ἀνάστασιν καὶ πρὸ τοῦ φυσικοῦ θανάτου του.
Ἡ συνέπεια τοῦ βιώματος τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ἡ μ ε τ α β ο λ ὴ τοῦ κόσμου. Ἐνθουσιάζει τὴν ψυχήν. Καὶ ἡ ἐνθουσιώδης ψυχὴ ἑλκύει εἰς τὸν δρόμον της τὰς ἄλλας ψυχάς, αἱ ὁποῖαι συγκινοῦνται ἀπὸ τὰ ἀληθινὰ βιώματα τῆς χαρᾶς τῆς ἀθανασίας. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἰδικὴ μας ἀνάστασις δὲν εἶναι μία θεωρητικὴ ἀλήθεια. Εἶναι δ ό γ μ α τῆς πίστεώς μας. Εἶναι μία χειροπιαστὴ πραγματικότης. Εἶναι ἡ δύναμις ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, παρὰ τοὺς ἐναντίον της σκληροτάτους διωγμούς. "Αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν" (Α΄ Ἰωάν. ε΄, 4) εἰς τὴν Ἀνάστασιν. Διὰ τῆς Ἀναστάσεως ὁ ἄνθρωπος γίνεται κατὰ χάριν Θεός. Διὰ τῆς νίκης τοῦ ἀναστασίμου φωτὸς ἐπὶ τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, ἐνιδρύεται εἰς τὴν ψυχήν μας ἔρως θεῖος καὶ ἀγάπη τις ξένη, τὸν ἀνθρώπινον ὅρον ὑπερβαίνουσα.
Χριστὸς Ἀνέστη, λοιπόν! Αἱ καρδίαι μας εἶναι πλημμυρισμέναι ἀπὸ τὸ Ἀναστάσιμον φῶς καὶ τὴν ἀναστάσιμον χαράν. Προσερχόμεθα μὲ γνησιότητα καὶ ἁπλότητα εἰς τὸν Ἀναστάντα Χριστόν. Διότι, ὡς λέγει ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ, ὁ ἐπόπτης τῶν καρδιῶν μας ἄνωθεν Θεός "καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπει-νωμένην οὐκ ἐξουδενώσει" (Ψαλμ. Ν΄,19).
Ἡ Ἀνάστασις εἶναι ἡ δύναμίς μας, ἡ ἐλπίς μας, ἡ χαρά μας, τὸ ἀγαλλίαμά μας. Διὰ τῆς Ἀναστάσεως ὑπερβαίνομεν τὸν πόνον καὶ τὴν θλῖψιν δι' ὅλα τὰ κακὰ τῆς φυσικῆς ἐπιγείου ζωῆς. Ἡ Ἀνάστασις εἶναι ἡ ἀπάντησις τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν ἀπορίαν τοῦ πληγωμένου ἀπὸ τὰ δεινὰ τοῦ κόσμου ἀνθρώπου.
Εἰς τὰς δυσκολίας καὶ τὰ παθήματα, τὰ ὁποῖα διέρχεται σήμερον ὁ κόσμος, ἡμεῖς δὲν ἀποκάμνομεν. Ἡ ἐπὶ τὸ αὐτὸ σύναξις τῶν φοβισμένων Μαθητῶν τοῦ Κυρίου εἰς τὸ Ὑπερῷον τῆς Σιὼν μᾶς ἐνδυναμώνει. Δὲν φοβούμεθα, διότι ἀγαπῶ-μεν τοὺς πάντας, ὅπως ἠγάπησεν ἡμᾶς Ἐκεῖνος καὶ τὴν ψυχὴν Αὐτοῦ ἔθηκεν ὑπὲρ ἡμῶν. Θεανδρικῶς ὁ Ἀναστὰς Κύριος ἀοράτως μᾶς συνοδεύει. Ἀρκεῖ νὰ ἔχωμεν, -καὶ ἔχομεν- ἀ γ ά π η ν. Καὶ μὲ τὴν ἀγάπην ἐπιγινώσκομεν τοῦ Μυστηρίου τὴν δύναμιν. Τοῦ Μυστηρίου!
Καὶ ἂν ἄλλοι διστάζουν ἀνθρωπίνως καί "δράγματα στοιβάζουν πράξεων τὰς θημωνίας" (πρβλ. Στιχηρὰ Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς Ἀσώτου), ἡμεῖς καυχώμεθα. Καὶ ἐὰν ἡμεῖς δὲν "ἀπολικμίζωμεν φιλευσπλαγχνίᾳ τὸ ἄχυρον τῶν ἔργων τῆς ἀδικίας καὶ τὰ πάθη μας καὶ δὲν καταστρώνωμεν ἅλωνα μετανοίας", ὁ Ἀναστὰς Χριστὸς εἶναι Ἀγάπη καὶ διαλύει τὸ κάθε εἴδους σκότος καὶ τὸν φ ό β ο ν γύρω μας καὶ εἰσέρχεται ἐντὸς ἡμῶν καὶ εἰς τὸν κ ό σ μ ο ν, τῶν θυρῶν τῶν καρδιῶν μας πολλάκις κεκλεισμένων. Καί "μένει μεθ΄ ἡμῶν" μονίμως διὰ τοῦ σ τ α υ ρ ο ῦ τῆς ἀ γ ά π η ς. Τὸ κάλεσμά Του εἶναι ἡ ε ἰ ρ ή ν η. Τὴν Ἑαυτοῦ εἰρήνην χαρίζει εἰς ἡμᾶς. Οἱ ἰσχυροὶ τοῦ κόσμου τούτου ἐπαγγέλλονται καὶ ὑπόσχονται εἰρήνην, μηδέποτε ἐμπειρικῶς πραγματοποιουμένην. Ἡ δύναμις τῆς Θείας Ἀγάπης καὶ Εἰρήνης καὶ Σοφίας μένει ἔξω ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινον πανικόν. Δὲν εὑρίσκεται εἰς τὸ περιθώριον τῆς πραγματικότητος οὔτε εἰς τὴν περιφέρειαν κάποιων ἀτομικῶν δοξασιῶν. Εἶναι ἡ καρδία καὶ τὸ κέντρον τῶν γεγονότων. Εἶναι ἡ κ α ρ δ ί α τῆς ἀνθρωπότητος. Εἶναι τὸ κ έ ν τ ρ ο ν τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ κυριεύουσα ζώντων καὶ νεκρῶν. Εἶναι ἡ Ἀ λ ή θ ε ι α.
Ἡ ἀδιαφιλονίκητος ὑπεροχὴ τῆς Δ υ ν ά μ ε ω ς κρατεῖ ἀοράτως τὰ ἡ ν ί α καὶ κατευθύνει τὰ π ά ν τ α, καθ' ἣν ὥραν πολλοὶ ἐπώνυμοι κατ΄ ἄνθρωπον "σκότος εἰς τὰς φρένας ἔχουν".
Τὴν περίοδον τῆς σημερινῆς γενικῆς ἀ π ο σ υ ν θ έ σ ε ω ς παγκοσμίως, ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς, ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ π α ρ ο υ σ ί α τῆς οὐρανίας σ υ ν θ έ σ ε ω ς καὶ ἁρμονίας. Τὸν καιρὸν τῆς κ α τ α ρ ρ ε ύ σ ε ω ς καὶ τοῦ προσδοκωμένου θανάτου ὑπάρχει τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἡ ἐνίσχυσις τῆς πεποιθήσεως ἐπὶ τὸν Κύριον.
Ἡ εἰρήνη τοῦ θανάτῳ τὸν θάνατον διὰ τῆς κενώσεως Αὐτοῦ πατήσαντος καὶ ἡ χαρὰ τῆς ἀ γ ά π η ς διαχέονται καὶ θεραπεύουν τὸν στενάζοντα καὶ ὀδυνώμενον πάντοτε σύγχρονον "ἄ ν θ ρ ω π ο ν" καὶ τὴν συνωδίνουσαν καὶ συστενάζουσαν μετ' αὐτοῦ κτίσιν, τήν "ἀπολύτρωσιν καὶ τὴν υἱοθεσίαν ἀπεκδεχομένους" (πρβλ. Ρωμ. η΄, 20-23) τῆς "ἐλευθερίας τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ".
Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος, πατέρες καὶ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα!
Ἅγιον Πάσχα 2013
† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Χριστὸν Ἀναστάνταεὐχέτης πάντων ὑμῶν
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)